tag:blogger.com,1999:blog-14999301314881120582011-04-21T13:59:53.679-07:00Andyhttp://www.blogger.com/profile/06321523511184868497noreply@blogger.comBlogger611100tag:blogger.com,1999:blog-1499930131488112058.post-19452841481919385612009-01-11T01:01:00.000-08:002009-01-11T01:05:30.477-08:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><br /><h1> ဒီအိမ္မွာေမာင္အန္ဒီမရွိေတာ့ပါ...။ အိမ္ေျပာင္းသြားျပီ...။ http://dopus.iblogger.org ကိုေျပာင္းသြားျပီ...။</h1><br /><br /> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1499930131488112058-1945284148191938561?l=www.dopus.co.cc' alt='' /></div>Andyhttp://www.blogger.com/profile/06321523511184868497noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1499930131488112058.post-70517522255972837692009-01-06T20:07:00.000-08:002009-01-06T21:25:22.871-08:00<span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ့ေျခေထာက္ေတြေအးစက္ျပီး ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့သြားတယ္<br />ေငးေနတဲ့ခိုေတြ ဘယ္ေပ်ာက္သြားၾကသလဲ<br />သတိရခဲ့တဲ့ ႏွလံုးသားေတြ<br />မြဲေတေနတဲ့တိမ္လိုေပ်ာက္ဆုံး <br />ငိုငိုမငိုငို ေဝးေနသူအဖို႔မထူးဘူး...။<br />ငါ့လက္ေတြလည္း စုတ္ျပတ္သတ္<br />ဒီၾကားထဲ သူခိုးကလည္းပူရဲ့...<br />ငိုသံေတြလည္း အခိုးခံရ<br />ႏွလံုးသားေတြလည္း အခိုးခံရ<br />မိုးတိမ္ေတြလည္းအခိုးခံရ<br />အခ်စ္ဟာ ခိုးသူပဲ<br />အဲ ေနာက္ဆံုး အခ်စ္ကိုယ္တုိင္လည္း အခုိးခံလိုက္ရတာ<br />သူအခိုးခံရေတာ့ ဘယ္သူငိုမွာလဲ...။<br /> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1499930131488112058-7051752225597283769?l=www.dopus.co.cc' alt='' /></div>Andyhttp://www.blogger.com/profile/06321523511184868497noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1499930131488112058.post-37030186656011670532009-01-06T19:36:00.000-08:002009-01-06T21:28:37.661-08:00<span style="font-family:Zawgyi-One;">မသက္မသာနဲ႕ကုတင္ေပၚမွာတစ္ေယာက္ထဲလွဲေန<br />ေနကသြားအိပ္လိမ့္မယ္<br />နာက်င္ေနတဲ့အရိပ္ေတြ<br />နာက်င္ေနတဲ့သူတစ္ေယာက္ရဲ့ရင္ထဲ<br />သူဘယ္ေတာ့ေရာက္မလဲေတြးေနတယ္<br />က်ီးေတြကလဲနာက်င္စြာေအာ္ေနတယ္<br />စကၠန္႔တိုင္းဟာလဲအသံျမည္ျပီးျဖတ္သန္းသြား<br />လာဗန္ဒါပန္းေတြမရွိဘူး<br />သစ္ခြပန္းေတြမရွိဘူး<br />သူအားအက်ဆုံးကာတြန္းဇာတ္ေကာင္ေတာင္မရွိဘူး<br />ေခါင္းအုံးေတြေတာင္ညနတ္ဆိုးပူးကပ္လို႔ငါ့လည္ပင္းကိုလာညစ္တယ္<br />သူနဲ႕အတူ Home Sweet Home လို.<br />ေပ်ာ္ရႊင္စြာရြတ္ဆိုႏိုင္မယ့္အခ်ိန္မေရာက္ေတာ့ရင္<br />ငိုယိုေတာင့္တမိတဲ့ငါ့ျဖစ္တည္မႈဆိုတာ<br />ဘာအသံုးက်ေတာ့လိုလဲ ...။<br /> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1499930131488112058-3703018665601167053?l=www.dopus.co.cc' alt='' /></div>Desolate Angelhttp://www.blogger.com/profile/00838852740337796827noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1499930131488112058.post-8281208710148651932009-01-02T22:37:00.000-08:002009-01-05T01:52:45.216-08:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />၂၀၀၉ ေရာက္ျပီ...။ ထူးမျခားနား နယူးရီးယားကို ျဖတ္ေက်ာ္ဆင္ႏြဲခဲ့ျပီးသကာလ... ၂၀၀၈ ရဲ့လက္က်န္ေတြကုိ ျပန္စိတ္ကူးၾကည့္မိေနတယ္...။<br />ကုိယ္ေရးျပီးသမွ်ေတြလဲျပန္ၾကည့္မိတယ္...။ အရင္လုိစိတ္ထင္တုိင္းၾကည့္ရတာလဲမဟုတ္ဘူး...။ ဖရီးဂိတ္တုိ႔ဘာတုိ႔ လံုးဝသံုးမရေတာ့ဘူး...။ Word Press ေျပာင္းဖို႔ေတာင္ စိတ္ကူးေနျပီ..။ ထားပါေတာ့...။<br /><br />ျပန္ၾကည့္မိေတာ့... အခ်ိဳးအေကြ႔ၾကီးက လံုးဝေျပာင္းေနသလိုပဲ...။ အစပိုင္းမွာ တခါတေလ လူမွဴေရးလုိလို၊ နိဳင္ငံေရးလိုလိုေရးမိေသးေပမယ့္... ေနာက္ပိုင္းကဗ်ာရယ္၊ ဟာသရယ္၊ ဘာမွအရာမေရာက္တဲ့ ကုိယ့္ခံစားခ်က္ေတြရယ္ပဲ ဖိေရး..အဲ..အဲ ၾကံဳရင္ၾကံဳသလိုေရးျဖစ္ေတာ့တယ္...။ နန္းညီဆိုတဲ့ ပထမဆံုး အြန္လိုင္းသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရခဲ့တယ္...။ ပါးစပ္ကစပ္ေဆာ့ျပီးေထာင္လုိက္တဲ့ ရူးေပါဂိုဏ္းၾကီးက တကယ္ျဖစ္လာခဲ့တယ္...။ ေနာက္ပိုင္းဘေလာ့ေရးရင္း တီတီတန္႔တန္႔တို႔ မမဝါတို႔ မက္မက္တို႔ ပန္းခင္းတုိ႔ ကုိဂါဒင္နာၾကီးတို႔အဖြဲ႔နဲ႔သိခဲ့တယ္... ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ အစ္မၾကီးတစ္ေယာက္လို ဂ်ီက်လုိ႔ရျပီး သတင္းဦးသတင္းထူးေတြေျပာတဲ့ အစ္မၾကီး တူးတူးသာ၊ ဖူးးး ဖူးးး နဲ႔ ေရနစ္ေလ့ရွိတဲ့ ၾဆာဗီ၊ အသည္းကြဲတဲ့ၾဆာဂ်ဲ၊ ရုပ္ျပျပီး ျခိမ္းေျခာက္တဲ့ ေခါင္ေခါင္ အစရွိတဲ့ စီဗီဂ်ီတစ္ဖြဲ႔လံုး... ေနာက္ျပီးေမ့က်န္ခဲ့သမွ်ေဘာ္ဒါေတြ အားလံုးပဲ...။<br /><br />အရင္ကျဖစ္ခဲ့တာေတြ လုပ္ခဲ့တာေတြ ျပန္မေျပာခ်င္ေတာ့ဘူး...။ ေျပာေနျပန္ရင္လဲ ေရခဲတံုးကို အရုပ္ထုသလုိ ျပီးမွာမဟုတ္ဘူးေလ...။ ဆိုေတာ့ကာ... ေရွ႕ျဖစ္လာမယ့္... အဲ..ေရွ႕အတြက္ၾကိဳျပီးစိတ္ကူးယဥ္ၾကည့္ရင္ေကာင္းမယ္...။ ဒါလဲသိပ္မနိပ္ပါဘူး... အေကာင္းဆံုးကေတာ့ လက္ရွိမွာေနေနတာအေကာင္းဆံုးပဲ... ဒါေပမယ့္<br />ၾဆာဂ်ဲနဲ႔ အိဖူးတုိ႔က ခင္မင္မွဴနဲ႔တက္ဂ္ထားၾကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လဲ ခင္မင္မွဴနဲ႔ စိတ္ကူးယဥ္ၾကည့္လုိက္တယ္...<br /><br />ပိုက္ဆံမေပးရေပမယ့္... ႀကီးလာေတာ့ စိတ္ကူးယဥ္ရတာ ငယ္ငယ္တုန္းကေလာက္မေကာင္းေတာ့သလိုပဲ... ငယ္ငယ္ကဆို စိတ္ကူးေတြက လန္းဆန္းတယ္... အေႏွာင္အဖြဲ႔မရွိဘူး...။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ေတာင္ေပၚတက္အိမ္ေဆာက္မလား... ရတယ္... ဘယ္သူနဲ႔မွ မေတြ႔ခ်င္လုိ႔ေျမႀကီးထဲဆင္းၿပီး အိမ္ေဆာက္မလား ျဖစ္တာပဲ...။ တစ္ေယာက္ထဲ ပင္လယ္ထဲသေဘၤာနဲ႔ ရြက္လႊင့္ေနခ်င္လဲ ျဖစ္တာပဲေလ... စိတ္ကူးယဥ္ျပီး ေမ့သြား... ေနာက္ၾကံဳေတာ့ ေနာက္တစ္မ်ိဳးေျပာင္း...ဘယ္ေလာက္ေကာင္းသလဲ...။ ႀကီးလာေတာ့ ဒါေလးစိတ္ကူးယဥ္လိုက္... ျဖစ္နိဳင္မျဖစ္နိဳင္စဥ္းစားလုိက္... စိတ္ကူးကေကာင္းလြန္းေနရင္ လက္ေတြ႔ဘဝနဲ႔စပ္ဟပ္ျပီး စိတ္မသက္မသာျဖစ္လုိက္...။<br /><br />အခုေမာင္အန္ဒီဘာေတြစိတ္ကူးယဥ္ေနသလဲ...ဟဲဟဲ။ အရိုးသားဆံုးေျပာရရင္... အရက္သမားေတြ တိုစ့္လုပ္ေလ့ရွိတဲ့ “အလုပ္မလုပ္ပဲခ်မ္းသာ... မၾကိဳးစားပဲ ေအာင္ျမင္” တဲ့ဘဝမွာ မတူးတည္တဲ့ၿမိဳ႕မွာ ညီညီတို႔ ေခါင္ေခါင္တုိ႔ေဆာက္တဲ့ အိမ္မ်ိဳးထဲမွာ မိန္႔မိန္႔ႀကီးေနျပီး... Access Denied မျဖစ္တဲ႔ High-Speed အင္တာနက္ကြန္နက္ရွင္ကို တေနကုန္ထိုင္သံုးမယ္...။ မေက်ာ္မခြပဲ ဘေလာ့ေရးမယ္...။ ညေနေစာင္းရင္ ဘေလာ့လည္သလို အျပင္မွာတကယ္ ညီညီတို႔ ေခါင္ေခါင္တို႔ ကိုဂ်ဲတို႕ ကိုဗီတို႔ အစရွိတဲ့ အိမ္ေတြတစ္အိမ္ဆင္း တစ္အိမ္တက္ေရွာက္လည္ၿပီး တစ္အိမ္ဟင္းတစ္တံုးပဲစားဦး ထမင္းလြတ္ပဲ ဟဲဟဲ...။ ေနဦးမစားခင္ မတူးဆီမွာ လက္ျဖစ္ဘီယာျဖစ္ျဖစ္ ဝုိင္ျဖစ္ျဖစ္ ရသမွ် အရက္သြားေမာ့မယ္... စားျပီးရင္ ညဘက္တစ္ေယာက္ထဲ သီခ်င္းထုိင္ေရးခ်င္ေရးမယ္... စာဖတ္ခ်င္ဖတ္မယ္... ဝီတစ္ပုလင္းနဲ႔ ျငိမ့္ခ်င္လဲ ျငိမ့္မေပါ့...။ <br /><br />တစ္ခါတစ္ေလၿမိဳ႕တက္ျပီး ကလပ္ေတြဘာေတြတက္ ဘီယာေသာက္ခ်င္ေသာက္မယ္...။ သိသမွ်ဘေလာ့ဂါၾကြက္တြင္းေတြအကုန္လံုးကို ဖိတ္ၿပီး “ေသာက္စမ္းေသာက္စမ္း” ဆိုၿပီးေလာင္းထည့္မယ္...။ ကန္မေလးေတြဆို အနားမွာ ဝိုင္းလုိ႔...။ အမယ္ ပိုက္ဆံက ေဖာျခင္းေသာျခင္းကလား...။ ဘီလ္ဂိတ္လုိ အလွဴအတန္းပရဟိတ ေဖာင္ေဒးရွင္းၾကီးတစ္ခုက ေထာင္ထားလုိက္ေသး...။ လွဴေနတာလဲ တကယ့္ကို ေၾကာက္ခမန္းလိလိပဲ...။ <br /><br />အင္း.... စိတ္ကူးက ေကာင္းလြန္းေနျပီ...။ <br />(ကဲ ျပီးပါျပီ အိဖူးနဲ႔ ၾဆာဂ်ဲေရ... ဘေလာ့တင္လုိ႔မေကာင္းေတာ့ နယူးရီးယားပို႔စ္နဲ႔ တက္ဂ္ကို တူးအင္ဝမ္းလုပ္လုိက္ရတာေတာ့ ခြင့္လြတ္ၾကပါဗ်ာ.. )<br /> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1499930131488112058-828120871014865193?l=www.dopus.co.cc' alt='' /></div>Andyhttp://www.blogger.com/profile/06321523511184868497noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1499930131488112058.post-64117345060480108972008-12-25T18:56:00.000-08:002008-12-25T19:39:59.983-08:00<span style="font-family:Zawgyi-One;">မနက္တိုင္း ထထျပီး လမ္းေလွ်ာက္တာ၊ စက္ဘီးစီးတာက နိဳဝင္ဘာလလယ္ေလာက္ကစျပီး အက်င့္လုိျဖစ္ေနခဲ့တယ္...။ ဒီေန႔ခရစ္စမတ္ေမာနင္းက်ေတာ့ ဓာတ္ပံုရိုက္ခ်င္စိတ္ေပၚလာတာနဲ႔ လက္စြဲေတာ္ Olympus ကင္မရာအစုတ္ကေလးဆြဲျပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမိဳ႕နယ္ရဲ့ ခရစ္စမတ္မနက္ခင္းကုိ ရိုက္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္..။ ရိုက္ျပီး စာဖတ္သူေတြကုိမ်က္စိဒုကၡေပးခ်င္စိတ္ေပၚလာတာနဲ႔ တင္လုိက္တာ...။ <br /><br />Early Sky<br /><br /><a href="http://picasaweb.google.com/lh/photo/88tgovSmJW7QrZ3vbklEuA?feat=embedwebsite"><img src="http://lh4.ggpht.com/_wcoYrRP1Sb8/SVRJfVAmrfI/AAAAAAAAAeU/yuWQt2T3OSI/s288/01_Early%20Sky.JPG" /></a><br /><br />Early Sun<br /><br /><a href="http://picasaweb.google.com/lh/photo/ZhoX2ndz03rzV9TjHlaBBA?feat=embedwebsite"><img src="http://lh5.ggpht.com/_wcoYrRP1Sb8/SVRMjV1vuTI/AAAAAAAAAdI/Xn1hvdLdAFg/s288/04_Early%20Sun-1.JPG" /></a><br /><br />Early Prayer<br /><br /><a href="http://picasaweb.google.com/lh/photo/OD8kO9xi5SMG3S7iGqD3kg?feat=embedwebsite"><img src="http://lh3.ggpht.com/_wcoYrRP1Sb8/SVRMZozcEYI/AAAAAAAAAdA/5KlW1PeDano/s288/05_Early%20Prayer-1.JPG" /></a><br /><br />Early Playing<br /><br /><a href="http://picasaweb.google.com/lh/photo/4klDdMuR1mDCsb40BAWjuw?feat=embedwebsite"><img src="http://lh3.ggpht.com/_wcoYrRP1Sb8/SVRJ62tPWsI/AAAAAAAAAcs/iB8DVc7ro6I/s288/09_Early%20Playing.JPG" /></a><br /><br />Early Washing<br /><br /></span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဟီးဟီး ဒီပံုကရိုက္ဖို႔ ခ်ိန္ေနတုန္းရွိေသးတယ္...ေနာက္ကေန “ကင္မရာနဲ႔ ညီေလးဒီခဏေလာက္” ဆုိတဲ့ အသံၾကားလုိ႔လွည့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ပါဝါရိမ္းဂ်ားလုိလိုလူေတြေတြ႔တာနဲ႔ ဒီငနဲေတြရွင္းျပလဲ နားလည္မွာမဟုတ္ပါဘူးဆိုျပီး ဖ်တ္ကနဲရိုက္ျပီး စက္ဘီးနဲ႔သုတ္ေျခတင္လုိက္တာ ေနာက္ေတာင္ျပန္လွည့္လွည့္မၾကည့္မိဘူး... လွ်ပ္တျပက္ရိုက္ခ်က္ေပါ့...။ :P</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><a href="http://picasaweb.google.com/lh/photo/YN-zgEaw1FJsekW2z55ROA?feat=embedwebsite"><img src="http://lh3.ggpht.com/_wcoYrRP1Sb8/SVRKuVINMHI/AAAAAAAAAc8/ntnml9wmei8/s288/10_Early%20Washing-1.JPG" /></a></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><br />Early over-time<br /><br /><a href="http://picasaweb.google.com/lh/photo/c2rHPYkoxf6A3Y0fVbj2Eg?feat=embedwebsite"><img src="http://lh5.ggpht.com/_wcoYrRP1Sb8/SVRK2hL2IGI/AAAAAAAAAcM/jZAL2ChSPQw/s288/11_Early%20Holiday%20Work-2.JPG" /></a><br /><br />Early Gatherer<br /><br /><a href="http://picasaweb.google.com/lh/photo/jJ7Co1lygUY5GWgUH2k1lg?feat=embedwebsite"><img src="http://lh4.ggpht.com/_wcoYrRP1Sb8/SVRM-B3bHII/AAAAAAAAAdY/N-Ps5Hm428U/s288/12_Early%20Harvest_1.jpg" /></a><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1499930131488112058-6411734506048010897?l=www.dopus.co.cc' alt='' /></div>Andyhttp://www.blogger.com/profile/06321523511184868497noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1499930131488112058.post-2292689645700411062008-12-23T19:10:00.000-08:002008-12-23T19:18:21.192-08:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />က်ီးကန္းေတြကအာ <br />လူေတြက စကားေျပာေန<br />့ပိုက္ဆံနတၴိငါ...။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1499930131488112058-229268964570041106?l=www.dopus.co.cc' alt='' /></div>Andyhttp://www.blogger.com/profile/06321523511184868497noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1499930131488112058.post-10354150577903852122008-12-22T22:25:00.000-08:002008-12-23T02:00:20.917-08:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> ဘာလုပ္ရမလဲ<br />ဘာ<br /> လုပ္<br />ရ<br /> မ<br />လဲ.... ဘာ ... လုပ္......<span style="font-size:100%;"> ရ <span style="font-size:85%;">....မွာ... <span style="font-size:78%;">လဲ....လ.လ</span></span></span><br />.<br />.<br />ဘာ<br />လုပ္<br />ခ်င္<br />တာ<br />လဲ<br /></span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘာလုပ္ခ်င္တာလဲ</span><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-size:130%;">ဘာ....ျဖစ္....ခ်င္....တာ.....လဲ....<br /><br /><span style="font-size:100%;">ဘာ....ျဖစ္....ခ်င္....တာ....လဲ....<br /><br /><span style="font-size:85%;">ဘာ....ျဖစ္....ခ်င္....တာ...လဲ<br /><br /><span style="font-size:78%;">ဘာ....ျဖစ္....ခ်င္....တာ....လဲ....</span><br />.................................<br /></span></span></span></span><span style="font-family:Zawgyi-One;">တခုခု<br />တ<br />ခု<br />ခု<br />တ<br />ခု<br />ခု<br /><span style="font-size:100%;"><span style="font-size:85%;">.<br />.<br />.<br />တ ခု ခု ...... တ ခု ခု ... <span style="font-size:78%;">တ ခု ခု တ.ခု....တ....</span><br /></span></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1499930131488112058-1035415057790385212?l=www.dopus.co.cc' alt='' /></div>Andyhttp://www.blogger.com/profile/06321523511184868497noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1499930131488112058.post-44241910000382864032008-12-20T01:49:00.000-08:002008-12-20T01:55:56.773-08:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />ခုတေလာ...<br />ခိုေတြေတာ္ေတာ္မ်ားလာတယ္...။<br />ခိုတစ္ေကာင္ ဝရန္တာလက္တန္းေပၚမွာထိုင္ရင္း<br />ကန္ေတာ္ၾကီးထဲကို ေမွ်ာ္ၾကည့္ပါတယ္.....<br />ျပီးေတာ့<br />အသာအယာ<br />သူ႔ကုိယ္သူ ႏွဳတ္သီးနဲ႔ျပန္သန္႔ရွင္းတယ္<br />သူကေတြးတယ္... ဆယ္နာရီ ႏွစ္ဆယ္ရွိျပီ..။<br />အခုခ်ိန္ ကိုရီးယားမွာဆို တစ္နာရီထိုးေတာ့မယ္<br />ခ်စ္သူေလးရဲ့ရင္ထဲမွာေကာ ေဆာင္းရာသီေရာက္ေနျပီလား...<br />ေခါင္းတစ္ခ်က္ငံု႔ ဝရန္တာေအာက္ကိုထိုးဆင္းသြားတယ္...။<br />ခိုေတြ... ခိုေတြ<br />ဒီလိုအခ်ိန္ဆို သူတုိ႔ အဆံုးစီရင္ၾကသလား....။<br /></span><div style="text-align: left;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> Stranger</span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />ကၽြန္ေတာ့္ကဗ်ာမဟုတ္ဘူး...။ ေဘာ္ဒါတစ္ေယာက္ကဗ်ာ...။ အင္း..ေတာ္ၾကာ ခိုးခ်ပါတယ္ ကူးပါတယ္ျဖစ္မွာစုိးလုိ႔ :P..။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1499930131488112058-4424191000038286403?l=www.dopus.co.cc' alt='' /></div>Andyhttp://www.blogger.com/profile/06321523511184868497noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1499930131488112058.post-83580263912102866222008-12-17T01:53:00.000-08:002008-12-17T01:56:34.627-08:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကြန္ျပဴတာတကၠသိုလ္ေတြျပန္ဖြင့္ျပီေပ့ါ…။ ရံုးဆင္းခ်ိန္ေရာက္ရင္ စိမ္းျပာေရာင္ဝတ္စံုေတြနဲ႔ ေက်ာင္းကားေတြ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးက ျဖတ္ျဖတ္သြားၾကတယ္…။ သူတို႔ေတြ႕ရင္ ကၽြန္ေတာ္ျပံဳးမိတယ္…။ ရီခ်င္တာပါ… အဲဒီထဲမွာ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ကြန္ျပဴတာတကၠသိုလ္တက္ျပီး ကြန္ျပဴတာပညာရွင္ လုပ္ခ်င္တယ္ဆိုတဲ့သူေတြ ပါေကာင္းပါမွာပဲ…။ တက္စရာမရွိလို႔ တက္လာၾကတဲ့သူေတြလဲ ရွိမွာပဲေလ…။ ကၽြန္ေတာ္ျပံဳးမိတာက ကြန္ျပဴတာ ပညာရွင္ျဖစ္ခ်င္သူေတြအတြက္ ျပံဳးမိတာ… အင္း…ဒီေကာင္ေတြ ဘာလို႔ငါ့ ေတြ႔ကရာရွစ္ေသာင္း လာမဖတ္မိၾကသလဲလို႔ ဟားဟားဟား…။ ထားပါေတာ့… တစ္ေန႔ကေတာင္ ေက်ာင္းေရွ႕ကျဖတ္သြားရေသးတယ္…။ သြားတာကဝါးတရာပါ… တလမ္းထဲဆိုေတာ့ ျဖတ္သြားရတာ… ေရွ႕ကေနလွမ္းျမင္ေနရတာေတာ့ ဟိုးတုန္းက အခ်ိဳးမေျပတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ၾကီးေတြကလည္း မေျပာင္းလဲေသးဘူး…။ ေႏြးေထြးရံုမက ပူေလာင္ေနတဲ့မိေထြးတကၠသိုလ္ၾကီးရဲ့ သြင္ျပင္ကလည္း အရင္အတုိင္းပဲ…။ အဲ… အေဆာင္ေတြေနာက္ဘက္မွာေတာ့ ေလးထပ္ေဆာင္ၾကီးဆိုလား ေဆာက္ေနၾကတာေတာ့ေတြ႕ရဲ့ ဘာလုပ္ဖို႔လဲေတာ့မသိဘူး…။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ သံုးႏွစ္လံုးလံုး ေအာင့္အီးသည္းခံ ဘြဲ႔တစ္ခုရေအာင္ ေနလာခဲ့တဲ့ေက်ာင္းဆိုေတာ့လဲ အျပင္လူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ အျပင္ကေနလွမ္းျမင္လုိက္ရေတာ့ တစ္မ်ိဳးတစ္ဖံုေတာ့ ခံစားရတယ္…။ ဘာမွမယ္မယ္ရရ မရလိုက္ဘူးဆိုေပမယ့္… ရလိုက္တဲ့ အေတြ႔အၾကံဳေတြ…(တျခားမၾကည့္နဲ႔ဗ်ာ ခင္ဗ်ားအခုဖတ္ေနတဲ့ ပို႔စ္ေတြပဲေလ) တကယ့္နင္လားငါလား အရမ္းေကာင္းတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ… မသိရင္ရွိန္၊ ေနာက္ျမီးထည့္လုိ႔ေကာင္းတဲ့ဘြဲ႕တစ္ခု… ဒီေနရာကေနရခဲ့တာ….။ ေက်ာင္းေပါက္ဝကုိၾကည့္ျပီး လြန္ခဲ့တဲ့ ေလးႏွစ္ေလာက္ကို ျပန္ေျခဆန္႔မိတယ္…။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီဇင္ဘာလရဲ့ ဘယ္ရက္လဲ မမွတ္မိေတာ့…။ မွတ္မိတာကေတာ့ ေက်ာင္းစဖြင့္တဲ့ရက္…။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘဝရဲ့ ပထမဆံုးရက္…။ သုဝဏၰကေန ကားအဆင့္ဆင့္၂နာရီခြဲေလာက္စီးျပီး အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔ ရန္ကုန္ကြန္ျပဴတာတကၠသိုလ္ ေလွာ္ကားဆုိတဲ့ အေပါက္ဝၾကီးေရာက္ေတာ့ ေနေတာ္ေတာ္ပူေနျပီ…။ ဝတ္ေနၾကအတိုင္း ရွပ္အကၤ ီ်၊ ဂ်င္းေဘာင္းဘီနဲ႔…။ လြယ္အိတ္စုတ္ေလးလြယ္ျပီး ကုတ္ေခ်ာင္းေခ်ာင္းနဲ႔ မုဒ္ဝၾကီးအတိုင္းေလွ်ာက္လာမိတယ္…။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ၾကည္နဴးသလုိလို၊ စိတ္လွဳပ္ရွားသလုိလို…။ ေနာက္အဲဒီတုန္းက ရည္းစားနဲ႔ ျပတ္ေနတဲ့အခိ်န္…။ စိတ္ထဲမွာ ဟုိ…တကၠသိုလ္ကားေတြၾကည့္ အရူးထျပီး အားခဲထားတာ…။ ခင္ဗ်ားစဥ္းစားၾကည့္ေလ…။ ဖရက္ရွာေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ရဲ့ခံစားခ်က္၊ ဘယ္လိုေနမလဲ… ခင္ဗ်ားသိမွာပါ…။ အဲဒီလို ခံစားခ်က္ေပါင္းစံုနဲ႔ ေက်ာင္းေဆာင္ေတြထဲေရာက္လာခဲ့ျပီ…။ လူေတြအမ်ားၾကီးပဲ…။ ကၽြက္စီကၽြက္စီနဲ႔…။ အတန္းၾကီးသမားေတြေလ…။ ကၽြန္ေတာ္လိုကုတ္ေခ်ာင္းေခ်ာင္းနဲ႔ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ဖရက္ရွာေတြလဲ ေတြ႔ပါရဲ့…။ ကုိယ့္စာသင္ေဆာင္က ဘယ္မွာလဲလိုက္ရွာေနၾကတယ္…။ အတန္းၾကီးေတြကိုလည္း မေမးရဲဘူး…။ ေက်ာင္းသားေရးရာကိုပဲ သြားျပီးျဖည့္စရာျပဳစရာေတြလုပ္မယ္ဆိုျပီး ေမးလို႔ျပဳလုိ႔ရမယ့္ ဆရာတစ္ေယာက္ေလာက္ မ်က္စိကက်ီးကန္းေတာင္းေမွာက္လိုက္ရွာမိတယ္…။ ဟုတ္တယ္ေလ…။ ကၽြန္ေတာ္ကအခုမွေရာက္ဖူးတာ… ေဖာင္ေတြဘာေတြယူတုန္းကလဲ အဲဒီတုန္းက မာစတာတက္ေနတဲ့ အစ္မၾကီးတစ္ေယာက္ယူခိုင္းလုိက္တာ…။ ေဟာ... ေတြ႔ေတာ့ေတြ႔ပါျပီ… ဝဝနဲ႔ တုိက္ပံုနဲ႔ လက္ပိုက္ျပီးရပ္ေနတယ္…။ အနားကပ္သြားျပီး… “ဆရာ…ကၽြန္ေတာ့္ကို ေက်ာင္းသားေရးရာဘယ္နားမွာလဲ တဆိတ္ေလာက္ျပေပးပါ” …။ သူက အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ျပန္ၾကည့္ျပီး…“အင္..အင္..အဲ..ဟိုလကြာ ဒီကေနသြား လမ္းဆံုးရင္ ညာေကြ႔လုိက္ကြာ..အဲဒီမွာ” “ေက်းဇူးပါပဲဆရာ” ..။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">စိတ္ထဲမွာေတာ့ သူ႔ပံုၾကည့္ျပီး ထူးဆန္းေနတယ္… ေဘးနားက ေက်ာင္းသားေတြကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကိုအထူးအဆန္းလုပ္ျပီး ၾကည့္ေနၾကတယ္ခံစားေနရတယ္…။ ဇေဝဇဝါနဲ႔ေလွ်ာက္လာရင္း ေက်ာင္းသားေရးရာကိုေရာက္ေတာ့ လူကေတာ္ေတာ္တိုးေဝွ႔ေနၾကတယ္…။ နာရီဝက္ေလာက္တန္းစီတိုးေဝွ႔ျပီး ကိစၥျပီးေတာ့ကိုယ္တက္ရမယ့္ အတန္းလဲမရွာခ်င္ေတာ့ဘူး… ေနရာကလဲ သိျပီဆိုေတာ့ ေက်ာင္းသားဝါးဝခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျပီး ကန္တင္းဘက္လစ္ေတာ့တာပဲ…။ ပထမဆံုးေန႔မွာ ကန္တင္းနဲ႔စလို႔လားမသိ ေနာက္ပိုင္းေက်ာင္းမွာ ရိုးေကာက်ပ္ပါတယ္ဆိုတဲ့ အေနအထားေရာက္သြားတာေတာင္ အျမဲကန္တင္းမွာခ်ည္းပဲ… :)</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကန္တင္းလဲေရာက္ေရာ… သုဝဏၰက မ်က္မွန္းတန္းမိေနတဲ့ အစ္ကုိၾကီးတစ္ေယာက္ကလွမ္းေခၚတယ္…။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">“အမယ္ မင္းကန္တင္းေတြဘာေတြလာလို႔… အတန္းမသြားဘူးလား..”</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">“မသြားပါဘူးဗ်ာ…”</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">“မင္းကေတာ့ေဟ့… ပံုမွန္ကဖရက္ရွာေလးေတြဆုိ ပထမဆံုးေန႔မွာ အတန္းထဲဝင္ေနၾကတာ… အဲဒါမွ မင္းတို႔ဖရက္ရွာျခင္း ရြယ္တူတန္းတူ ေဂၚစရာဂတ္စရာရွာလုိ႔ေတြ႔မွာကြ… ဒီလာလို႔ကေတာ့ အကုန္ ‘လူရွိတယ္ေဟ့’ ေတြခ်ည္းပဲ”</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">“ဗိုက္ဆာလို႔ပါဗ်ာ”</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">“ေဟ့ေကာင္…ဒါနဲ႔… မင္း ပါခ်ဳပ္ၾကီးနဲ႔ သိသလားကြ ...”</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">“ဟင္… မသိပါဘူး”</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">“ဟမ္… မင္းနဲ႔စကားေျပာတယ္ေလ”</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">“မေျပာပါဘူး… ”</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">“မင္းနဲ႔… ေက်ာင္းအဝင္ဝမွာ စကားေျပာခဲ့တာ အဲဒါပါခ်ဳပ္ေပါ့ကြ… ဦးပုိက္တင္တဲ့… ေက်ာင္းတစ္ခါ တစ္ေလမွလာတာ…”</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အင္း… ျဖစ္မွျဖစ္ရေလ… ပါခ်ဳပ္ကို လမ္းညႊန္ခိုင္းတဲ့ ငါပါကလား…။ ဒါကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘဝရဲ့ ပထမဆံုးေန႔ေပါ့…။ တစ္ေန႔လံုး အတန္းထဲမေရာက္ဘူး…။ ေန႔ဝက္ေလာက္ အဲဒီဘဲၾကီးနဲ႔ ေလေပါျပီး သူလဲထြက္သြားေရာ ပ်င္းပ်င္းနဲ႔ အိမ္ျပန္ခဲ့ပါေရာ…။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အခုေတာ့ ဒီေလာက္နဲ႔ ေတာ္ျပီဗ်ာ...။ ေနာက္ၾကံဳေတာ့မွ ပထမႏွစ္ေက်ာင္းသားဘဝ အတန္းေခါင္းေဆာင္ အီးစီျဖစ္ရတဲ့ အေၾကာင္းေတြ ေျပာဦးမယ္… ဟီဟိ ၾကိဳၾကြားထားတာ… :P ။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1499930131488112058-8358026391210286622?l=www.dopus.co.cc' alt='' /></div>Andyhttp://www.blogger.com/profile/06321523511184868497noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-1499930131488112058.post-49003352695756120732008-12-11T02:15:00.000-08:002008-12-11T02:19:04.103-08:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /> ၁. ဆူးရွိေသာ ၾကိမ္ျဖင့္ရိုက္ျခင္း<br /> ၂. ဆူးမရွိေသာ ၾကိမ္ျဖင့္ရိုက္ျခင္း<br /> ၃. ဆူးပါေသာ တင္းပုတ္ျဖင့္ရိုက္ျခင္း<br /> ၄. လက္ကုိျဖတ္ျခင္း<br /> ၅. ေျခကိုျဖတ္ျခင္း<br /> ၆. နားကုိျဖတ္ျခင္း<br /> ၇. ႏွာေခါင္းကိုျဖတ္ျခင္း<br /> ၈. နား ႏွာေခါင္းကိုျဖတ္ျခင္း<br /> ၉. ဦးေခါင္းခြံကိုခြာ၍ ပူလြန္းေသာ သံေတြခဲကို ထည့္ျခင္း<br />၁၀. နားပန္အပိုင္းအျခားရွိေသာအေရႏွင့္တကြ ဆံပင္ကိုႏုတ္၍ ၾကမ္းတမ္းေသာ ေက်ာက္ျဖင့္ပြတ္၍ ခရုသင္းသဖြယ္ရွိေအာင္ျပဳျခင္း<br />၁၁. သံတက်င္ျဖင့္ ခံတြင္းကိုဖြင့္ေစ၍ ခံတြင္းထဲ၌ မီးထြန္းျခင္း<br />၁၂. တစ္ကိုယ္လံုးကုိ ဆီပုဆိုးျဖင့္ ပတ္၍ မီးတုတ္သဖြယ္ထြန္းျခင္း<br />၁၃. လက္၌ ဆီပုဆိုးျဖင့္ပတ္၍ မီးတုတ္သဖြယ္ထြန္းျခင္း<br />၁၄. ေရမ်ိဳေအာက္မွစ၍ ဖမ်က္တုိင္ေအာင္ အေရခြာျပီးမွ ၾကိဳးျဖင့္ဖြဲ႔၍ ခင္းလ်က္ မိမိအေရကို နင္းေစသျဖင့္ ျပိတ္ျမက္ရြက္သဖြယ္ အေရခြာျခင္း<br />၁၅. လက္မွစ၍ အေရခြာ၍ ခါး၌ထားျခင္း၊ ခါးမွစ၍ အေရခြာ၍ ဖမ်က္၌ထားျခင္း<br />၁၆. တေတာင္ႏွစ္ဖက္၌ သံေျခက်င္းခတ္၍ သံႏွက္ျပီး ထက္ဝန္းက်င္ မီးထည့္၍ ေလးဘက္တြားေစျခင္း<br />၁၇. အသြားႏွစ္ဘက္ရွိေသာ ငါးမွ်ားခ်ိတ္ျဖင့္ခတ္၍ အေရအသား အေၾကာတို႔ကို ကြာက်ေစ၍ အရိုးၾကဲၾကဲသာ တည္ေစျခင္း<br />၁၈. ထက္လွစြာေသာ ပဲခြပ္ျဖင့္ေရႊလ်က္ တစ္သျပာမွ်ေလာက္ေသာ သားတစ္က်ေစျခင္း<br />၁၉. ထိုထိုကိုယ္အစိတ္၌ လွံစေသာငါးမွ်ားခ်ိတ္ျဖင့္ခတ္၍ ဝက္မွင္ဘီး(Painting Brush) ျဖင့္ ဆားငန္ေရစသည္တို႔ပြတ္၍ အေရအသားအေၾကာတို႔ကို ကြာက်ေစလ်က္ အရိုးသာတည္ေစျခင္း<br />၂၀. နံပါးတစ္ဘက္ ေစာင္းအိပ္ေစလ်က္ နားထင္ႏွင့္ ေျမကို သံတံက်င္ႏွက္ျပီးမွ ေျခကိုကိုင္၍ လွည့္ျခင္း<br />၂၁. အေပၚအေရအသားတုိ႔ကို မစုတ္မပဲ့ေစပဲ ေက်ာက္သားျဖင့္ အရိုးတို႔ကိုထုျပီးေသာ္ ဆံျဖင့္ရစ္၍ ေခြထားျခင္း<br />၂၂. ေလာေလာပူေသာ ဆီျဖင့္ ေလာင္းျခင္း<br />၂၃. အစာငတ္ေသာ ေခြးတုိ႔ကုိ ခဲေစျခင္း<br />၂၄. အသက္ရွင္လ်က္ တံက်င္လ်ိဳျခင္း<br />၂၅. သံလ်က္ျဖင့္ ဦးေခါင္းကုိျဖတ္ျခင္း<br />၂၆. ပူလွစြာေသာ သံေတြကို လက္ယာလက္၌ စိုက္ျခင္း<br />၂၇. ပူလွစြာေသာ သံေတြကို လက္ဝဲလက္၌ စုိက္ျခင္း<br />၂၈. ပူစြာေသာ သံေတြကို လက္ယာေျခ၌ စိုက္ျခင္း<br />၂၉. ပူစြာေသာ သံေတြကို လက္ဝဲေျခ၌ စိုက္ျခင္း<br />၃၀. ပူစြာေသာ သံေတြကို ရင္ဝ၌ စိုက္ျခင္း<br />၃၁. ဓားမတို႔ႏွင့္ ေရြျခင္း<br />၃၂. ပဲခြပ္တို႔ႏွင့္ ေရြျခင္း<br /><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ေတြ႔ေတာ့ စကားေျပာၾကရင္းသူကနိဳင္ငံျခားလူသတ္ကားေတြထဲက လူသတ္နည္းေပါင္းစံုလာ ေျပာေနတယ္ဗ်ာ..။ အဲဒီအေကာင္က အဲလိုေသြးထြက္သံယိုေတြ ေတာ္ေတာ္စိတ္ဝင္စားတာကလား...။ ဘာေကာင္မွန္းမသိဘူး အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လဲ စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႔ ျမန္မာ့ရိုးရာ ကံၾကမၼာ သံုးဆယ့္ႏွစ္မ်ိဳးေျပာျပလိုက္တယ္…။ အခုစာဖတ္သူေတြ ဗဟုသုတရေအာင္ တင္လိုက္တာ… လန္႔မသြားၾကနဲ႔ဦး…။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">(မွတ္ခ်က္။ ဆရာၾကီးဦးသုခရဲ့ သုခမွတ္စုကေန ကိုးကားပါသည္...။)</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1499930131488112058-4900335269575612073?l=www.dopus.co.cc' alt='' /></div>Andyhttp://www.blogger.com/profile/06321523511184868497noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1499930131488112058.post-12176292632423042232008-12-10T21:19:00.000-08:002008-12-10T21:38:55.788-08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အၾကိဳက္ဆံုးကဗ်ာတဲ့… ခရီးေရာက္မဆုိက္ဝင္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဆရာဂ်ဲက တက္ပစ္လိုက္ျပီ…။ အင္း ကၽြန္ေတာ့္အၾကိဳက္ဆံုးကဗ်ာေတြကလဲ ဟိုးေရွး မူလအစဦးပကတူး ကၽြန္ေတာ္ဘေလာ့ဂ္စေရးကတည္းက တင္လိုက္မိျပီ…။ မက်န္ေတာ့သေလာက္ပဲ…။ အဲဒီေတာ့ တက္ဂ္ေၾကြးက်န္ေနရင္ စိတ္ထဲ ဖိုးသိုးဖတ္သတ္ျဖစ္ေနတတ္တာနဲ႔ အေျပးအလႊားစဥ္းစားမိေတာ့… ေဟာ…ေတြ႔ပါျပီ… ဟိုတုန္းက အေၾကာင္းမတိုက္ဆိုင္လို႔ မတင္ျဖစ္တဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္… အခုေတာ့ တိုက္ဆိုင္လာလို႔ တင္ျဖစ္လုိက္ျပီ… ဖတ္ဖူးတဲ့သူေတြ သိၾကမွာပါ…။ ဆရာသစၥာနီရဲ့ ျမင္းစိုင္းသူျမား ေမာ္ဒန္ကဗ်ာ စာအုပ္ထဲက တစ္ပုဒ္…</span><br /></div><div style="text-align: center; font-weight: bold;"><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;"> <br />ပ်င္းရိေသာကဗ်ာဆရာ</span><span style="font-size:100%;"><br /></span></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><br /><br /><br /><br /></span><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div style="text-align: right;"><span style="font-style: italic;font-family:Zawgyi-One;" ><br /><br />သစၥာနီ</span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဟဲဟဲ… ေမာင္အန္ဒီတို႔ကေတာ့ လုပ္ခ်လိုက္ျပန္ျပီ မေတြးနဲ႔ဦး…။ လုပ္ခ်တာက ကၽြန္ေတာ္မဟုတ္ဘူး… လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္သံုးဆယ္ေလာက္တုန္းက ဆရာသစၥာနီ လုပ္ခ်ခဲ့တာပါ…။ ကၽြန္ေတာ္သူ႔မူရင္းအတိုင္း ဘာမွ မျပင္မျဖတ္… ကုန္ကုန္ေျပာရင္ Spacing ေတာင္သူ႔စာအုပ္ထဲက အတိုင္းကူးထားတာ (ကူးတာေတာ္တယ္ေနာ္ ၅တန္းေက်ာင္းသားဘဝကတည္းက စာေမးပြဲခန္းထဲကူးလာတာ ဟီဟိ) … Post Modern ဝါဒမွာ အေၾကာင္းအရာ လြတ္ကင္းမွဳသေဘာဆိုတာရွိတယ္… အဲဒါထက္ပုိျပီး အေၾကာင္းအရာလြတ္ကင္းမွဳ သေဘာကိုေက်ာ္ Medium ကိုပါစြန္႔လႊတ္ဖို႔ ၾကိဳးစားတယ္…။ Language ဘာသာစကားကို ေက်ာ္လြန္ဖုိ႔ အားထုတ္ျခင္းမွေနျပီး Content ေတြေက်ာ္လြန္ေပ်ာက္ဆံုးရံုမက… ကဗ်ာရဲ့ အဓိက Medium ကိုပါေဖ်ာက္ဖ်က္ဖုိ႔ၾကိဳးစားတယ္… ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဗလာနယ္ထဲမွာ ခပ္ပ်င္းပ်င္းနစ္ျမဳပ္ေနတဲ့ ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္ကိုသြားျမင္တယ္…။ ခင္ဗ်ားတို႔ေကာ ဘယ္လိုထင္ၾကသလဲဗ်ာ… ကဗ်ာဆရာ တကယ္ပ်င္းတာမ်ားလား...။</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1499930131488112058-1217629263242304223?l=www.dopus.co.cc' alt='' /></div>Andyhttp://www.blogger.com/profile/06321523511184868497noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1499930131488112058.post-20691444475037468972008-12-04T21:43:00.000-08:002008-12-04T21:44:18.189-08:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />တစ္ပတ္ေလာက္ပ်င္းတာနဲ႔ ဘာမွမေရးျဖစ္…။ မေရးျဖစ္တာက အေၾကာင္းမဟုတ္ဘူး…။ တကတဲဗ်ာ… အခုမွ ေက်ာင္းျပန္ေရာက္သြားတာက်ေနတာပဲ… နည္းနည္းေလးမလစ္လိုက္နဲ႔ လစ္လိုက္တာနဲ႔ ေဟာ…တက္ဂ္လိုက္ၾကျပီ… တက္ တတ္ တက္ တက္ တက္ေတာ့အေၾကြးတင္တာေပါ့ အေၾကြးတင္ေတာ့ဆပ္ရျပီေပါ့ … အဲ… ထားပါေတာ့ေလ…။ ႏွစ္ခုဆက္တိုက္ အတက္ခံလိုက္ရတာ တစ္ခုေတာ့ျပီးျပီ…။ ေနာက္တခု…။ ဒါကေတာ့… ကိုဖားၾကီးတက္ထားတာပါခင္ဗ်ား…။ သင့္ကိုယ္သင္အမုန္းဆံုး ဆယ္ခ်က္တဲ့ဗ်…။ ဟား… ဒါကေတာ့ဗ်ိဳ႕ မလြယ္ေၾကာပဲ…။ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ေလာကနဲ႔ခ်ီေျပာရင္ေတာ့ လူတုိင္းလူတုိင္းဟာ မိမိကုိယ္ကိုအခ်စ္ဆံုးပဲဗ်ာ… ဘယ္မုန္းၾကပါ့မလဲ… ေရးျပီးသားသူေတြလဲ စဥ္းစားၾကည့္ၾကဦး… တကယ္မုန္းသလားလုိ႔… ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ေျပာရရင္ေတာ့ ဘယ္သူမွမုန္းၾကမယ္မထင္ဘူးဗ်ာ… ဟုတ္သေလ… ဆယ္ခ်က္ဆိုတာ နည္းတာမွတ္လို႔… သူမ်ားကုိဆုိ တခ်က္ေလာက္မုန္းရင္ေတာင္ နုတ္နုတ္စင္းပစ္ခ်င္ေနၾကတာ… ကိုယ့္ဟာကို ဆယ္ခ်က္ေလာက္သာမုန္းလို႔ကေတာ့ အဲ…အဲ ကိုယ့္ကိုကုိယ္ပဲေလ… ဘယ္ႏုတ္ႏုတ္ေတာ့စင္းပါ့မလဲဗ်ာ… ခႏၶာငါးပါးျဖစ္ပ်က္ရွဳျပီး နိဗၺာန္မ်က္ေမွာက္ျပဳခ်င္ျပဳသြားမွာေပါ့… ဒါေပမယ့္လဲ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ႏုတ္ႏုတ္စင္း ပစ္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္လာလုိ႔ ဟာရာကိရိ လုပ္သြားတဲ့သူေတြလည္း ေအာတိုက္ပဲဟာ…။ ကၽြန္ေတာ္ကေကာခင္မ်ာ… တရားအားထုတ္ခ်င္စိတ္ကေလးမ်ား မေပါက္ဖူးလားေမး… ဘယ္… ညေန ၆နာရီဆိုရင္ ပံုမွန္နီးပါးေလာက္ေရခ်ိန္ကိုက္ေနျပီ… ဟဲဟဲ… ဟာရာကရိလုပ္မလားေမး… ၾကံၾကီးစီရာဗ်ာ… ေသလုိ႔နတ္ျပည္ေရာက္ပါ့မယ္ အာမခံရင္ေတာင္ မေသခင္နာမွာေၾကာက္တာနဲ႔ လုပ္ျဖစ္မွာမဟုတ္ဘူး…။ တကယ္ပါဗ်ာ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေမြးကတည္းက ကိုယ့္ဟာကိုယ္မုန္းတာဆုိလို႔ အေမေမြးေပးတဲ့ ေဂၚမစံြရုပ္ေသမ်က္ခြက္ၾကီးပဲရွိတယ္…။ က်န္တာဘာမွ မမုန္းမိေပါင္…။ သို႔ေသာ္လဲေပါ့ေလ…။ ေသာက္က်င့္မေကာင္းတဲ့ အခ်က္ကေလးေတြေတာ့ရိွတယ္ေပါ့…။ အဲဒါေတြကိုလဲ… မမုန္းေပါင္ဗ်ာ…။ ခ်စ္လည္းခ်စ္တယ္ေျပာလို႔မရပါဘူး…။ အဆင္သင့္သလုိေပါ့…။ ၾကံဳလိုက္ရတဲ့ ကိစၥတစ္ခုခုနဲ႔အဆင္ေျပရင္ ခ်စ္လုိက္၊ ကိုးလို႔ကန္႔လန္႔ ေခ်ာ္ေတာေငါ့သြားရင္ မုန္းလုိက္ေပါ့…။<br />1. မနက္ခင္းဆုိလဲ လာမႏွိဳးနဲ႔ အိပ္ရာထဖို႔ပ်င္း၊ ပ်င္းလြန္းလို႔ မင္းနဲ႔အပ်င္းေျပရည္းစားထားဖုိ႔ပ်င္း…. အဲဒီအတုိင္းပါပဲ… ေအာင္မယ္ ပ်င္းတယ္ဆိုတာ နာမည္သာဆုိးတာ လူသက္သာတယ္ဗ်။ ပ်င္းၾကည့္ၾကပါလား ဟီဟိ…။<br />2. ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ဟာ အစြန္းႏွစ္ဖက္မွာအျမဲရွိေနတယ္… ေကာင္းတာကိုလုပ္ေနခ်ိန္မွာ အဆိုးတစ္ခုက အျမဲတမ္းတိုက္ခိုက္ေနတယ္… ဆိုးေနတဲ့အခ်ိန္မွာ အေကာင္းက အျမဲသတိေပးေနတယ္… ဥပမာ ပရဟိတလုပ္ငန္းတစ္ခုလုပ္ေနခ်ိန္မွာ တစ္ကိုယ္ေကာင္း စိတ္ကျဖတ္ကနဲေပၚလာျပီး ကိုယ့္အတြက္တစ္ခုေတာ့ ရေအာင္လုပ္လုိက္တယ္… ကိုယ္လြတ္ရာလြတ္ေၾကာင္းရွာတတ္တယ္။ မူးရူးေသာင္းက်န္းေနခ်ိန္မွာ မလြန္ကဲဖို႔သတိထားေနေလ့ရွိတယ္… ဒါေၾကာင့္ႏွစ္ခါလားပဲ ဆိုးဆိုးရြားရြားခံလိုက္ရဖူးတယ္… ဘယ္နိ႔မို႔ဆို အခုဒီလိုေရးေနနိဳင္မွာေတာင္မဟုတ္ဘူး… တစ္ခုခုေတာ့လစ္ျပီးသားပဲ….။ <br />3. ေဒါသျဖစ္ဖုိ႔ခဲယဥ္းတယ္… ျဖစ္ရင္လဲ ေတာ္ေတာ္နဲ႔မေပ်ာက္ေတာ့ဘူး…။ <br />4. Revenge is Sweet မေကာင္းမွန္းေတာ့သိပါတယ္ ဒါေပမယ့္ …။<br />5. စကားမေျပာတတ္ပါ… အာာ ေဟ့… ဟို အ ေနတာမဟုတ္ဘူးဗ်… လူေတြနဲ႔စကားမေျပာတတ္တာ… စကားေျပာရမွာ အရမ္းဝန္ေလးတာပဲ… စကားထစ္တာေၾကာင့္လဲပါမယ္ထင္တယ္…။<br />6. အဆင့္အတန္းခြဲျခားတတ္တယ္ဗ်ာ… ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္အဆင့္အတန္းခြဲပံုကတမ်ိဳးဗ်… လူတိုင္း ဆင္းရဲခ်မ္းသာမေရြးေပါင္းတယ္ သို႔ေသာ္…အင္း ဥပမာဗ်ာ… ဆုိက္ကားသမားတစ္ေယာက္ဟာ အဂၤလိပ္စာမတတ္လဲအေရးမၾကီးဘူး… ေန႔စဥ္သံုးကြန္ျပဴတာမတတ္ဘူး… ျဖစ္တယ္… ဒါေပမယ့္ အင္ဂ်င္နီယာတစ္ေယာက္ဟာ အလယ္တန္းအဆင့္အဂၤလိပ္စာေလာက္မွမသိဘူး ကြန္ျပဴတာ ကၾကီးခေခြးကိုေတာင္ လက္ေပါက္ကပ္အာေပါက္ေအာင္သင္ေနရတယ္ဆုိရင္ အဲဒီငနဲကို အဖက္လုပ္ျပီးေတာင္ စကားမေျပာခ်င္ဘူးဗ်ိဳ႕ ေကာင္းလားဆုိးလားေတာ့ မသိပါဘူးဗ်ာ…။<br />7. ပိုက္ဆံသိပ္လိုခ်င္တယ္ဗ်ာ… ဆင္းရဲတာကိုမၾကိဳက္ဘူး… သူမ်ားေတြ ဆင္းရဲတာလဲမၾကိဳက္ဘူး…။ ဒါေပမယ့္ ပိုက္ဆံက ဘယ္ေတာ့မွမကပ္ဘူး… အသံုးမ်ား အေပးမ်ားတာေတြေပါ့…။<br />8. လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေနခ်င္တယ္၊ အရြဲ႔တိုက္တယ္…။ဟိုဟာမလုပ္နဲ႔ ဒီဟာမလုပ္နဲ႔ လာေျပာရင္ အဲဒါကို တမင္လုပ္တယ္<br />9. မၾကိဳက္တဲ့အရာေတြဆို သည္းမခံတတ္ဘူးဗ်ိဳ႕…။ မၾကိဳက္တဲ့ ဟင္းမ်ားဆိုလို႔ကေတာ့ သည္းခံျပီးစားမယ္မရွိဘူူး… အငတ္ခံခ်င္ခံလိုက္တယ္…။ <br />10. လူေတြကို မုန္းတတ္တယ္… ဒါပါပဲ…။<br />အင္း… ဒါပါပဲ… ဒါပါပဲ…။ <br />(ကဲ ျပီးပါျပီ ကိုဖားၾကီးနဲ႔ ဖတ္တဲ့သူအေပါင္းတို႕…)<br /><br /> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1499930131488112058-2069144447503746897?l=www.dopus.co.cc' alt='' /></div>Andyhttp://www.blogger.com/profile/06321523511184868497noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1499930131488112058.post-84323673878051624722008-12-01T22:37:00.000-08:002008-12-02T01:01:37.752-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_wcoYrRP1Sb8/STTYmQep97I/AAAAAAAAAYs/aKI9Styk71U/s1600-h/Tom__Jerry-Piano_Concerto.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 365px; height: 287px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_wcoYrRP1Sb8/STTYmQep97I/AAAAAAAAAYs/aKI9Styk71U/s400/Tom__Jerry-Piano_Concerto.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5275079215327868850" /></a><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />“ေဟ့ အန္ဒီေကာင္…”<br />“အာ ဘာလဲ နန္႔ညီ အဲ..အဲ နန္းညီရာ… ငါဒီမွာ ေနမေကာင္းလို႔”<br />“နင္ကုလားမနဲ႔ပဲ ေန,ေနေတာ့မွာလား… အသစ္ေလးဘာေလးမေရးေတာ့ဘူးလား”<br />“ေရးေတာ့ေရးခ်င္ပါတယ္ဟာ… ဒါေပမယ့္… ေကာ္နတ္ရွင္ကမေကာင္း… ေနာက္ျပီးစာေရးလို႔မရ…”<br />“ဘာျဖစ္လို႔လဲ”<br />“ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြ ျဖစ္ေလ့ရွိတဲ့ေရာဂါေပါ့… စစျခင္းတုန္းကေတာ့ ေရးမယ္ေဟ့ေရးမယ္ဟ ဆိုျပီး ဆပ္စလူးထ ဘေလာ့ဂ္တစ္ခုလုပ္၊ အဲ ခဏေန ေလးငါးပုဒ္ေလာက္လဲေရးျပီးေရာ ေဟာ… ဘယ္သူမွလဲ မလာၾကဘူးဆိုျပီး ရပ္သြားပါေရာ… အဲဒီကေန… သူမ်ားဟာေတြဖတ္ လုပ္နည္းကိုင္နည္းေတြလဲသိ ေဘာ္ဒါေတြလဲ မ်ားလာဆိုေတာ့ ေရးတယ္ေဟ့၊ေရးတယ္ ျမင္းေဇာင္းကျမင္းလႊတ္လိုက္သလိုပဲ… အဲဂလိုေရးေနရာကေန တခ်ိဳ႕လူေတြေပါ့ ဘာမွန္းညာမွန္းမသိပဲ ဘေလာ့ဂ္ေတြလိုက္ၾကည့္၊ ျပီးရင္ေရွာက္ဆဲ၊ အမယ္တခ်ိဳ႕ရွိေသးတယ္၊ ရသ၊ ဟာသ တမ်ိဳးမ်ိဳးေရးလိုက္လို႔ သူတို႔အကြက္ထဲ ဥပမာ အရက္တို႔ဘာတို႔ေသာက္တဲ့အေၾကာင္း ဆိုးတဲ့ေပတဲ့အေၾကာင္း ေရးမိရင္ ခပ္တည္တည္နဲ႔ ဝင္ျပီးဆံုးမတတ္သဗ်…။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့လဲ အမွားေတြလိုက္ရွာျပီး ဖဲ့တတ္ၾကတာေတြလဲ ရွိရဲ့။ တခ်ိဳ႕ေတြက်ေတာ့လဲ ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုယ္ပါစင္နယ္ ေတြေရးမိေတာ့ ဖတ္တဲ့သူက အဲဒီကဗီလိန္ (ကိုဗီလိန္မဟုတ္) နဲ႔သြားတူေနတယ္ဆိုပါေတာ့ အဲဒီမွာတင္ ကိုယ္သိတဲ့လူဟုတ္လား မဟုတ္လားမစဥ္းစားတခါတည္း အျဖစ္အပ်က္တူေနတာနဲ႔ပဲ ဘယ္ပို႔စ္မွာ ဘာလို႔ငါ့ကိုေစာင္းေရးရတာလဲ၊ ဒါမိ်ဳးေတာ့ မေျပာသင့္ဘူးထင္ပါတယ္ ဘုလိငြစ ပုတ္ခတ္လာၾကေရာ…၊ အဲဒီမွာ ေရးခ်င္စိတ္ကုန္ျပီး ဘေလာ့ဂ္ေလာကၾကီးကို နွဳတ္ဆက္ပါျပီ… ဘာညာနဲ႔ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ တစ္လေလာက္မေရးၾကေတာ့ဘူး (ေနာက္မေနနိဳင္ၾကပါဘူး ျပန္ေရးၾကတာပါပဲ ဟီဟိ)”<br />“ဒါဆို..နင္က…”<br />“ငါက ပ်င္းလို႔မေရးတာ ဟီဟိ”<br />“ေခြးေကာင္ ေသာက္ၾကီးေသာက္က်ယ္ေတြေျပာျပီး အဟုတ္မွတ္လို႔… ဒီေလာက္ပ်င္းတဲ့ေကာင္…အခုနင့္ကို တက္ဂ္လိုက္ျပီ”<br /> “အာ လုပ္လုိက္ျပန္ျပီဟာ… ပ်င္းပါတယ္ဆိုမွ…”<br />“ေအးေလ မပ်င္းရေအာင္ကာတြန္းကားေတြအေၾကာင္း တက္ဂ္ထားတာ… ကာတြန္းကားေတြအေၾကာင္း… နင္ၾကည့္ဖူးတဲ့အထဲကၾကိဳက္တဲ့ဟာေတြေပါ့… နင္ကာတြန္းကားၾကိဳက္တယ္မဟုတ္လား…”<br />“ဘယ္ႏွယ့္ေျပာပါလိမ့္ သိပ္ၾကိဳက္တာေပါ့… ငယ္ငယ္ကတည္းက ကာတြန္းကားေတြၾကည့္လာတာပဲဟာ… အခုထိကိုၾကိဳက္တုန္း”<br />“ဒါျဖင့္ ဘယ္ကားၾကိဳက္လဲ…”<br />“အင္း… ဘယ္ကားလဲဆိုတာေတာ့ ေျပာဖို႔ခက္တယ္ဟ… ငါက ကာတြန္းကားတိုင္းလဲ ၾကည့္တာမဟုတ္ဘူး… ေျပာရရင္ဟာ… ကာတြန္းရုပ္ေလးေတြဆြဲထားတုိင္း ငါကၾကည့္တာမဟုတ္ဘူး… ငယ္ငယ္ကဆိုရင္ ကာတြန္းကားဆိုတာ ရီရမွ ဆိုတဲ့အစြဲရွိတယ္ဟ… အဲေနာက္ျပီး ကာတြန္းကားဆုိျပီး စကားေတြမ်ားေနရင္လဲ မၾကည့္ဘူး… ငယ္ငယ္တုန္းကေျပာပါတယ္… ခုေတာ့ ဇာတ္လမ္းေကာင္းရင္ရီရရင္ကိုၾကည့္တာပဲ”<br />“ေျပာေတာ့ ကာတြန္းၾကိဳက္တယ္ဆုိ…”<br />“ေအးေလ… ငါအရမ္းၾကိဳက္တဲ့ ကာတြန္းကားေတြေတာ့ ရွိတာေပါ့ဟာ… နင္ေျပာတဲ့ Lion King တို႔၊ အာလာဒင္တုိ႔၊ မစ္ကီေမာက္စ္တုိ႔၊ ေနာက္ Bugs Bunny တို႔၊ Tom and Jerry တို႔ အမ်ားၾကီးေပါ့ဟာ…။ ေနာက္ျပီးငါက တျခားကေလးေတြနဲ႔မတူဘူးဟ… ငယ္ငယ္တုန္းကတည္းက Power Ranger ကာတြန္းလုိဟာမ်ိဳးဆိုရင္ေတာ့ လံုးဝမၾကိဳက္ဘူး။”<br />“ေနာက္တစ္ခုက ငါ့မွာ အၾကိဳက္ဆံုးဆိုတဲ့ဟာ သိပ္မရွိဘူးဟ… ၾကိဳက္ပါတယ္ မၾကိဳက္ပါဘူးဆိုတာေတြေတာင္ အျမဲျဖစ္ေနတာမဟုတ္ဘူး…။ ဆယ္တန္းေလာက္တုန္းက အာလာဒင္ကာတြန္းကားဆို သီခ်င္းေတြခ်ည္းပဲလို႔ဆိုျပီး မၾကိဳက္ဘူး ေဟာအခုတေလာမွ ျပန္ၾကည့္မိေတာ့ သီခ်င္းေတြက ေကာင္းတယ္ဟဆိုျပီး ၾကိဳက္သြားျပန္ေရာ…. မႏွစ္ကေလာက္တုန္းကအထိ Lord of the Ring ဇာတ္လမ္းမ်ိဳးၾကိဳက္ေသးတယ္… ေဟာ အခုက်ေတာ့မၾကည့္ခ်င္ေတာ့ျပန္ဘူး…။ ငယ္ငယ္တုန္း Jungle Book ၾကိဳက္တယ္… နည္းနည္းၾကီးလာေတာ့ မၾကိဳက္ေတာ့ျပန္ဘူး….ေဟာ အခုျပန္ၾကည့္ေတာ့ ၾကိဳက္ေနျပန္ေရာ…။”<br />“ဒါဆိုနင့္မွာ forever favorite ဆိုတာမ်ိဳးမရွိဘူးေပါ့”<br />“မရွိသေလာက္ပါ… ရွိေတာ့ရွိပါတယ္… ရုပ္ရွင္ထဲမွာဆုိ Forrest Gump၊ အဲ ကာတြန္းကားထဲမွာဆိုရင္ေတာ့ ဘယ္အခ်ိန္ၾကည့္ၾကည့္ မရိုးဘူးဟာ… ၾကည့္တိုင္းကုိ အသံထြက္ျပီး ရီရတယ္ဟာ… ကုန္ကုန္ေျပာရင္ ရုပ္မျမင္ရပဲ သူ႔အသံၾကားရရင္ေတာင္ ျပံဳးခ်င္ခ်င္ျဖစ္လာတယ္…”<br />“အဆန္းပဲ ဘာပါလိမ့္”<br />“မဆန္းပါဘူး၊ ၾကြက္နဲ႔ေၾကာင္ ငါတို႔ေခၚတဲ့ Tom & Jerry ေလ…”<br />“နင့္ရုပ္တည္ၾကီးနဲ႔ ၾကိဳက္ေတာ့ Tom & Jerry တဲ့”<br />“တကယ္ပါ… ငါကေတာ့ နင့္လို ပန္းခ်ီေတြဘာေတြနားမလည္ေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာမေျပာနိဳင္ဘူး… ဒါေပမယ့္ ငါ့စိတ္ထဲေတာ့ အဲဒီၾကြက္နဲ႔ေၾကာင္ေလာက္ အသက္ဝင္တဲ့ ကာတြန္းပံုမေတြ႔မိဘူးထင္တာပဲ… Tom ရဲ့ပံုကိုပဲၾကည့္… ေပ်ာ္ရင္တကယ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ပံု… တခါတေလ ရွက္ကိုးရွက္ကန္းပံုၾကီး…အမယ္ ဥာဏ္နီဥာဏ္နက္ထုတ္ေနရင္ ပံုစံက တကယ့္မသမာတဲ့ပံုမ်ိဳး” <br />“ေအး ဟုတ္တယ္ဟ”<br />“ငါကေတာ့ အဲဒါၾကည့္မိရင္ ၾကြက္ထက္ အဲဒီေၾကာင္ၾကီးကို ပိုၾကိဳက္တယ္… အမူအရာအသက္ဝင္တာအျပင္ တခ်ိဳ႕ဇာတ္လမ္းေလးေတြက ဘယ္လိိုေခၚမလဲ… လူသားဆန္တယ္ဟာ”<br />“ဘယ္လိုမ်ိဳးလဲ”<br />“တအိမ္ထဲမွာ မတည့္အတူေနေပမယ့္ တစ္ေကာင္နဲ႔တစ္ေကာင္လဲ မရွိရင္ မေနနိဳင္ၾကျပန္ဘူး… တျခားအျပင္က တစ္ေကာင္ေကာင္ လာေၾကာရင္ေတာင္ ႏွစ္ေကာင္ေပါင္းျပီး ျပန္ပညာေပးလိုက္ၾကေသးတယ္ေလ”<br />“ဟုတ္တယ္ တခ်ိဳ႕ဇာတ္လမ္းေတြဆုိ မေကာင္းတာမလုပ္ဖုိ႔ေတာင္ ပညာေပးေလးေတြပါေသးတယ္ေနာ္… ”<br />“ဟုတ္တယ္ဟ ခရစ္စမတ္တုိ႔ ဘာတို႔ဆုိ ရန္သူျဖစ္ျဖစ္ မိတ္ေဆြျဖစ္ျဖစ္ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ရွိၾကဖို႔ Message ေလးေတြပါေပးေသးတယ္”<br />“ေနာက္ျပီး လူ႔သေဘာကို ေျပာထားတာေတာင္ရွိေသးတယ္… Jerry’s diary ဆိုတဲ့ဇာတ္လမ္းမွာဆုိ Tom က Jerry ရဲ့ Diary စာအုပ္ကို ဖတ္ၾကည့္ျပီး သူခံရတာေတြေရးထားေတာ့ မ်က္ႏွာၾကီးတျဖည္းျဖည္းနီရဲလာျပီး Jerry ျပန္လာေတာ့ ျပႆနာရွာေရာ… ေနာက္ဂ်ယ္ရီက သူ႔စာအုပ္ထုတ္လို႔ရတဲ့ ပိုက္ဆံတဝက္ Tom ဖို႔ပါပါတယ္ ဆုိတဲ့စာလဲေပးလိုက္ေရာ ခ်က္ခ်င္းအခ်ိဳးေျပာင္းသြားတာ… စာအုပ္က အရမ္းေကာင္းတာပဲ ဘာညာျဖစ္သြားေရာ အဲဒါမ်ိဳးေလးေတြလဲ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေတြ႔ရတယ္…”<br />“ေအး”<br />“ဟို မေသခင္Tag က Heaven Express ဆိုတဲ့ ဇာတ္လမ္းေလးၾကည့္ျပီး အိုင္ဒီယာရလိုက္တာဟ… ေကာင္းကင္ဘံုသြားဖုိ႔ ရထားလက္မွတ္ရေအာင္ ေကာင္းတာေတြ လုပ္ျပတာေလ”<br />“ေအး အဲဒါသိတယ္…”<br />“တြမ္အင္ဂ်ယ္ရီကေတာ့ ဇာတ္္လမ္းေတြက အမ်ားၾကီးဆုိေတာ့ ေျပာလို႔ကုန္မွာမဟုတ္ဘူး… ငါလဲ အကုန္ၾကည့္ဖူးတာမဟုတ္ဘူးေလ… အင္း…ေျပာလို႔လဲေကာင္းရဲ့ အခုေတာ့ ရံုးဆင္းခါနီးျပီ လစ္ေတာ့မယ္”<br />“ၾကြေပဦးေတာ့”<br /><br />P.S အင္တာနက္ပ်က္သြားလို႔ ဘယ္မွမေရာက္ျဖစ္တာပါခင္မ်ာ... လူကလဲ အပ်င္းတစ္သြားတာလဲပါတာေပါ့ေလ... (အင္း ျမန္ျမန္ရွင္းထားရတာ...။ ေတာ္ၾကာ ကုလားမေခ်ာေခ်ာေလးနဲ႔လိုက္သြားျပီဆုိျပီး သတင္းေတြျပန္႔သြားလို႔ ဘေလာ့ဂ္ေပၚမွာ ေဂၚလမ္းကန္းသြားမွာစုိးလို႔ဗ်ိဳ႕)အခုအင္တာနက္ျပန္ေကာင္းေတာ့ နန္းညီတက္ဂ္ထားတဲ့ ဟာကို ၾကိဳးစားပမ္းစားေလးေရးျပီး တင္လိုက္တာပါ... ေတာ္ၾကာ..သူမႏၲေလးကျပန္လာရင္ ကၽြန္ေတာ့္ဖို႔ ေမျမိဳ႕ဝုိင္ပါမလာပဲေနဦးမယ္... ေသာက္ခ်င္ရင္ သူ႔မွာလိုက္ၾကပါ... ေၾကာ္ျငာတာပါ...ဟီဟိ။<br />ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဒီပိုစ့္တက္ဂ္တာ ကိုဗီလိန္လဲ ပါေသးတယ္... ေမ့လုိ႔။<br /> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1499930131488112058-8432367387805162472?l=www.dopus.co.cc' alt='' /></div>Andyhttp://www.blogger.com/profile/06321523511184868497noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1499930131488112058.post-53754338287118971952008-11-16T22:20:00.000-08:002008-11-16T22:23:08.346-08:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />ကၽြန္ေတာ္ေမာင္အန္ဒီတစ္ေယာက္ ယခုတေလာ ေတာ္ေတာ္စိတ္ညစ္ေနေလသည္…။ အေၾကာင္းမွာ ရံုးတြင္ဘာအလုပ္မွ မရွိေသာ အိုင္တီမန္ေနဂ်ာရာထူး (လက္ေအာက္တြင္ မည္သူမွမရွိေပ) ကိုေဆြမ်ိဳးအကပ္ျဖင့္ခပ္တည္တည္ရယူျပီးသကာလ ခပ္ေျပာင္ေျပာင္ပင္ အင္တာနက္ဆိုေသာ ျမန္မာျပည္တြင္ လူတိုင္းအသံုးခ်ခြင့္မရသည့္ အလြန္အဆင့္အတန္းျမင့္မားလွေသာ (အစ္မၾကီးတူးတူးသာ အသံုးျဖင့္) ေလာကဓာတ္နည္းပညာၾကီးကို တစ္ဦးတည္းေမာင္ပိုင္စီးကာ တေနကုန္ ခ်က္တင္ထိုင္ျခင္း၊ ေကာင္မေလးမ်ားကို ၾကဴျခင္း၊ ဘေလာ့ဂ္ဟုဆိုအပ္ေသာ ကုိယ္ေရးခ်င္ရာမ်ားကုိ ကိုယ့္သေဘာႏွင့္ကုိယ္ လႊင့္တင္ခြင့္ရွိသည့္ေနရာတြင္ မဟုတ္ကဟုတ္ကမ်ားကို ေသာက္ရွက္ကင္းမဲ့စြာ ေရးသားျခင္းမ်ားကို ျပဳလုပ္လ်က္ရွိရာ အင္တာနက္သံုးခြင့္မရွိသည့္ တျခားရုံးသူရံုးသားမ်ား၏ တီးတိုးေစာင္းေျမာင္းဆဲေရးျခင္းကုိ ခံရျခင္း…၊ ထိုဗလြတ္ရႊတ္သနမ်ားလက္ခ်က္ေၾကာင့္ လာေရာက္ဖတ္ရွဳသူ ႏွစ္ေယာက္တပိုင္းတို႔၏ “ေဟ့ မင္းကဘေလာ့ကို ေပါက္တတ္ကရေရးစရာေနရာမ်ားမွတ္ေနသလားကြ”၊ ကြန္ျပဴတာပို႔စ္မ်ားတြင္လဲ “ငါတို႔ေက်ာင္းကို ေစာ္ကားရေအာင္ မင္းကဘာေကာင္လဲကြ၊ အီလက္ထရြန္းနစ္ပုဒ္မနဲ႔ ဆြဲစိလိုက္လို႔ ၁၅ ႏွစ္လစ္သြားရမယ္ ဘာမွတ္လဲ” ဆိုေသာဆဲေရးစာမ်ား…၊ တခါတေလ အတည္ေပါက္ေလးေရးမိပါလွ်င္လဲ “အမယ္ ရာရာစစကြယ္၊ မင္းလိုေကာင္ကမ်ား မတန္မရာ၊ ေခြးလက္က နတ္တေဘာင္ေရးလို႔” အစရွိေသာ ဗလပြေသာင္ရင္းမ်ားကိုသာ လက္ခံရရွိေနေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ေလ၏…။ သို႔ေသာ္လည္း ေသာက္လိုက္ကမ္းဆိုးမသိပဲ ဘေလာ့ဂါညီမငယ္တစ္ဦး၏ တက္ဂ္ပို႔စ္ကို ေရးသားအျပီး ကုိယ္စိတ္ညစ္ညဴးစြာျဖင့္ အင္တာနက္ေပၚရွိ မိန္းကေလးမ်ားကို ေနာက္ပုိးျခင္းအမွႈကိုျပဳေနစဥ္…။ “ဟဲ့…ေသခ်င္းဆိုးအရက္သမားေကာင္” ဆိုေသာသာယာနာေပ်ာ္ဖြယ္ စကားလံုးမ်ားေပၚလာသျဖင့္ ၾကည့္လိုက္ရာ ဆယ္တန္းေက်ာင္းသားဘဝကတည္းက တြဲလာခဲ့သည့္ တစ္ဦးတည္းေသာ ရည္းစားျဖစ္ေနေလ၏…။ <br />“ဟာ..ေအး ဘာလဲဟ”<br />“နင္အဲဒီဒိုးပတ္ဆိုတဲ့ဘေလာ့မွာ ေပါက္တတ္ကရေတြ ေရးေနတာ မရပ္ေသးဘူးလား…၊ ဒီ“သူမ”ဆိုတာကေကာ ဘယ္ရည္းစားကုိေရွာက္ေရးထားတာလဲ…ဟင္” <br />“ဘာရည္းစားမွ မရွိပါဘူးဟာ… နင္ကလဲ… ငါ့မွာေလ၊ နင္ကလြဲလို႔ ေက်ာက္ခဲ သလဲ”<br />“ေရွာက္ေျပာမေနစမ္းနဲ႔၊ေက်ာက္ခဲသလဲဆိုလဲအခုေခတ္မွာ၊နင္အလကားရယူမွာပဲမွဳတ္လား၊ခုသဲတက်င္းဘယ္ေလာက္ျဖစ္ေနျပီလဲဟင္” <br />“ဟုတ္ပါဘူးဟာ အဲဒါက တက္ဂ္ပို႔စ္ေလးကို အခ်စ္ဝတၴဳလုိလို ေရးထားတာပါ၊ အစမ္းေပါ့ဟာ…”<br />“ေအာ္ေဟာ္… နင္ကအခ်စ္ဝတၳဳေရးမယ္ေပါ့ေလ…”<br />“ေအးေပါ့… ေနာက္ပိုင္းဟန္ရင္ အခ်စ္ကေနမတက္ေတာ့ဘူး… အခ်စ္ဝတၳဳေရးလိုက္ အခ်စ္ကဗ်ာေရးလိုက္ပဲေနေတာ့မွာ၊ အခုေခတ္က ခ်စ္တာပဲေအးတယ္ အႏၱရယ္ကင္းတယ္… ဒါေတာင္ဘေလာ့ဂါတစ္ေယာက္အခ်စ္ကဗ်ာေရးလို႔ လစ္သြားရသတဲ့”<br />“ဒါဆိုေရးစမ္း… ေအး ေနာက္လာမယ့္ ပို႔စ္ေတြမွာ နင္ေျပာသလို အခ်စ္မပါလို႔ကေတာ့ နာျပီသာမွတ္ေပေတာ့ ငါသြားမယ္” ..ဟု ၾကိမ္းေမာင္းဆဲဆိုရာဇသံလႊတ္ကာထြက္ခြာသြားေလ၏…။ ထိုအခါ ဘာသားႏွင့္မွ်ထုမထားေသာကၽြန္ေတာ့္မွာလဲ ေနာင္ေတာ့္ေနာင္ေတာ္မ်ားနည္းတူ ရည္းစားကို ညဴကလီးယားဗံုးထက္ေၾကာက္လန္႔တုန္လွႈပ္ရကား (အမယ္…ခ်စ္တာဗ် :P ) ဦးေႏွာက္ကို အျပင္းအထန္မီးျမိွက္၍ ေအာက္ပါအခ်စ္ဝတၳဳၾကီးကို ေရးပါသတည္း..။ ထို႔ေၾကာင့္ ပုိ႔စ္မေကာင္းပါက သူ႔ကုိသာ အျပစ္ပံုခ်ေတာ္မူၾကပါကုန္… ဟီဟိ…။<br />(အမယ္ေလး ေရးရမွာနည္းမယ္ထင္တာနဲ႔ ေရွာက္ေရးလိုက္တာ ပို႔စ္တစ္ခုစာေတာင္ရွိသြားပါပေကာ..)<br />------------------------------------<br /> “ေပ်ာ္တယ္ဗ်ိဳ႕ေပ်ာ္တယ္ဟ… ရည္းစားရျပီခမ်ာရဲ့ ေျဗာင္ေနာင္ေနာင္ေပေပ့ဂ်ိ” ေမာင္ဖိုးေတတစ္ေယာက္ ေပ်ာ္လြန္းလို႔ထခုန္ေနပါသည္…။ အေၾကာင္းမွာ သူအလြန္လိုခ်င္ေနလွသည့္ ရည္းစားတစ္ေယာက္ရရွိေပျပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္တည္း…။ ကၽြန္ေတာ္က <br />“ဟေကာင္ရ ေအးေအးေနစမ္းပါကြ… ရည္းစားမ်ားကြာ ဆန္းတာလိုက္လို႔..” <br />“ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ ဒီမွာျပန္စာလာျပီ ခ်စ္တယ္တဲ့ကြ ဟီဟိခြိခြိ” ၊ “မွန္း” “ေရာ့ကြ” ဟုဆိုကာ A4 စာရြက္ၾကီးတစ္ရြက္ထိုးေပးပါသည္…<br />“အာ… မင့္ဟာကလဲကြာ ကြန္ျပဴတာစာစီၾကီး၊ နင့္ေစာ္ကနင့္ကို ဟုိဘယ္ႏွစ္ေစာင္တိတိေဝပါ ထီဆယ္ခါေပါက္မည္… မေဝပါက ကာလနာတုိက္မည္ဆိုတဲ့ ဟာမ်ိဳးၾကီးကူးေပးလိုက္တာေနမွာေပါ့ကြ..”<br />“အာာ ငါ့ေစာ္က စလံုးကကြ… သူကဟိုကေန အီးေမးလ္နဲ႔ အေျဖေပးလိုက္တာ ခ်စ္တယ္တဲ့ အဲဒါကို ငါပရင့္ထုတ္လာခဲ့တာ…” <br />“မင့္ဟာၾကီးကလဲကြာ…”<br />ေနာက္ထပ္ကၽြန္ေတာ္မဆက္ေတာ့ပါ…။ အေၾကာင္းမွာ ထုိအေကာင္မွာ မည္သို႔မွ ေျပာ၍ရေတာ့မည္ မဟုတ္ပဲ… က်ေနာ့္ကိုသာ ေရွ႕ေနအရွံဳးေပးရေလာက္ေအာင္ ဂ်ပိုးကိုလိပ္စကားပိတ္ေတာ့မည္…။ ဖိုးေတ၏စိတ္မွာ သူ႔ေကာင္မေလးႏွင့္ပတ္သက္လာလွ်င္ လန္းဆတ္ပါသည္…၊ မိုးဦးက်စ လမ္းေဘးမွိဳနတိုပင္ေလးေတြလို နဳနယ္ပါသည္…။ ဟာၾကဴလီတမွ် ခြန္အားၾကီးလာပါသည္…။ ယခုလဲ သူမနိဳင္ေသာ ဝန္ကိုထမ္းေတာ့မည္…။<br />အေၾကာင္းမွာ သူ႔ေကာင္မေလးဆိုသည္မွာ သူ႔အေျပာအရ တလလွ်င္ဝင္ေငြ သိန္းရာဂဏန္းမွ်ရွိသည့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အေခၚ မလိုင္တံုး အတန္းအစားျဖစ္ေသာေၾကာင့္ပင္တည္း…။ ဒီေကာင့္မွာပိုင္ဆိုင္မွဴဆိုလို႔ ဂစ္တာတစ္လံုး၊ ေဘာင္းဘီစုတ္ သံုးထည္၊ မ်က္မွန္တလက္ႏွင့္ တလလွ်င္ ဝင္ေငြတျပားမွမရွိပဲ ဝန္ထမ္းမိဘမ်ားေပးေသာမုန္႔ဖိုးကို သံုးစြဲစားေသာက္ေနသည္…။<br />ကၽြန္ေတာ္အတန္တန္ေျပာပါသည္…<br />“မင္းဟာကကြာ မလိုင္တံုးဆုိေတာ့ ငါတို႔လို အရက္သမားအဖို႔ မတည့္ဘူးကြ… မမူးပဲဝမ္းနဳတ္ေနရလိမ့္မယ္… ေနာက္ျပီး မလိုင္ဆိုေတာ့ မယ္လမင္းေတာင္ပါခ်င္ပါေနမွာ… မနိဳင္ဝန္မထမ္းပါနဲ႔ကြာ…” ကၽြန္ေတာ္ေျပာသမွ် သူနားေပေထာင္ျပီးေနာက္<br />“ေအးကြာ… အခုငါ အင္တာနက္ဆိုင္သြားမလုိ႔…”<br />“ဟင္ ဘာလုပ္မလို႔လဲ…”<br />“ငါ့ေကာင္မေလးနဲ႔သြားေတြ႔မယ္ေလ ဟဲဟဲ I will love you… baby… always” ဘြန္ဂ်ိဳဗီ၏ Always သီခ်င္းကိုေတာင္ရြတ္သြားေသးသည္…။ ကိုယ္ခ်င္းစာဖို႔လဲေကာင္းသည္…။ ဖိုးေတမွာ ဤရည္းစားေလးရဖို႔ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကိဳးစားလာရသည္… ဥာဏ္နီဥာဏ္နက္ဥာဏ္ျပာဥာဏ္ဝါမ်ိဳးစံုထုတ္၍ အားထုတ္ခဲ့ရသည္…။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္မွာေတာ့ ဒီေကာင့္ကို ရွိရွိသမွ် ဘုရားသခင္အေပါင္း မ,စဖုိ႔ ဆုေတာင္းရံုသာရွိပါသည္..။<br /><br />ကၽြန္ေတာ့္ဆုေတာင္းျပည့္ပါ၏ေလာ…။ ဖိုးေတမွာ ေကာင္မေလးႏွင့္ ခ်က္တင္တြင္သြားေတြ႔လိုက္ ညဘက္ညဘက္တြင္ ဖုန္းေျပာလိုက္၊ သူ႔ေကာင္မေလး ရန္ကုန္အလည္ျပန္ျပန္လာလွ်င္သြားေတြ႔လိုက္ႏွင့္ အေတာ္ၾကီးကိုဇိမ္ေတြ႔ေနေလ၏…။ သုိ႔ရာတြင္ နဂိုကပင္ ပုညွက္ေသးေကြးေသာေကာင္မွာ ယခုအခါ ေသခါနီးၾကက္အိုၾကီးကဲ့သုိ႕ ပိန္ခ်ံဳးညွက္စိသြား၏…။ <br />“ဟင္…ဖိုးေတ မင္း ေအကိုက္ေနတာမ်ားလား … ၾကည့္လဲလုပ္ပါဦးကြာ…”<br />သူကတယ္ၾကီးဂရုမစိုက္ပဲ… <br />“ေအမကိုက္ဘူး ေမာင္ရင္ အခ်စ္ကိုက္တာကြ အခ်စ္ကိုက္တာ…၊ အခ်စ္ရဲ့ဒဏ္ရာ အခ်စ္အတြက္ sacrifice ေတြဆိုပါေတာ့ကြာ…” <br />သူႏွင့္စကားေျပာလွ်င္ ေလလံုးပိမွာစိုးေသာေၾကာင့္ လက္ျဖင့္ ေခါင္းေပၚကို မၾကာခဏ ယမ္းရသည္မွာ ရက္ပါမ်ားသီခ်င္းဆိုသည္ထက္ပင္ အက်င့္ပါေနပါျပီ…။ <br />လက္ကိုရမ္းရင္း “အင္း…အင္း လုပ္ပါဦး”<br />“သူနဲ႔က သူရန္ကုန္ျပန္လာတာကလြဲရင္ ခ်က္တင္းမွာပဲေတြ႔ရတာကြ…။ ခ်က္တာကလဲကြာ လက္နဲ႔ရိုက္ရေတာ့ သိပ္မမိုက္ဘူး… ဗီဒီယိုခ်က္ဖို႔ကလဲ စက္ကပိန္း ေကာ္နက္ရွင္ကပိန္းနဲ႔..။ အဲဒါေၾကာင့္ ညညက်ရင္ အိမ္ကဖုန္းနဲ႔ေျပာရသကြ…။ အိမ္ကလဲေဘလ္ေတြတက္ေတာ့ ဆဲတာေပါ့ကြာ… အခုေတာ့ ဖုန္းတခါဆက္ရင္ လမ္းေဘးဖုန္းေတြလုိ က်သေလာက္ရွင္းေနရျပီ…။ လူၾကီးေတြမ်ားကြာ မမိုက္ပါဘူး…။ ကုိယ္ခ်င္းစာတရားမရွိ ဘာမရွိနဲ႔… ေနာက္ျပီးငါ့ေစာ္က တအားစိတ္ေကာက္တာကြ … နည္းနည္းေလးမွ အမွားမခံဘူး ”<br />“အမယ္ မိဘကို အျပစ္မတင္ေကာင္းပါဘူးကြာ… စိတ္ေကာက္တာမ်ား ေျပာပစ္လိုက္ေပါ့ကြ… မင္းသူ႕အတြက္ ကုန္တာေတြဘယ္ေလာက္မ်ားသလဲ… သူရန္ကုန္လာေတာ့ေကာ မင္းမွာရွိသမွ် ဘတ္ေငြေလးတပဲေျခာက္ျပားနဲ႔ ေရွာက္သြားေနၾကတာ ငါမသိဘူးမ်ားမွတ္ေနလား… အခုဟာက တစ္မွတ္တိုင္ခရီးေလာက္လမ္းေလွ်ာက္ရင္ကို ေျခေထာက္ျပဳတ္ေတာ့မေလာက္၊ ဘတ္စကားစီးရင္ကို ငရဲၾကီးေတာ့မေလာက္ အတန္းအစားကို မင္းက သြားတိုင္းတက္ကစီနဲ႔လိုက္ပုိ႔ စားေတာ့လဲ ငါတို႔ဆို အျပင္ကေတာင္ျဖတ္မေလွ်ာက္နိဳင္တဲ့ ေနရာမွာတက္စား… ကုန္သမွ် မင္းကခံ…။ အင္း… သူ႕တရက္စာ အသံုးက မင္းတစ္လစာဝင္ေငြထက္မ်ားတာ သတိျပဳကြ”<br />“ေဟ့ေကာင္ ေတာ္ကြာဒါကေတာ့ ငါကေယာကၤ်ားေလးကိုးကြ” <br />“မင္းဟာက က်ားက်ားနိဳင္လြန္းပါတယ္ကြာ… ၾကည့္က်က္လဲက်ားဦးကြ… ေတာ္ၾကာ… ”<br />“ေတာ္ေတာ့ကြာ အခုငါခ်က္ဖို႔ခ်ိန္းထားေသးတယ္ သြားေတာ့မယ္ကြ…” ကၽြန္ေတာ္တားခ်ိန္ပင္မရလိုက္ပါ ကသုတ္ကရိုက္ထြက္ခြာသြားပါသည္…။ ဒီေကာင့္အစားကၽြန္ေတာ္ရင္ေလးမိသည္…။<br /><br />မည္သို႔ပင္ရင္ေလးရင္ေလး ကိုယ့္ကိစၥမဟုတ္ေသာေၾကာင့္ ၾကာၾကာမေလးနိဳင္ပါ…။ ကၽြန္ေတာ့္မွာလဲ အလုပ္တဖက္ႏွင့္ ရွဴပ္ရွက္ခတ္ေနသည္မွာ အိမ္ကအေမပင္ ကၽြန္ေတာ့္ရုပ္ကိုမမွတ္မိေတာ့ဟုေျပာပါသည္…။ ယခုတေလာလဲ ေတာ္ေတာ္အလုပ္မ်ားသည္…။ အေၾကာင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရံုးရွိ မန္ေနဂ်င္းမွာ ရံုးေရာက္တုန္းအားရပါးရခ်က္မည္ဟု ဂ်ီေတာ့ကိုဖြင့္လိုက္စဥ္ အိႏိၵယမွ ကုလားမငယ္ငယ္ေလးတစ္ေယာက္က မိတ္ဆက္သည္ဟူသတတ္…။ ထို႔ေနာက္ သူေပးေသာ Link ကိုႏွိပ္ၾကည့္လိုက္ရာ ဗိုင္းရပ္စ္ေခၚ ကြန္ျပဴတာအဖ်က္သတၱဝါတစ္ေကာင္ဝင္လာျပီး ေႏွာင့္ယွက္ေလရာ ယခု သူ႔မိန္းမႏွင့္ပင္ ျပႆနာတက္ေနေသာဟူ၏…။ ထိုသတၱဝါမွာ မည္သို႔ျဖစ္သည္မသိပဲ တရံုးလံုး ပ်ံ႕ႏွ႔ံေလရာ ကၽြန္ေတာ္သိရခ်ိန္တြင္ ကြန္ျပဴတာအလံုးငါးဆယ္သည္ ကၽြန္ေတာ့ေခါင္းေပၚ၌ စံျမန္းေရာက္ရွိေနၾကေလ၏…။ တရံုးလံုးကလဲ ဘယ္တုန္းကတည္းက ေသာက္ျမင္ကပ္ေလသည္မသိ…။ ကြန္ျပဴတာျပႆနာေပၚသည့္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းေပၚသို႔ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ လႊဲခ်ျပီးသကာလ သူတို႔မွာအနားယူၾကေလကုန္၏…။ ထို႔ေၾကာင့္ကၽြန္ေတာ့္မွာရံုးေရာက္သည္ႏွင့္ ထိုကြန္ျပဴတာအလံုးငါးဆယ္ကို က်က္သေရျပည့္စံုစြာျဖင့္ ရွဳစားဆဲဆိုျပီး အျငိဳးျဖင့္ အမဲဖ်က္အံ့ဟု ၾကံစည္ခိုက္… ဖုိးေတ… ဖိုးေတ၊ တရုတ္ႏွင့္ေတြ႔ေသာ ဝက္ကဲ့သို႔ မ်က္ႏွာညိဳးငယ္စြာ ျဖင့္ေရာက္ရွိလာေလသည္…။<br />“ဘာျဖစ္တာလဲကြာ… မင္းရုပ္ၾကီးကလဲ… ငါမအားဘူးကြ”<br />“မအားလဲ ေနာက္မွလုပ္ကြာ… အခုအေရးၾကီးေျပာစရာရွိတယ္… ငါ…ငါ…ငါ့ေကာင္မေလးနဲ႔ျပႆနာတက္ျပီ…။”<br />ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူ႔မ်က္နွာကိုမွ အားမနာပဲ<br />“အားဟားဟား ေကာင္းတာေပါ့ကြ… ရည္းစားနဲ႔ျပတ္တယ္ဆိုတာ အတိတ္နမိတ္ေကာင္းၾကီးပဲကြ… ကိုယ္နဲ႔နားမလည္၊ စိတ္သေဘာမတိုက္ဆိုင္လို႔ေစာေစာစီးစီး ဂလြမ္သြားတာ သြားပေစေပါ့… ေပါပါတယ္ကြာ။ ကမာၻေပၚမွာ မိန္းမဦးေရက ေယာက်ၤားထက္မ်ားသကြ…။ ငါျဖင့္တတ္နိဳင္ရင္ ဟိုေကာင္ေတြလို စည္ေတာ္ေတြရႊမ္း၊ ဘင္ခရာေတြတီး၊ ပန္းပြားေတြကျပီး အခမ္းအနားနဲ႔ကို လုပ္လိုက္ခ်င္တာ”<br />“အခုက နားမလည္လို႔မဟုတ္ဘူးကြ ကုလားမေၾကာင့္၊ ေတာက္… အဲဒီကုလားမကြာ ေတြ႔ရင္ နဳတ္နဳတ္စင္းျပီး ခပတ္ေၾကာ္လုပ္ပစ္မယ္…”<br />“ဘာ…ဘာေျပာတယ္… ဘာကုလားမလဲကြ”<br />“ေအးကြာ မေန႔ကငါဂ်ီေတာ့ဖြင့္လိုက္ေတာ့ အဲဒီမွာ က်မက အိႏၵိယကပါ…က်မရဲ့ Private Cam ေလးပ်က္သြားလို႔ ကူညီပါဆုိျပီးေရာက္လာတယ္ကြ…။ အဲဒါနဲ႔ ငါလင့္ေလးဖြင့္ၾကည့္လိုက္တယ္ကြာ… ဘာမွေတာ့မျဖစ္ေသးဘူး…။ အဲ ဟိုတေယာက္ဝင္လာေတာ့မွ ျပႆနာတက္ေတာ့တာပဲ… အဲဒီကုလားမက ငါ့အေကာင့္ၾကီးသံုးျပီး သူ႔ကုိသြားခ်က္တယ္ကြ… ဟိုတေယာက္ကလဲ ထစ္ကနဲရွိစိတ္ေကာက္ခ်င္တာ… အဲဒီေတာ့ ဘယ္ကကုလားမနဲ႔ျဖစ္ေနျပန္ျပီလဲ… အဲဒါဘယ္သူလဲဘာညာေပါ့ကြာ… ငါလဲမသိဘူးေပါ့… အဲဒါေနာက္ ၁၀ မိနစ္ေလာက္လဲေနေရာ ကုလားမကထပ္ျပီး Never Mind, Leave it ဆုိျပီးထကြမ္ပါေရာ… အဲဒီမွာတင္ဟုိတေယာက္လဲ… ‘ဒါရွင္သက္သက္မဲ႔ မ်က္ႏွာမ်ားတာ… မ်က္ႏွာမ်ားရံုတင္မဟုတ္ဘူး… လူကိုလဲဂရုမစိုက္ ျပတ္သြားေအးတယ္ဆိုတဲ့သေဘာလား ေတာ္ျပီ ေတာ္ျပီ’ ဆိုျပီးထြက္သြားတာပဲကြ ညဘက္လဲ ဖုန္းဆက္လို႔မရေတာ့ဘူး…”<br />“အဲဒါ ဗိုင္းရပ္စ္ကြ… ေနပါဦး အဲဒီ never mind, Leave it မတိုင္ခင္မင္းတုိ႔ကဘာေျပာေနၾကလို႔လဲ…”<br />“အဲဒါအေရးၾကီးတယ္ကြ… သူ႔အိမ္က သူနဲ႔ငါၾကိဳက္တာသိသြားတဲ႔အေၾကာင္း… အခုဆိုသူ႕ကို အိမ္မွာ အင္တာနက္သံုးတာေတာင္ ေဒါက္ေထာက္ၾကည့္ေနတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ျမန္မာျပည္လဲ ျပန္လို႔မရေတာ့ဘူးဆိုတဲ့အေၾကာင္း… ေက်ာင္းမွာပဲ အင္တာနက္သံုးရေတာ့တယ္ဆုိတဲ့အေၾကာင္းကြ…”<br />===================================။==============။==========================<br />ျပီး၏…။ ကဲ ဖိုးေတတို႔ လင္မယားေရ့… နင္တို႔ေတာ့ငါဝတၳဳထဲထည့္လိုက္ျပီေဟ့…။ ငါနင္တို႔ငါခင္လြန္လြန္းလို႔ ေရးတာ စိတ္မဆိုးရဘူး ဟဲဟဲ…<br />မဆိုးၾကဘူးမွဳတ္လား… :P<br /> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1499930131488112058-5375433828711897195?l=www.dopus.co.cc' alt='' /></div>Andyhttp://www.blogger.com/profile/06321523511184868497noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-1499930131488112058.post-70365781836110804232008-11-10T20:44:00.000-08:002008-11-10T21:33:29.493-08:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />မေန႔က Red Alert 3 ဂိမ္းကစားျပီး အေတြးတစ္ခုဝင္လာလို႔ပါ...။ ဂိမ္းမာေတြေတာ့သိမွာေပ့ါ...။ ဂိမ္းက Alternate History အေနာက္မဟာမိတ္ေတြနဲ႔ ဆိုဗီယက္တို႔ အေသအေက်တိုက္ေနတာနဲ႔ ဆင္ထားတယ္...။ မဟာမိတ္ေတြရဲ့ ထိုးစစ္ေတြေၾကာင့္ ဆိုဗီယက္ယူနီယံၾကီး ျပိဳကြဲေတာ့မယ့္ အခ်ိန္မွာ ဆိုဗီယက္မ်ိဳးခ်စ္သံုးေယာက္ဟာ Time Machine ၾကီးတစ္ခုနဲ႔ အခ်ိန္ေနာက္ျပန္သြားျပီး မဟာမိတ္ေတြကုိ Technology နည္းပညာေတြ အသာရေစတဲ့ ေဒါက္တာအိုင္းစတိုင္းကို သြားလုပ္ၾကံတယ္...။ သူတို႔လုပ္တာက Space and Time Continuum ကိုေႏွာင့္ယွက္မိသြားေတာ့ မဟာမိတ္ေတြ ဆုတ္ခြာသြားရတယ္...။ ဒါေပမယ့္ အက်ိဳးဆက္အျဖစ္ အေရွ႕ဘက္က ဂ်ပန္ (အဲဒီထဲမွာေတာ့ Empire of the Rising Sun လို႔သံုးထားတယ္) အင္အားၾကီးျပီး ဆိုဗီယက္ေတြကို ဝင္တုိက္ပါေလေရာ...။ အဲဒါကို နဳကလီးယားနဲ႔ျပန္ေဆာ္မယ္လုပ္ေတာ့ အိုင္းစတိုင္းမရွိတဲ့အတြက္ နဳကလီးယားလက္နက္ဆိုတာ မထြင္နိဳင္ေတာ့ ဆိုဗီယက္ေတြ ဒုကၡေရာက္ကုန္တာေပါ့...။<br /><br />မျဖစ္နိဳင္ေသးေပမယ့္ ေဆာ့ရင္း အေတြးဝင္တာက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေတြ အဲဒီလိုအခ်ိန္ကိုေနာက္ျပန္သြားျပီး လုပ္လို႔ရရင္... ဘာေတြကိုလုပ္ၾကမလဲ...။ ဘာေတြကိုျပင္ၾကမလဲဆိုတာပါ...။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတိတ္မွာ မွားခဲ့တာေတြရွိမယ္... မွန္ခဲ့တာေတြရွိမယ္... အမွန္ေတြကိုဒီအတိုင္းထားျပီး အမွားေတြကို ျပင္ထုတ္မလား...။ အဲဒီလိုျပင္လိုက္ရင္ တစ္ခုနဲ႔တစ္ခုက ဆက္စပ္ျပီးျဖစ္ေနတာျဖစ္ေတာ့ ေနာက္ဘာေတြအက်ိဳးသက္ေရာက္လာမလဲ...။<br /><br />တကယ္ေတာ့ အတိတ္ကမွားခဲ့တာေတြ မွန္ခဲ့တာေတြရဲ့ ကြင္းဆက္သက္ေရာက္မွဳေတြေၾကာင့္ ခင္ဗ်ားတို႔ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ့ အခုလက္ရွိ Present က ရွိေနရတာလို႔ထင္တယ္ေလ... အဲဒါကို အမွားေတြကိုလိုက္ျပင္လိုက္မယ္ဆိုရင္ အခုလက္ရွိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ့ျဖစ္တည္မွႈက ဘာျဖစ္သြားနိဳင္မလဲ... Back to the Future ဆိုတဲ့ဇာတ္လမ္းေတြထဲမွာေတာ့ အတိတ္ကိုမေႏွာင့္ယွက္ေကာင္းဘူးဆိုတဲ့ သီအိုရီတစ္ခုကို ျပထားတယ္... ဒါေပမယ့္ အနာဂတ္ကိုၾကိဳသိေနရင္ေတာ့ ေရွာင္လြဲလို႕ရတယ္ ျပဳျပင္နိဳင္တယ္လို႔လဲေျပာထားတယ္...။<br /><br />စာဖတ္သူေတြေကာ ဘယ္လိုသေဘာရၾကပါသလဲ... အတိတ္ကိုျပင္ခ်င္ၾကပါသလား... အနာဂတ္ကိုျပဳျပင္ခ်င္ၾကပါသလား...။<br />ေနာက္တစ္ခုက အတိတ္ကိုျပင္နိဳင္ျပီဆိုပါစို႕...။ ဘယ္အပိုင္းကိုျပင္ခ်င္ပါသလဲ...။ ေနာက္ျပီး အတိတ္ကိုသြားျပီး ဘယ္သူ႔ကိုေဖ်ာက္ဖ်က္ခ်င္ပါလဲ..ဟဲဟဲ....။<br />*****<br />ဘာရယ္မဟုတ္ဘူးဗ်ာ... စိတ္မေကာင္းစရာေတြဆက္တိုက္ၾကားရျပီး ညက် စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ဂိမ္းေဆာ့ရင္း အေတြးထဲေပၚလာတာေတြ ေရးလိုက္တာ...။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1499930131488112058-7036578183611080423?l=www.dopus.co.cc' alt='' /></div>Andyhttp://www.blogger.com/profile/06321523511184868497noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1499930131488112058.post-13028427128887398802008-11-08T01:05:00.000-08:002008-11-08T01:19:03.482-08:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />အျမဲတမ္း စိတ္ညစ္တယ္ဆိုတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္<br />ကၽြန္ေတာ့္ကို ဟာသေျပာျပတယ္...<br />ေလာေလာလတ္လတ္ အသည္းကြဲထားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္<br />ကၽြန္ေတာ့္ကုိ အခ်စ္အေၾကာင္းေျပာျပတယ္...<br />တစ္ခ်ိန္လံုး ဘိုင္က်ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္<br />ကၽြန္ေတာ့္ကို ေငြရွာနည္းေျပာျပတယ္...<br />စာေမးပြဲက်တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္<br />ကၽြန္ေတာ့္ကုိ စာက်က္နည္းေျပာျပတယ္...<br />လူတကာနဲ႔ မ်က္နွာေၾကာမတည့္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္<br />ကၽြန္ေတာ့္ကို လူေပၚလူေဇာ္လုပ္နည္းေျပာျပတယ္...<br />ဘာမွမသိတဲ့ ကၽြန္ေတာ္က သူတို႔ကုိ<br />ဟာသ၊ အခ်စ္အေၾကာင္း၊ ေငြရွာနည္း၊ စာက်က္နည္းနဲ႔ လူေပၚလူေဇာ္လုပ္နည္းေျပာျပတယ္...။<br /> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1499930131488112058-1302842712888739880?l=www.dopus.co.cc' alt='' /></div>Andyhttp://www.blogger.com/profile/06321523511184868497noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1499930131488112058.post-55417698070620305082008-11-07T00:11:00.000-08:002008-11-07T00:16:28.042-08:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />သူမနဲ႕ ဘယ္လိုပတ္သက္လဲ…<br />ကၽြန္ေတာ္မသိပါ… သူမနဲ႔စေတြ႔တဲ့ ေန႔တုန္းကလည္း မိုးမရြာပါ… ေနလည္းမပူပါ… သူမ်ားတကာေျပာတဲ့ ဘာသာယာၾကည္နဴးဖြယ္ရာသီဥတုမွ မရွိပါ…။ ေန႔တိုင္းေတြ႔ေနက် အျဖဴေရာင္နံရံတစ္ခုသာ ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕မွာရွိေနပါသည္…။ ထိုနံရံ၏ေရွ႕ရွိကြန္ျပဴတာထဲတြင္ေတာ့ မုန္တိုင္းခက္ထန္ေနခဲ့ေလသည္…။ ထိုမုန္တိုင္းၾကားထဲတြင္ သူမကိုေတြ႔လိုက္ရသည္…။ သူမကၽြန္ေတာ့္ကို သူငယ္ခ်င္းအျဖစ္လက္ခံရန္ကၽြန္ေတာ္ခပ္ျမန္ျမန္ပဲ လွဳပ္ရွားလိုက္သည္…။ ခဏေလာက္ေနေတာ့… “အဟမ္း အဟမ္း”…။ ကၽြန္ေတာ္ အလ်င္အျမန္ မ်က္ႏွာခ်ိဳေသြးလိုက္ပါသည္… “ဟဲဟဲ”…။ ဤသို႔ျဖင့္အစျပဳခဲ့ပါသည္…။<br />သူမအေပၚ ထင္ျမင္ခ်က္<br />သူမကို ကၽြန္ေတာ္စေတြ႔ေတြ႔ျခင္း ကဗ်ာသမားေလးတစ္ေယာက္ဟု မွတ္လိုက္ပါသည္…။ အစကေတာ့ သူမထံမွ ပန္းေတြသြားသြားခိုးခဲ့ပါသည္…။ မ်ိဳးစံုေသာင္းက်န္းခဲ့ပါသည္…။ သို႔ေသာ္သူမက သည္းခံခြင့္လြတ္စိတ္ရွိသည္…။ ကၽြန္ေတာ္ေသာင္းက်န္းသမွ် ကၽြန္ေတာ့္ဆီမွ ပုလင္းလြတ္မ်ားကိုသာ ေရာင္းစားခဲ့ေလသည္…။ <br />အမွတ္တရအျဖစ္ဆုံး သူလုပ္ေပးခဲ့ဖူးတာ နဲ႔ေျပာခဲ့တဲ႔စကား<br />တခါက သူမ ကၽြန္ေတာ္မတတ္ေသာ ကိစၥတစ္ခုကုိ ကၽြန္ေတာ့္ဆီလာ အကူအညီေတာင္းခဲ့ဖူးသည္…။ ထို႔ေၾကာင့္ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ပါလက္ပါကူညီခဲ့သည္…။ သို႔ရာတြင္ကၽြန္ေတာ္မတတ္ေသာ ကိစၥျဖစ္ေနသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့လက္ထဲ ေမ်ာက္သံုးေကာင္သာ အဖတ္တင္က်န္ရစ္ေလသည္…။ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္မေကာင္းရံုကလြဲ၍ ဘာမွမတတ္နိဳင္ပါ… သူမကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ခြင့္လႊတ္ခဲ့ပါသည္…။ တေန႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သူ႔ကုိေမးသည္…။ “ကုိယ့္ကို တစ္ခုခုေလာက္ေျပာပါလားဟင္” … အဲဒီေတာ့ သူမက ဇေဝဇဝါမျဖစ္ပါ… “ဘာေျပာရမွာလဲ” ဟုျပန္ေျပာခဲ့သည္…။ ဟုတ္ပါသည္ ကၽြန္ေတာ္ဘာေမးမွန္း ကၽြန္ေတာ္လဲမသိပါ…<br />သူသာ ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္သူ ျဖစ္လာခဲ့ရင္ နဲ႔ သူဘာေတြ ေျပာင္းလဲရမလဲ<br />ထို႔ေၾကာင့္ကၽြန္ေတာ္ သူမကုိ ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္သူအျဖစ္စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့ေလသည္…။ ကၽြန္ေတာ္ကုိယ္တိုင္တြင္ ဖိတ္စာတျခမ္းရည္းစား ငုတ္တုတ္ရွိေနတာကို ေမ့သြားသျဖင့္ သတိျပန္ရလာေသာအခါ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ကၽြန္ေတာ္ကန္ေတာ္ၾကီးထဲတြင္ ဘီယာပုလင္းကိုင္လ်က္သားေတြ႔ရပါသည္…။ ျပီးျပည့္စံုေသာ သူမအတြက္ဘာမွ ေျပာင္းလဲစရာမလိုေသာေၾကာင့္ မသိျခင္းမ်ားသာ ေဘာင္ခတ္ခဲ့ပါသည္…။ <br />ထို႔ေၾကာင့္ ရန္သူအျဖစ္ျမန္ျမန္ျပန္ခိုင္းလိုက္ပါသည္…။ သူမႏွင့္ကၽြန္ေတာ္ ရန္သူျဖစ္စရာအေၾကာင္းမရွိပါ…။ <br /><br />သူမအတြက္ ဆႏၵအရွိဆုံး လုပ္ေပးခ်င္တာေလး<br />သူမအတြက္ဘာမဆိုလုပ္ေပးခ်င္ေသာ ေစတနာေရစီးကမ္းျပိဳမ်ားသည္… လူခ်င္းမျမင္ဖူးသည့္ လိုအပ္ခ်က္တမံေၾကာင့္ ေညာင္ဦးကမ္းပါးေလာက္မျပိဳခဲ့တာေသခ်ာပါသည္…။ အခြင့္ရရင္ေတာ့ ေမးၾကည့္ျပီး ျပိဳဆင္းခ်င္ေသးသည္…။<br />သူ႕အေပၚ ျခံဳျပီးသုံးသပ္ၾကည့္ရင္<br />ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီလိုညီမမ်ိဳးေကာက္ရသည့္အတြက္ ဝမ္းသာပါသည္…။ <br />ကၽြန္ေတာ္ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕ ထင္ျမင္ခ်က္ကို ဘာမွမေျပာပါ… ဘာေတြထင္ျမင္ၾကလဲဆိုတာလည္း စိတ္မဝင္စားပါ… ကၽြန္ေတာ္စိတ္ဝင္စားတာက ဘီယာတစ္ပုလင္း၏ Optimal ညေနခင္းသာျဖစ္ပါသည္…။ ထို ကာရိုက္တာကိုပင္ ကိုယ့္ဟာကုိေက်နပ္မိသည္…။ ထို႔ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္မုန္းတီးစြာ ပ်င္းရိပါမည္…။ ေလာေလာဆယ္ Van Henlen မျဖစ္ခင္ ေမာင္အန္ဒီျဖစ္ရတာကို ေၾကနပ္ပါေသးသည္…။ ထို႔ေနာက္ခ်စ္ခင္ဂရုစိုက္သူအားလံုးကုိ ေက်းဇူးတင္လက္ျပ၍ ဖုတ္ဖက္ခါကာ ထြက္မသြားနိဳင္ေသးပါဟု ေျပာခ်င္ပါသည္…။<br /><br />ကဲ ပန္းခင္းေလးေရ... ျပီးျပီခင္ဗ်... လူကဘိုင္လဲက် ေကာ္ကလဲမေကာင္းဆိုေတာ့ ဒီ Tag ပို႔စ္ေလးရယ္ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ရယ္ေရာျပီးပဲ ေပးလိုက္နိဳင္တယ္... Happy Birthday ညီမေတာ္ေရ... တစ္သက္လံုး စိတ္ခ်မ္းသာကိုယ္ခ်မ္းသာ ရွိပါေစသတည္း...။<br /> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1499930131488112058-5541769807062030508?l=www.dopus.co.cc' alt='' /></div>Andyhttp://www.blogger.com/profile/06321523511184868497noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1499930131488112058.post-2988310641472323162008-11-05T20:16:00.000-08:002008-11-05T20:19:00.291-08:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><a href="http://picasaweb.google.com/lh/photo/00Chl0BEchVlrnmsKQLnSw"><img src="http://lh3.ggpht.com/_wcoYrRP1Sb8/SRJvjW2L22I/AAAAAAAAAVE/Uryt7vl7b0Q/s400/Optimal%20Evening.jpg" /></a><br /><br />ဒီပံုက လခထုတ္ရက္တုန္းက ကန္ေတာ္ၾကီးမွာ ရိုက္ထားတာ... အဲဒီအခ်ိန္ Optimal ဆိုတဲ့စကားလံုးက ေခါင္းထဲဘယ္လိုေရာက္လာတယ္မသိပါဘူး... အဲဒါနဲ႔ Optimal Evening လို႔နာမည္ေပးလိုက္တာ...<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1499930131488112058-298831064147232316?l=www.dopus.co.cc' alt='' /></div>Andyhttp://www.blogger.com/profile/06321523511184868497noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1499930131488112058.post-22162587508376515442008-11-04T10:00:00.001-08:002008-11-03T19:42:53.679-08:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />ဘာလိုလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ေက်ာင္းမေရာက္တာေတာ္ေတာ္ၾကာသြားျပီ…။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ေက်ာင္းသြားရမွပ်င္း ၊ ခင္ဗ်ားကလဲ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေက်ာင္းေရာက္ျပီးကတည္းက ကြန္ျပဴတာဆိုတြန္႔တြန္႔သြားလုိ႔ အခုဆို ကြန္ျပဴတာေရွ႕ေတာင္ ရဲရဲမထိုင္ဘူးဆုိ…။ အင္း ဒီေန႔ေတာ့ပ်င္းတယ္ဗ်ာ ေက်ာင္း……… အမယ္ မလန္႔ပါနဲ႔ဗ်…။ မသြားပါဘူး…။ ခင္ဗ်ားကို ကြန္ျပဴတာေက်ာင္း အေၾကာင္းေလးေတြ နည္းနည္းထပ္ ေျပာျပမလို႔ပါ…။ <br />ကြန္ျပဴတာတကၠသိုလ္အေၾကာင္းေျပာရင္ ေဂၚဇီလာအေၾကာင္းကေတာ့ လံုးဝမပါလို႔မျဖစ္ဘူးဗ်ိဳ႕…။ သူပါမွ ကြန္ျပဴတာတကၠသိုလ္အေၾကာင္းေျပာရတာ အႏွစ္သာရျပည့္စံုတယ္… အဓိပၸါယ္ျပည့္ဝတယ္…။ သူ႔အေၾကာင္းေတြကအရင္တုန္းက ခင္ဗ်ားကုိေက်ာင္းထဲလိုက္ပို႔တုန္းက ေျပာဖူးတယ္ထင္တယ္…။ အဲဒီတုန္းကေတာင္ ခင္ဗ်ားက ေဂၚဇီလာဆိုတာဘာလဲ လို႔ေတာင္ေမးခဲ့ေသးတယ္ေလ…။ အဲဒီတုန္းက ေျပးရလႊားရနဲ႔မို႔ ေသေသခ်ာခ်ာေတာင္ မေျပာျဖစ္လိုက္ဖူး…။ <br />ေဂၚဇီလာဆိုတာ ရန္ကုန္ကြန္ျပဴတာတကၠသိုလ္ ရဲ့အဓိပတိေခါင္ခ်ဳပ္ ပါခ်ဳပ္ေပါ့…။ ထူးေတာ့ထူးဆန္းတယ္…။ က်ေနာ္တို႔ထက္ နွစ္ႏွစ္ပဲၾကီးတဲ့ စီနီယာေတြက သူတို႔ စတက္စမွာ အဲဒီနာမည္ကုိ လံုးဝမၾကားဖူးဘူးဆိုပဲ…။ သူတို႔တက္ျပီးေနာက္တစ္နွစ္ေလာက္ေနမွ ဒုခ်ဳပ္အျဖစ္နဲ႔ ဘြားကနဲေပၚလာတာလို႔ ဆိုၾကတယ္…။ အဲဒီတုန္းက ပါခ်ဳပ္က ဦးပိုက္တင္… ေတာ္ေတာ္သေဘာေကာင္းတယ္… က်ေနာ္တို႔မေရာက္ခင္တနွစ္ေပါ့… ကြန္ျပဴတာေက်ာင္းေတြ ေမာင္ေသာင္းအလိုက် ၇၅% မျပည့္မီပါက စာေမးပြဲမေျဖရလုပ္ေတာ့… ဖိုင္နယ္ေက်ာင္းသားၾကီးေတြ ေဟးဟားေဟးဟား ထလုပ္ၾကတယ္…။ အမယ္…အဲဒီေတာ့… အဲဒီေကာင္ၾကီးေတြ အကုန္ စာေမးပြဲ ေအာ္တိုမက္တစ္ေျဖလို႔ရျပီး ေအာင္သြားၾကတယ္ဗ်ား…။ အခုေခတ္ ခင္ဗ်ားတုိ႔လညး္ အဲဒီလိုျဖစ္ရင္ လုပ္ၾကည့္ၾကပါလား :P…။ အဲေနာက္ပိုင္း ဦးပိုက္တင္ကုိ ကၽြန္ေတာ္တို႔ First Year တစ္ႏွစ္ပဲေတြ႔လိုက္ရေတာ့တယ္… ေနာက္ႏွစ္ကစလို႔ ေဂၚဇီလာပဲ ၾကီးစိုးမင္းမူေတာ့သေပါ့…။ အမယ္သူက ရန္ကုန္တစ္ခုထဲပါခ်ဳပ္တာမဟုတ္ဘူး၊ မႏၱေလးကြန္ျပဴတာကိုပါ လွမ္းခ်ဳပ္လိုက္ေသးတယ္…။ အဲဒီေတာ့ ျမန္မာျပည္ ကြန္ျပဴတာ အကယ္ဒမစ္ရဲ့ အၾကီးဆံုး ထိပ္သီး စူပါစတားတစ္ဦးလုိ႔ ဆိုလုိ႔ရတယ္ေပါ့…။ အဲ…ဒါေပမယ့္ ျမန္မာနိဳင္ငံကြန္ျပဴတာအသင္းတုိ႔ ကြန္ျပဴတာပညာရွင္မ်ားအသင္းတို႔က် သူကမပါဘူးဗ်ား…။ မာနကၾကီးတယ္…။ သူတင္မဟုတ္ဘူး…။ ကြန္ျပဴတာေက်ာင္းေတြပါ အဲဒီအသင္းအဖြဲ႔ေတြနဲ႔ ေဝးေဝးကေရွာင္ၾကရတယ္…။ <br />ပံုမွန္တကၠသို္လ္ေတြ ေကာလိပ္ေတြမွာဆိုရင္ ပါေမာကၡတုိ႔ ပါေမာကၡခ်ဳပ္တုိ႔ဆိုတာ ေက်ာင္းသားေတြ ေတြ႔ရဖို႔ အင္မတန္အလွမ္းေဝးတဲ့ ပုဂိၢဳလ္ၾကီးမ်ားေပါ့…။ ဒါေပမယ့္ ကြန္ျပဴတာတကၠသိုလ္မွာေတာ့ သူတို႔ကိုေတြ႔ဖို႔က ခင္ဗ်ားဘာမွလုပ္ေနစရာမလိုဘူး…။ ေဂၚဇီလာ ေက်ာင္းေရာက္ျပီလို႔ အသံၾကားတာနဲ႔ ေကာ္ရစ္ဒါေတြသာ ထြက္ေနလုိက္ေပေတာ့…။ ခင္ဗ်ားေရွ႕ကို ေအာ္တိုမစ္တစ္ ေရာက္လာလိမ့္မယ္…။ သူကေက်ာင္းေရာက္တာနဲ႔ ေက်ာင္းမွာအဲယားကြန္းဖြင့္တဲ့တစ္ခုတည္းေသာအခန္း၊ သူ႕ရံုးခန္းမွာ ဇိမ္နဲ႔မေနပဲ ေက်ာင္းကို တပတ္လွည့္ေရာင္းလ္ျပီး ေကာ္ရစ္ဒါမွာေတြ႔သမွ် အကုန္လိုက္ဘန္းတာ…။ မျမင္ခ်င္ဘူးေပါ့…။ အတြဲတို႔ဘာတို႔ဆိုလို႔ကေတာ့ လစ္ျပီးသားပဲ…။ ျပစ္မွဳရယ္ဘာရယ္ မယ္မယ္ရရမဟုတ္ဘူး…။ စာသင္ခ်ိန္ ေကာ္ရစ္ဒါမွာေတြ႔ေနရတာကိုက ျပစ္မွဳလို႔ သတ္မွတ္ထားသတဲ့…။ တခါကေတြ႔ဖူးတယ္… ေဂၚဇီလာလာျပီဆိုလို႔ ေျပးၾကလႊားၾကနဲ႔… က်ေနာ္ကေတာ့ေျပးေလ့မရွိပါဘူး… ဒါေပမယ့္တုိင္ကြယ္ထားတယ္… မ်က္ႏွာကိုလဲ လာရစ္ရင္ ျဖဲမယ္လို႔ေမာင္းတင္ထားတယ္… သူကပဲမျမင္တာလား က်ေနာ့္မ်က္ႏွာၾကည့္ျပီးလန္႔လားေတာ့မသိ (ေဂၚဇီလာသည္ ဟန္ကုိယ္ဖို႔လုပ္ထားသူမ်ား ေက်ာင္းသားစုအုပ္လိုက္ မ်ားကို အင္မတန္ေၾကာက္တတ္၏) သူနဲ႔နီးရာက က်ေနာ့္လိုပဲ မေျပးပဲ ေလာ္လီေပါ့စုပ္ေနတဲ့တစ္ေကာင္ကို သြားျပီး “ေပးစမ္း” <br />ဟိုေကာင္ကလည္း <br />“ေရာ့” ဆိုျပီးေလာ္လီေပါ့ၾကီးထုိးေပးတယ္…။ အဲဒီမွာ ေဂၚတင္းသြားျပီး…<br />“အဲဒါကိုေျပာတာမဟုတ္ဘူး ေက်ာင္းသားကဒ္ကုိေျပာတာ” ဆိုျပီး လည္ပင္းမွာဆြဲထားတဲ့ကဒ္ ျဖဳတ္သြားပါေရာလား…။ အဲဒါေၾကာင့္က်ေနာ္တို႔ေတြ အငယ္ေကာင္ေတြကို ေျပာေျပာေနတာေလ… ေက်ာင္းလာရင္ အဲဒီကဒ္ၾကီးမဆြဲပါနဲ႔…။ ျဖစ္နိဳင္ရင္ အိမ္မွာထားခဲ့…။ လိုမွယူလာေျပာတဲ့ဟာ…။ ပဲမ်ားျပီးဆြဲလာေတာ့ ျဖဳတ္သြားေရာေပါ့…။ <br />တစ္ခါကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ေဘာ္ဒါအုပ္စုၾကံဳရတာ…။ ထံုးစံအတိုင္း အတန္းထဲမွာရိုးေကာေတြရျပီးလို႔ လစ္ထြက္လာၾကတဲ့အခ်ိန္… သူနဲ႔တန္းတိုးပါေရာ…။ ရစ္ေတာ့တာေပါ့ “ဘယ္ကလာသလဲ၊ ဘယ္အတန္းကလဲ၊ အလယ္ကေကာင္ ဘာလုပ္ေနသလဲ ေက်ာင္းသားကဒ္ျပပါ… မင္းပုဆိုးက အေရာင္မတူဘူး” အစရွိသျဖင့္ေပါ့…။ အဲဒီမွာ အဲဒီအလယ္ကေကာင္က သုတ္ကနဲ တခ်ိဳးထဲလစ္ေျပးေတာ့တာ ပုဆိုးေအာက္က အနီေရာင္ေလးေတာင္ျမင္ရတယ္ …။ အမယ္ ရိုးရိုးမေျပးပဲ ခါေတာင္ျပလိုက္ေသး၊ လက္ကိုေျပာပါတယ္…။ အဲဒီေတာ့ အဖြားၾကီးတင္းျပီး… “အဲေကာင္ ဘယ္ကေကာင္လဲ နာမည္ရယ္ အတန္းရယ္ေျပာ…” အဲဒီအခ်ိန္အေရးၾကံဳရင္ညာေနၾက က်ေနာ့္ပါးစပ္က မသိဘူးမရွိဘူး လုပ္ေတာ့မယ့္ဆဲဆဲ ေၾကာက္လန္႔ေနတဲ႔တစ္ေကာင္က ထျပီး ေဖာ္ေရာ…။ အဲဒီေတာ့ ထိုအလယ္ကေကာင္ခမ်ာ အိမ္ကိုတိုင္စာေရာက္သြားရရွာျပီး သူ႔အေမၾကီး ကြန္ျပဴတာေရာက္ျပီး ေဂၚနဲ႔ေတြ႔ရေတာ့တာေပါ့…။ သူတို႔ခ်င္းဘာေတြေျပာလဲေတာ့မသိ…။ ထြက္လာေတာ့ မ်က္ႏွာက ကၽြန္ေတာ္ေတြ႔ဖူးသမွ် မ်က္ႏွာေတြထဲမွာ အမည္းဆံုးပဲလို႔ေတာင္ ေျပာလို႔ရမယ္…။ “Rector” လို႔တံဆိပ္ကပ္ထားတဲ့ အခန္းကိုေပေစာင္းေစာင္းနဲ႔ၾကည့္ျပီး ပါးစပ္က တတြတ္တြတ္နဲ႔ရြတ္လို႔…။ အဲဒီေကာင္ အခုထိ ေက်ာင္းမွာရွိေသးတယ္…။ Third Year ကို က်ေအာင္ေျဖလို႔ျပန္တက္ေနရတယ္…။<br />တခါကေပါ့…။ ေက်ာင္းကားခေတြ ေစ်းတက္ေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြေရာ ကားသမားေတြပါမကိုက္ဖူးျဖစ္ေနတဲ့အခိ်န္…။ အတန္းေတြက ေခါင္းေဆာင္ေတြစုျပီး သူ႔ကိုတက္အေရးဆိုၾကသေပါ့…။ အမယ္အဲဒီေတာ့ ဘာေျပာသလဲဆို… ကြန္ျပဴတာဟာ ရန္ကုန္မွာရွိတဲ့ တကၠသိုလ္ေတြထဲမွာ အေဝးဆံုးျဖစ္ေၾကာင္း… အဲဒါကို ကားခအသက္သာဆံုးနဲ႔ရေအာင္ သူကပဲ လူၾကီးေတြကို အာေပါက္မတတ္ အနစ္နာခံေျပာရေၾကာင္း…။ အမယ္ေနာက္ျပီးေျပာလိုက္ေသးသဗ်… အခုလိုေစတနာဗလဗ်စ္နဲ႕ ေက်ာင္းၾကီးေကာင္းက်ိဳး အနစ္နာခံေနေပမယ့္… ေက်ာင္းသားေတြဟာ သူ႔ကို အျမင္မၾကည္ၾကေၾကာင္း… သူ႔ကိုေတြ႔တာနဲ႔ထြက္ေျပးၾကေၾကာင္း… သူ႔အေနနဲ႔ အလြန္တရာဝမ္းနည္းလွေၾကာင္း ေျပာေသးတယ္ဗ်…။ အဲဒီအသံေတြကို အဲဒီအထဲပါသြားတဲ့ ေခါင္းေဆာင္တစ္ေကာင္က mp3 နဲ႔ဖမ္းထားသဗ်…။ လိုခ်င္ရင္ အဲဒီေကာင္ကုိ အခုရွာျပီး ေတာင္းလို႔ရခ်င္ရလိမ့္မယ္…။ နိဂံုးခ်ဳပ္လိုက္ေတာ့…။ ကားခေတြက ေနာက္ထပ္ ထက္ဝက္ထပ္တက္သြားပါတယ္…။ ျပီးေတာ့ ကားသမားေတြကိုေမးၾကည့္ေတာ့ သူတုိ႔မွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေပးရတာရဲ့ တဝက္သာသာပဲရေၾကာင္းသိရပါတယ္…။ အဲဒါနဲ႔ သက္ဆိုင္ရာ ခရိုင္ရံုးေတြသြားစံုစမ္းေတာ့့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေပးရတာရဲ့ ေလးပံုသံုးပံုရတယ္လို႔ေျပာပါတယ္…။ အဲ… က်န္တဲ့တပံုကေတာ့ ဘယ္ေရာက္သြားလဲ ကၽြန္ေတာ္ဥာဏ္မမွီလို႔မစဥ္းစားတတ္ေတာ့ပါဘူး…။ အဲ ေဂၚဇီလာရဲ့ လက္ေကာက္ၾကီးနဲ႕ လည္ပင္းကေရႊဆြဲၾကိဳးၾကီးကေတာ့ တျဖည္းျဖည္းၾကီးလာတာေတာ့ သတိထားမိရဲ့…။ ဆိုင္လားမဆိုင္လားေတာ့ မသိေပါင္…။ အခုေတာ့ ေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းကစီစဥ္တဲ့ကားေတြ ေတာ္ေတာ္ရွားပါးသြားျပီ…။ ကိုယ္တုိင္ ပရိုက္ဗိတ္ငွားၾကတာပဲရွိေတာ့တယ္…။ အဲဒါက အခ်ိန္လဲမွန္တယ္…။ တစ္လတစ္ခါ စာေရးမေတြရဲ့ ရွစ္ေခါက္ခ်ိဳးမ်က္နွာကို မၾကည့္ရေတာ့ဘူး…။ ေစ်းကလည္း ဒီေစ်းပဲ…။<br />ေနာက္ဆံုး ေျပာခ်င္တာတစ္ခုရွိေသးတယ္…။ ကၽြန္ေတာ့္ လက္ရင္းဒိုးေဘာ္ဒါတစ္ေကာင္ခံလိုက္ရတာ…။ ဖဲရိုက္ရာ ေက်ာင္းကားေနရာလုရာကစတဲ႔ ျပႆနာေပါ့…။ ညေနပိုင္းေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္က်ရင္ ေက်ာင္းကားေနရာလုၾကတာ ကြန္ျပဴတာရဲ့ အက်င့္တခုပါ…။ အဲဒီမွာ တခ်ိဳ႕ေစာ္ေတြက ကိုယ့္ေနရာစာတင္မကပဲ သူတို႔ရဲ့ေယာင္းမငါးရာအတြက္ပါ ေနရာဦးတတ္တဲ့ အက်င့္ဆိုးေတြရွိၾကတယ္…။ ခံုေတြမွာစာအုပ္ေလးေတြခင္းျပီးေပါ့…။ ကၽြန္ေတာ့္ေဘာ္ဒါကလညး္ က်ေနာ့္လုိ ခပ္ဂ်စ္ကန္ကန္ဆုိေတာ့ စာအုပ္ေတြဖယ္ျပီးထိုင္တယ္ေပါ့ဗ်ာ…။ အဲဒါကို မာစတာက ေစာ္ၾကီးတေဗြက သူ႔ကို ျငိဳးထားသဗ်…။ ေနာက္ျပီးကားေပၚမွာက ေက်ာင္းသားတုိ႔ထံုးစံ ဖဲရိုက္ၾကတယ္… တခ်ိဳ႕ေတြကေတာ့ ေၾကးနဲ႔ခ်ၾကေပမယ့္ ဒီေကာင္ေတြက တရုတ္ခ်စ္တီးႏွပ္ေခ်းေတြဆိုေတာ့ ေၾကးမဟုတ္ပဲ အေပ်ာ္ရိုက္ၾကတယ္…။ ေက်ာင္းထဲမွာလဲ မဟုတ္ပါဘူး…။ ကားေပၚမွာ တညင္းကုန္းေလာက္ေရာက္ေနၾကျပီထင္တယ္…။ အဲဒါကို ဘယ္ကေနဘယ္လိုသတင္းရတယ္မသိပါဘူး… ဘြားေတာ္ၾကီးက သူ႔ကားနဲ႔ေနာက္ကလိုက္လာျပီး ကားေရွ႕က အတင္းပိတ္ျပီး ဖမ္းတယ္…။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဖဲထုပ္က ကားဆရာရဲ့ ဘစ္ၾကားထဲေရာက္သြားျပီ…။ ဒါေပမယ့္ ဘြားေတာ္ၾကီးက အဲဒီေကာင္ေတြကို ျဖဲတယ္…။ ေက်ာင္းနားမယ္ဘာညာေပါ့…။ အားလံုးဝိုင္းျပီးေျပာေတာ့သူက ျပန္လွည့္သြားတယ္…။ နာမည္ေတြ ကဒ္ေတြေတာ့ ယူသြားသေပါ့…။ ေနာက္ေန႔လည္းက်ေရာ အဲဒီထဲမွာပါတဲ့ ခပ္တံုးတံုးေကာင္ေတြကို ေခၚျပီး အေပ်ာ္ရိုက္တာသာျဖစ္တဲ့အတြက္ဘာမွ မျဖစ္ေၾကာင္း ဝန္ခံလိုက္ရင္ အားလံုးျပီးသြားမွာျဖစ္ေၾကာင္း ဘာညာနဲ႔အေပ်ာ့ဆြဲတာေပါ့…။ တကယ္ဆုိ ဘူးခံျငင္းရင္ျဖစ္ပါတယ္…။ သက္ေသမွ မရွိတာ…။ ဒါေပမယ့္ ခပ္တံုးတံုးေကာင္ေတြဆိုေတာ့ ဝန္ခံလိုက္ၾကတယ္…။ အဲ ဝန္ခံျပီး တစ္ပတ္ေလာက္ၾကာေတာ့ အဲဒီေကာင္ေတြအစုလိုက္အျပံဳလိုက္ ေက်ာင္းတစ္ႏွစ္ အနားခံလုိက္ၾကရပါေရာလား…။ အဲဒီအထဲမွာ ဖဲထုပ္ထဲက ကင္းကိုျပရင္ေတာင္ ဒီကုလားက ဘာလို႔ေခါင္းႏွစ္လံုးျဖစ္ေနတာလဲလုိ႔ျပန္ေမးမယ့္ စာဂ်ပိုးတစ္ေကာင္ေတာင္ အေခ်ာင္ပါသြားေသးတယ္…။ မိဘေတြေရာက္လာၾက အေျခအတင္ေျပာၾကနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ၾကီးက်ယ္လိုက္ပါတယ္…။ က်ေနာ္ Second Year တုန္းကျဖစ္ခဲ့တာ…။ အဲဒီေနာက္ကြယ္က ေဖာ္ေကာင္ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔တေတြလည္း ကိုယ့္ေဘာ္ဒါ အေခ်ာင္ခံလုိက္ရေတာ့ မေက်နပ္ပဲ ကုိယ့္နည္းကိုယ့္ဟန္နဲ႔လိုက္စံုစမ္းလိုက္ၾကေတာ့ ေစာေစာက ေျပာတဲ႔ မာစတာတက္ေနတဲ့ ေစာ္ၾကီးျဖစ္ေနပါေရာလား…။ ေနာက္ျပီး အဲဒီေစာ္ၾကီးကိုေၾကာင္ေနတဲ့ က်ေနာ္တို႔နဲ႔ တစ္ႏွစ္ထဲ CS ကတစ္ေကာင္လဲ ပါသတဲ့…။ ျဖစ္ၾကရပံုမ်ားေလ… အဲဒီကတည္းက လူဆိုတာေနရာတစ္ခုအတြက္နဲ႔ သူမ်ားဘဝကုိ ခ်နင္းဖို႔ ဝန္မေလးပါလားဆိုတာ သိခဲ့ရတာ…။ (အဲဒီသူငယ္ခ်င္းလဲ အခုထိ ေက်ာင္းမွာရွိပါေသးသည္။)<br />ကဲ ကြန္ျပဴတာနဲ႔ ေဂၚဇီလာကေတာ့ ေျပာရင္ ဟိုအာရပ္တစ္ေထာင့္တစ္ညပံုျပင္ေတြထက္ရွည္သြားလိမ့္မယ္…။ ခင္ဗ်ားလဲ နားေထာင္ရတာေညာင္းေရာေပါ့…။ ကၽြန္ေတာ္လဲေျပာရတာ ေမာျပီဗ်ာ…။ လမ္းထိပ္ထြက္ျပီး တီးေလးဆြဲလိုက္ဦးမယ္… ခင္ဗ်ားလဲလိုက္ခဲ့ေလ… အဲဒီမွာ တျခားကြန္ျပဴတာျဖစ္ရပ္မွန္ပံုျပင္ေတြ နားေထာင္ခ်င္ရင္ ထပ္ေျပာျပမယ္…။<br /><br /><br /><br /><br /> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1499930131488112058-2216258750837651544?l=www.dopus.co.cc' alt='' /></div>Andyhttp://www.blogger.com/profile/06321523511184868497noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1499930131488112058.post-23560463369338773222008-11-04T10:00:00.000-08:002008-11-03T19:33:28.821-08:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />ဝုတ္ကနဲ…<br />ဆဲသံတစ္ခ်က္ၾကားလို႔ေမာ့ၾကည့္ေတာ့<br />ေခြးခ်ီးသုတ္ ဖိနပ္တစ္ဖက္…<br /><br />ဝုန္းကနဲ…<br />ျပိဳလဲသံၾကားလို႔ ၾကည့္မိေတာ့<br />ေတြ႔ေနက် အရာေတြ သခၤ ိ်ဳင္းျဖစ္ခဲ့…။<br /><br />ကဲ မင္းတုိ႔ေတြ ေနသာသလိုေနၾကေပေတာ့…<br />မင္းတုိ႔ မသြားမခ်င္း… <br />ငါေစာင့္မယ္…။<br /><br />ကံစီမံရာဆိုတဲ့ ခပ္ည့ံညံ့ဗမာအလြယ္စကားနဲ႔<br />မင္းတို႔ကို ႏြားပိန္မကန္မခ်င္း…<br />ငါေစာင့္မယ္…။<br /><br />ေခြးေတာင္ႏွဳတ္သီးနဲ႔မတို႔တဲ့<br />မင္းတို႔ေခ်းစားေနတဲ့ ေကာင္ေတြေဝးရာမွာ<br />ငါေစာင့္မယ္…။<br /><br />မင္းတုိ႔မဖယ္ရင္ ငါဖယ္ေပးမယ္…<br />ကဲ…လက္ခုပ္တီးၾက…<br />နိဳ႕ဆီဗူးတစ္ဘူးေလ်ာ့၊ နည္းလား…<br />ျပီးရင္ေျပာ ဟိုဘက္မွာ ငါသြားထိုင္ေစာင့္မယ္…<br />မင္းတုိ႔သြားရင္ ငါ့လာေျပာၾက။<br />ငါျပန္လာျပီး မင္းတို႔လွန္စားသြားတဲ့ အမိွဳက္ပံုကို <br />ဝိုင္းရွင္းေပးမယ္…။<br />အမိွဳက္ပံုဝမွာ ေခြးကိုက္တတ္သည္ လို႔ဘုတ္ေထာင္ေပးမယ္…။<br /> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1499930131488112058-2356046336933877322?l=www.dopus.co.cc' alt='' /></div>Andyhttp://www.blogger.com/profile/06321523511184868497noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1499930131488112058.post-33488947013524819312008-10-29T00:24:00.000-07:002008-10-29T01:18:26.718-07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> <br />အစည္းအေဝးအမွတ္စဥ္ ၀၀၀၀၀၀၀/၂၀၀၈ အရ ရူးေပါဂိုဏ္းၾကီးကို ၂၉ရက္ ေအာက္တိုဘာလ ၂၀၀၈ခုနွစ္တြင္ <a href="http://www.random-random.co.cc">ရန္ဒန္ </a>(လန္ဒန္မဟုတ္ပါ) တြင္ဖြဲ႔စည္းတည္ေထာင္လိုက္၏။<br /><br />နာရင္က မတူး<br />ငွက္ကထ အီေဖကိုယ္ ျဖစ္ေတာ့သကိုး<br />သဘာပတိ ကိုဂ်ဲဂ်ယ္<br />ပုလင္းေရးမွဴး ကိုဂါဒင္နာ<br />စည္းရံုးေရးအမွဳေဆာင္ နန္းညီ<br /><br />အသင္းသားမ်ားလိုအပ္ေနပါသျဖင့္ စာရင္းေပးသြင္းနဳိင္ၾကပါသည္...။ ေအာက္ကကြန္မန္႔တြင္ေသာ္လည္းေကာင္း <a href="www.random-random.co.cc">ရန္ဒန္</a>တြင္ေသာ္လည္းေကာင္း ေပါတကာ့အေပါဆံုးစာသားမ်ားကို ေရးသား၍ ဝင္နိဳင္ပါသည္..။ မည္သည့္ သေကာင့္သား၏ ေထာက္ခံစာမွ်မလို...။ <br />အသင္းဝင္ျဖစ္လွ်င္ ျပီးျပည့္စံုေပါေၾကာင္း လက္မွတ္ရရွိမည္။<br />အသင္းဝင္ျဖစ္လုိလွ်င္ ေအာက္ပါစည္းကမ္းခ်က္မ်ားကို လိုက္နာျပီးျဖစ္သည္ဟု သေဘာတူျပီးေၾကာင္း တာဝန္ခံလက္မွတ္ထိုးျပီးျဖစ္သည္ဟု မွတ္ယူရမည္...။<br />စည္းကမ္းခ်က္မ်ားမွာ...<br />၁.အမွန္တကယ္ ေပါသူျဖစ္ရမည္။<br />၂.ဘေလာ့ဂါျဖစ္ရမည္။<br />၃.တလလွ်င္အနည္းဆံုး တခါကိုယ့္ဘေလာ့တြင္ ရူးေပါျခင္းအမွဴျပဳရမည္ ရူးေပါေသာအမွဴကိစၥမ်ားကို ေပါျခင္းဟူေသာ Label ေအာက္တြင္ထားရွိရမည္။<br />၄.သူမ်ားဘေလာ့မ်ားတြင္ လိုက္လံေပါျခင္းကို အခါအားေလွ်ာ္စြာ ျပဳလုပ္ရမည္။<br />၅.အတည္အတန္႔ပို႔စ္မ်ားတြင္လည္း အခါအားေလွ်ာ္စြာေပါရမည္။<br /><br />အထက္ပါစည္းကမ္းခ်က္မ်ားကို<br />တစ္ခ်က္ျခင္းေသာ္လည္းေကာင္း၊ အားလံုးေသာ္လည္းေကာင္း၊ အမွတ္စဥ္ လိုက္တြဲ၍ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ၾကားေဖာက္၍ေသာ္လည္းေကာင္း နွစ္ခုတြဲ သံုးခုတြဲ ေလးခုတြဲ ငါးခုတြဲ၍ ေဖာက္ဖ်က္လွ်င္ေသာ္လည္းေကာင္း... အသင္းမွေပးအပ္ေသာ “ျပီးျပည့္စံု အေပါလက္မွတ္” ၾကီးကိုရုပ္သိမ္း၍ “လူတည္ၾကီး” ဟုသတ္မွတ္ျခင္းခံရမည္။<br /><br /> အမိန္႔အရ <br /> အန္ဒီ<br /> ရူးေပါေကာင္စီ(ဟင္ဟုတ္ပါဘူး)ရူးေပါဂိုဏ္း<br /><br /> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1499930131488112058-3348894701352481931?l=www.dopus.co.cc' alt='' /></div>Andyhttp://www.blogger.com/profile/06321523511184868497noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-1499930131488112058.post-90745834475962818832008-10-26T22:21:00.000-07:002008-10-26T22:32:02.476-07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> အခုတေလာ G-Talk Users ေတြ ကုလားမကိုက္ခံေနရပါတယ္...။ ဆိုလိုတာက India က လာတာလားမသိတဲ့ ဗိုင္းရပ္စ္တမိ်ဳး G-talk ကေနျပန္႔ေနတာပါ...။အဲဒီအေၾကာင္း ဆရာ <a href="http://ktlinnstar.iblogger.org/">ေက်ာ္သူလင္း</a> ရဲ့ဘေလာ့မွာ ေတြ႔ရေတာ့ အဲဒီဗိုင္းရပ္စ္ရဲ့ ဖ်က္္ဆီးပံု တစ္ခ်ိဳ႕အေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ့္ဆီ ဝင္လာတဲ့ အီးေမးလ္ တစ္ခုကို ျပန္ေဖာက္သည္ခ်လိုက္ပါတယ္...။ အဲဒီ ဗိုင္းရပ္္စ္ သတ္ပံုသတ္နည္းကိုေတာ့ ကုိ apyae1 ရဲ့ <a href="http://apyae1.blogspot.com/">ျပဳျပင္ဆဲဘေလာ့</a> မွာေျပာထားပါတယ္...။ ကၽြန္ေတာ့္ေဘာ္ဒါ သံုးေယာက္ေလာက္လဲ အကိုက္ခံရျပီးပါျပီ...။ ကၽြန္ေတာ့္ဆီကိုလဲ အဲဒီကုလားမေရာက္လာပါတယ္...။ လြန္ခဲ့တဲ့တပတ္ေလာက္ကပါ...။ အဲဒီအေကာင္အေၾကာင္း မသိေသးေပမယ့္ သူ႕လင့္ခ္ကို မသကၤာတာနဲ႔ ဖြင့္မၾကည့္မိတာ ကံေကာင္းသြားပါတယ္...။<br />----------------------------------------------<br />Gtalk ဖြင့္ဖြင့္ခ်င္းပဲဆိုသလို GM ဆီက Links တစ္ခုပို႔လိုက္လို႔<br />ဖြင့္မိၾကည့္လိုက္မိတယ္..<br />အဲ့မွာ ကိုက္ေတာ့တာပဲ..<br />Links က private camera.exe ဖိုင္ကို Download လုပ္ဖို႔ ေပးထားတဲ့ Link<br />ေလ..<br />ဘုမသိဘမသိနဲ႔ Clip လိုက္တာ.. Desktop ေပၚမွာ ကင္မရာပံုစံေလး Icon<br /> လာေပၚတယ္.. ေနာက္ေတာ့<br />Gtalk ထဲမွာရွိသမွ် Buddy ေတြကိုတစ္ေယာက္ခ်င္းဆီဖြင့္ၿပီး<br />လိုက္ခ်က္ေနပါေရာ..<br />သူကိုယ့္သူေတာင္မိတ္ဆက္လိုက္ေသးတယ္... I am India lady, 23 year old,<br />live in new deli.. u r asl pls..... etc.. ကိုယ္ကထိုင္ၾကည့္ေနရံုနဲ႔<br /> ဘာမွလုပ္လို႔မရဘူး.. ဖြင့္ထားသမွ်ေတြကိုလည္း Minimize လုပ္လိုက္ေသးတယ္..<br />ခဏေနေတာ့ ရပ္သြားတယ္.. ကိုယ္ကေတာ့ ပံုမွန္အတိုင္းျပန္ျဖစ္ထင္တာေပါ့..<br />ဘယ္ဟုတ္မလဲ.. ငနဲသားက စက္ထဲမွာရွိသမွ် Folder ေတြထဲကို၀င္ New Folder<br />ေတြဖြင့္ၿပီး မူရင္းရွိတဲ့ Folder Name ကိုယူသံုးၿပီး ေနာက္က .exe<br /> ကိုထည့္ထားလိုက္တာမ်ား.. PC တစ္ခုလံုးမွာရွိသမွ် Folder ေတြထဲမွာ<br />အမ်ားႀကီးျဖစ္သြားတာေပါ့.. ဒီေန႔ေတာ့ ဘာမွလုပ္လို႔ကိုမရေတာ့ဘူး... :( :( :<br />( ၿပီးေတာ့ ရွိေသးတယ္.. အဲ့ဒီေကာင္က Task Manager ကိုပိတ္ထားတယ္.. IT<br />Department ကလူေတြလည္း ရူးသြားၾကတယ္... သူတို႔မွာလည္း သူတို႔ Server<br /> ထဲ၀င္ဒုခေပးမွာစိုးလို႔ေလ.. လုပ္ၾကပါဦး... သိတဲ့သူမ်ားရွိရင္..<br />အဲ့ဒီအေကာင္ကို ဘယ္လိုသတ္ရမလဲ... Kaspersky ေတာ့မသတ္ႏိုင္တာေသခ်ာတယ္...<br />PC မွာ Anti-Virus က Kaspersky တင္ထားတယ္.. Manual Update လုပ္တယ္..<br />ဒါေပမယ့္ ဘယ္လိုမွ မသတ္ႏိုင္ဘူးထင္တယ္...<br /><br />အခုေတာ့ ၿငိမ္ေနတယ္..<br />သူၿငိမ္ေနရင္ အလုပ္ေတြအကုန္လံုး ပံုမွန္ေလးလုပ္လို႔ရေနတယ္..<br /><br />တစ္ခါတစ္ခါသူေဖာက္လာရင္ သရဲေျခာက္သလိုပဲ.. လုပ္ၾကပါဦး....</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1499930131488112058-9074583447596281883?l=www.dopus.co.cc' alt='' /></div>Andyhttp://www.blogger.com/profile/06321523511184868497noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1499930131488112058.post-41025706687089754232008-10-25T01:28:00.000-07:002008-10-25T02:02:08.486-07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> က်ေနာ္ငယ္ငယ္ မန္းေလးေရာက္တုန္းက မန္းေလးေတာင္ၾကီးသည္ သူ႔ေနရာတြင္ထီးတည္း သက္သက္ရွဳပ္ေနသည္ဟုေတြးခဲ့ဖူးသည္...။ မန္းေလးေတာင္ၾကီးကုိ ရွဳပ္သည္ထင္ေသာစိတ္ကူးသည္ ၾကီးလာ၍ Web Design သင္တန္းတက္ေသာအခါ ဒီဇိုင္းအလုပ္နွင့္ မသင့္ေလ်ာ္ဟူေသာ မွတ္ခ်က္တစ္ခုျဖင့္သာ အဆံုးသတ္ရဖူးပါသည္...။ သုိ႔ရာတြင္ ကၽြန္ေတာ့ေရွ႕တြင္ တြတ္ထိုးေနၾကေသာ သမီးရည္းစားစံုတြဲမ်ားကိုမူ ဘယ္တုန္းကမွရွဳပ္သည္ဟု မျမင္ခဲ့...။ <br /><br />ညေနတိုင္း အိပ္မက္မက္ေသာစိတ္ကုူးမ်ားသည္ ဘီယာပုလင္းမွတဆင့္ အစာအိမ္ထဲ ကိန္းေအာင္းခဲ့ေလသည္...။ သို႔ရာတြင္ ေနာက္ငါးမိနစ္ခန္႔၌ လိုင္းကားေနာက္တြယ္တြင္ သက္စြန္႔ဆံဖ်ားပါသြားေသာ “ေမာင္အန္ဒီ” ဟုတံဆိပ္ကပ္ထားေသာ ခပ္ခ်ာခ်ာငတိႏွင့္အတူ တြယ္ကပ္လိုက္ပါရန္ ျငင္းဆန္ျပီး က်န္ရစ္ခဲ့ၾကသည္...။ စင္စစ္ ကၽြန္ေတာ္မွာ ကားမလာသည့္ မွတ္တိုင္၌ ရပ္ေစာင့္ေနေသာသူတစ္ေယာက္သာ ျဖစ္ပါသည္...။ <br /><br />ေမာ္ဒန္စာေပထက္ ေမာ္ဒန္ေရာ့ခ္ဂီတကို ပိုမိုခ်စ္ျမတ္နိဳးေသာကၽြန္ေတာ္ ဘာ့ေၾကာင့္ ကဗ်ာေတြပိုေရးျဖစ္သလဲ မသိပါ...။ <br /><br />ေသခ်ာေသာ ဦးေႏွာက္သတင္းေပးပို႔ခ်က္တစ္ခုအရေတာ့ ဘီယာဆိုင္မွ အကင္နံ႔သည္ စံပယ္ပန္းရန႔႔ံထက္ေမႊးပါသည္... ဤကားကၽြန္ေတာ့္ အေတြးေခၚတပိုင္းတစျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ပါလိမ့္မည္...။<br /><br />ၾကားဖူးနားဝ တံဆိပ္တစ္ခုရွိသည့္ ကၽြန္ေတာ္မသိေသာ အမ်ိဳးအစား အကၤ ီ်ႏွင့္ Levi's ေဘာင္းဘီအေကာင္းစားဝတ္ထားေသာ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ႏွင့္ တီရွပ္နွင့္ ပုဆိုးအႏြမ္းတို႔ကို ဝတ္ဆင္ထားေသာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္တို႔စံုတြဲကို ေတြ႕ေသာအခါ ဘာမဆိုင္ညာမဆိုင္ ကၽြန္ေတာ့္ဖိနပ္ကိုငံု႔ၾကည့္မိပါသည္...။<br />ကၽြန္ေတာ္ဝတ္ထားသည္က အေကာင္းစား ဂ်ပန္ဖိနပ္ ျဖစ္ပါသည္...။<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1499930131488112058-4102570668708975423?l=www.dopus.co.cc' alt='' /></div>Andyhttp://www.blogger.com/profile/06321523511184868497noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1499930131488112058.post-19218629349108952592008-10-22T22:03:00.000-07:002008-10-22T22:31:56.982-07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"><a href="http://picasaweb.google.com/lh/photo/LVLz5C83O0vqFSAWMmiXwA?authkey=gD1iXh16Qqg"><img src="http://lh3.ggpht.com/dr.indiana/SQALgAcK3EI/AAAAAAAAAS0/MBgpzK63ffk/s400/my%20graffiti.png" /></a><br />လြန္ခဲ့တဲ့ သံုးႏွစ္ေလာက္ကတည္းက ၾကဲျပန္႔ေနတဲ့ နံနက္ခင္းတိုင္း ေဘးအိမ္က နံနက္ခ်ိန္ခါေတးသံသာေတြနဲ႔ နို္းတတ္တဲ့ကၽြန္ေတာ္ နာရီနွိဳးစက္သံေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမျဖံဳတတ္ေတာ့ဘူး…။ ဥပမာ… ဒီေန႔ (စာဖတ္သူ အခုဖတ္ေနရင္ ဖတ္ေနတဲ့ဒီေန႔ ေရးေနတာက ေရးတဲ့ေန႔) မနက္ ၆ နာရီ နိဳးစက္ေပးထားတယ္…။ နွဳိးစက္ခမ်ာ သံပတ္ေတာင္ အစြမ္းကုန္ ေျပေလ်ာ့ခြင့္မရရွာဘူး…။ ကၽြန္ေတာ္အိပ္မက္ဆက္မက္တယ္…။ ညရဲ့ ဝိဥာဏ္ေတြ မနက္စာစားတဲ့အထိ တစ္ညလံုး အငွားခံစားမွဳေတြေနာက္ ေကာက္ေကာက္ပါခဲ့တယ္…။ ဒါေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကို နိဳးေအာင္ မနိဳးဘူး (ဝါ) အိပ္ေပ်ာ္ေနေစတယ္…။ အခုထိ တစ္ေယာက္မွလည္း လာမနိွဳးဘူး…။<br />ဒီလိုနဲ႔ နာရီေတြ လေတြ အခ်ိန္ေတြ ကုန္သြားတယ္…။ အိပ္ေနခဲ့တာ ၾကာျပီလို႔ထင္တယ္…။ Fuzzy Logic သေဘာအရ ဘာမွ မေသခ်ာ ေယာင္ဝါးဝါး ကေယာက္ကယက္စိတ္ထင္မွဳ…။ ေယာင္ဝါးဝါးနဲ႔ နိဳးတတ္လာခဲ့ေရာ…။ ဒါေပမယ့္ “ဟင္ ငါအိပ္မက္မက္ေနပါလား” လို႔သိတတ္ခဲ့တယ္…။ ပတ္ဝန္းက်င္က ရုတ္ခ်ည္းေျပာင္းလဲသြားတယ္… တိက်ေသခ်ာမွဳေတြ ေဘာင္ခတ္တယ္…။ ျပတ္ေတာင္း ျပတ္ေတာင္းနဲ႔ စကားေတြေျပာၾကတယ္…။ “ေဟ့ မင္းကဘာေကာင္” “ငါကေဟာင္” အဲဒီလိုမ်ိဳး… အတင္းကာရန္ညွိဖို႔ၾကိဳးစားၾကတာကလား…။ အဲဒီၾကားေတြထဲမွာ မသိမသာ ဂ်စ္ကန္ကန္လုပ္ရင္း…<br />“အဆင္ေျပရဲ့လားေဟ့”<br />“ဒါျပီးဘာအခ်ိန္လဲ”<br />“ရိုးေကာ ရျပီးပလား” အစရွိတဲ့ ေမးခြန္းေတြပဲ သံုးႏွစ္ေလာက္ အလြတ္ရခဲ့တယ္…။ ေနလို႔ရရဲ့လားေမးရင္… ေကာင္မေလးေတြ မေျဖခ်င္ရင္ေျပာသလို “အင္း…ဒီလိုပါပဲ”…နဲ႔ ဒီလိုပါပဲ ေလာကၾကီးထဲ ေနလို႔မရတရေနခဲ့တယ္…။ ေယာင္ဝါးဝါးနိဳးေနတယ္ေလ…။ အမယ္ ေသေသခ်ာခ်ာသာနိဳးၾကည့္ပါလား… ဒီေနရာမွာတင္ စေကာနွစ္ခ်ပ္အေတာင္တပ္ျပီး ပ်ံသြားတာၾကာေခ်ေပါ့…။ <br />အဲဒီလိုနဲ႔ ဆရာသစၥာနီရဲ့ သစၥာနီ ေပ်ာက္ဆံုးျခင္း ကဗ်ာကို မရ ရေအာင္ကူးတယ္…။ ရေအာင္က်က္ဖို႔က ကၽြန္ေတာ့္ဦးေႏွာက္ရဲ့ မန္မိုရီ requirement မျပည့္မီဘူးတဲ့…။ ဒါေၾကာင့္ကူးတယ္…ကူးတယ္…ကူးတယ္…။ ဝမ္းနည္းစရာေကာင္းတာက… ကူးဖို႔အသိဥာဏ္ကလညး္ မျပည့္မီေလေတာ့ နွစ္ပိုဒ္ပဲကူးလိုက္နိဳင္တယ္… အဲဒါနဲ႔ မထူးဘူးဆုိျပီး လူစိမ္း တစ္ေယာက္ဆီက စာအုပ္ကုိဘံုးလိုက္တယ္…။ ဒီ…လို…နဲ႔…။ ဒီ…လို…ပါ…ပဲ…။<br /> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1499930131488112058-1921862934910895259?l=www.dopus.co.cc' alt='' /></div>Andyhttp://www.blogger.com/profile/06321523511184868497noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1499930131488112058.post-85125443524963911052008-10-21T22:17:00.000-07:002008-10-25T01:28:24.380-07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီေန႔ေတာ့ ညကပ်င္းပ်င္းနဲ႔ ကိုယ့္အခန္းထဲမွာေရွာက္ရိုက္ထားတဲ့ပံုေတြ တင္ပစ္လိုက္တယ္...။ ဆရာသစၥာနီရဲ့ ျမင္စိုင္းသူျမား စာအုပ္ဖတ္ျပီး အဲဒီက “ပ်င္းရိေသာကဗ်ာဆရာ” ဆိုတဲ့တစ္ပုဒ္ကုိ ကိုယ္နားလည္သလို လိုရာဆြဲျပန္ျပီး ကိုယ္လုပ္ခ်င္ရာ ကင္မရာတစ္လံုးနဲ႔ေရွာက္လုပ္လိုက္တာ...<br />ဒီပံုက The Lazy Photographer တဲ့ ပ်င္းလြန္းလို႔ ဘာမွလုပ္မထားဘူး... ကင္မရာကို ဒီအတိုင္းခ်ိန္ျပီးရိုက္ထည့္လိုက္တာပဲ<br /><a href="http://picasaweb.google.com/lh/photo/mi38O4W6juaQSe9KGVUqZw"><img src="http://lh5.ggpht.com/dr.indiana/SP625YTx7xI/AAAAAAAAARY/CtxN3CYoyIw/s144/The%20Lazy%20Photographer.jpg" /></a><br />ဒီပံုက ဖား ကြန္ျပဴတာေရွ႕ကဖား...။ ညီမေတြ လာေဆာ့ျပီး ဒီအတိုင္းထားခဲ့တာကို ေတြ႔လို႔ရိုက္ထားတာ<br /><a href="http://picasaweb.google.com/lh/photo/27iI5GlSpojewwVgg_M93A"><img src="http://lh5.ggpht.com/dr.indiana/SP7CeQBxCaI/AAAAAAAAASQ/zpTsrOV3FLQ/s144/Frog.jpg" /></a><br /><br />ကဲတင္လို႔ေတာ့ျပီးျပီ...။ ပ်င္းေနတာဆိုေတာ့ ႏွစ္ပံုေလာက္ပဲတင္ေတာ့မယ္...။ ဝါးးလွားးလွားး... ပ်င္းလိုက္တာ ပ်င္းရမွာကုိ...။<br /> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1499930131488112058-8512544352496391105?l=www.dopus.co.cc' alt='' /></div>Andyhttp://www.blogger.com/profile/06321523511184868497noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1499930131488112058.post-41879700649032268452008-10-20T00:02:00.000-07:002008-10-20T00:54:43.201-07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;">ေမာင္အန္ဒီတစ္ေယာက္ အေဝးေျပးကားေပၚမွအဆင္း ေမြးရပ္ေလကိုရွဴမိလိုက္သည္ႏွင့္ စိတ္ထဲၾကည္နဴးသြားေလသည္။ ေမြးရပ္ေျမဟသၤာတသို႔ မေရာက္သည္မွာအေတာ္ၾကာေလျပီ…။ သံုးႏွစ္ေလာက္ရွိေတာ့မည္…။ သည္တစ္ခါေတာ့ေရာက္ျဖစ္ျပီ…။ ေရာက္သည္ကလဲ အခ်ိန္ေကာင္း တန္ေဆာင္တိုင္ ကထိန္ပြဲ…။ ဟသၤာတမွာ သီတင္းကၽြတ္ထက္ တန္ေဆာင္တိုင္ကပိုစည္သည္…ျပီးေတာ့…။<br />ဇာတိေျမကို ေျခခ်လိုက္သည္ႏွင့္ မနက္ကတည္းက ၾကံဳရသည့္ ခိုးလို႔ခုလုမ်ား ၾကက္ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္…။ ညကစီစဥ္ထားသည္က မနက္ငါးနာရီကားႏွင့္သြားမည္… ေန႔လည္ေရာက္မည္… ထမင္းစားေသာက္တေရးအိပ္ျပီးသည္ႏွင့္ စနိဳပီသို႔ ခ်ီတက္မည္…။ စီစဥ္ထားသည့္ အတိုင္းေတာ့ျဖစ္လာသည္… တစ္ခုပဲလြဲသည္… မနက္ငါးနာရီကားမဟုတ္ပဲ ၁၀နာရီကားျဖစ္ေနတာတစ္ခုပဲ… က်န္တာအကုန္အဆင္ေျပသည္…။ မသြားခင္တစ္လေလာက္ကတည္းက စာေမးပြဲရွိေနသည္ကို စိတ္မဝင္စားပဲ ျပန္ဖို႔သာ ဆပ္စလူးထေနသျဖင့္ အိမ္က ေသာက္ျမင္ကပ္ေနသည္မွာၾကာျပီ… ထို႔ေၾကာင့္ မနက္က တမင္မနိဳးၾကျခင္း… ဟြန္း…သူတို႔လဲျပန္ခ်င္ျပန္ေပါ့… အလကားသက္သက္မနာလိုေနၾကတာ…။ ကားဂိတ္ေရာက္ေတာ့ ထံုးစံအတိုင္းေနရာမရွိ…ဘယ္ရွိမလဲ… ပိတ္ရက္ျပန္ၾကတာကိုး… ကားစပယ္ယာကေတာ့ေျပာသည္… “ရတယ္…တက္…စက္ဖံုးေပၚကလဲလုိက္လို႔ရတယ္… ၾကားမွာလဲ ခံုေတြထိုးလို႔ရတယ္… တံခါးကတြယ္လဲရတယ္… ေနာက္ဆံုးေနရာမရွိေတာ့လို႔ ကားေမာင္းတတ္ရင္ ဒရိုင္ဘာပါဖယ္ေပးမယ္” သို႔ႏွင့္စက္ဖံုးေပၚက ကိုးလုိးကန္႔လန္႔ႏွင့္ပါလာသည္… ကားကေတာ္ေတာ္ႏွင့္မထြက္ ၁၀ နာရီဆိုလွ်င္ ၁၀ခြဲ၊ ၁၁ ျဖစ္သြားတတ္သည္…ထို႔ေၾကာင့္ အျပင္မွာဟိုေလွ်ာက္ဒီေလွ်ာက္ရင္း… “အငဲရဲ့ ခုနွစ္ေထြအက ဗီစီဒီ ထြက္ေနျပီေနာ္ ၅၀၀ ထဲ ၅၀၀” ။ ေမာင္အန္ဒီစိတ္ဝင္စားသြားသည္… “ဒီေန႔မွထြက္တာထင္ရဲ့ ျမန္လိုက္တာ” ထိုသူ႔အနားကပ္သြားသည္… သို႔ရာတြင္ မည္သို႔ျဖစ္သည္မသိ…ထုိသူက ေမာင္အန္ဒီကိုျမင္သည္ႏွင့္ေလသံကိုႏွိမ့္၍… “ဟား အစ္ကုိ… အသစ္ေတြ ေရာက္ေနတယ္ဗ် ရွယ္ေလးေတြခ်ည္းပဲ ၾကည့္မလား” ဟုဆိုကာ Naked တံဆိပ္အက်ၤ ီ မ်ားကုိဝတ္ဆင္ထားၾကသည့္ ေကာင္မေလးပံုမ်ားပါေသာ အေခြမ်ားကုိထုတ္ျပေလ၏….။ “အင္...ဘာဗ်…က်ဳပ္ကိုဘာမွတ္တုန္းဗ်ဟင္… ဒီလိုဟာမ်ိဳးေတြ႕သမွ်ဝယ္တယ္ ဟင္ဟုတ္ေပါင္ အဲ ဝယ္မယ့္မ်က္ခြက္လား ေျပာစမ္းဘာ ေျပာလိုက္စမ္းဘာ…” “မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ ေဆာဒီးေနာ္” ထိုသူစပ္ျဖဲျဖဲႏွင့္ ထြက္သြားသည္…။ ေမာင္အန္ဒီတစ္ေယာက္သာ ကသိကေအာင့္ျဖင့္က်န္ခဲ့သည္…။<br />လမ္းက ေတာ္ေတာ္ဆိုးသည္…။ ရန္ကုန္အထြက္ ေညာင္တုန္းတံတားေက်ာ္ျပီးသည္ႏွင့္ စလာသည္…။ ျမန္မာျပည္မွာ အဆိုးဆံုးေသာလမ္းမ်ားတြင္ ဧရာဝတီတိုင္းမွ လမ္းမ်ားလဲပါသည္…။ ဘယ္ေတာ့မွ မေကာင္း… ေနာက္လဲဘယ္ေတာ့မွ ေကာင္းမည့္ပံုေတာ့ မေပၚေပ…။ ဒီၾကားထဲစက္ဖံုးေပၚထိုင္ေနရေသာ ေမာင္အန္ဒီခင္မ်ာ ဘာေၾကာင့္ရယ္မသိ ေပါင္မုန္႔မီးကၽြမ္းႏွင့္ ဝက္အူေခ်ာင္း အတူးမ်ားသာ မ်က္စိထဲျမင္ေယာင္ေနသည္…။ <br />အခုေတာ့ စိတ္ေအးသြားရျပီ…။ ေပါင္မုန္႔မီးကၽြမ္းမ်ားႏွင့္ ဝက္အူေခ်ာင္းမ်ားလဲ မရွိေတာ့…။ ကားဂိတ္ႏွင့္နီးသည့္ ဦးေလးအိမ္သုိ႔ အထုတ္မ်ားဝင္ထားသည္…။ ဦးေလးအိမ္သားမ်ားကေတာ့ အိမ္ေပၚသုိ႔ လွ်ပ္စီးလက္သကဲ့သို႔ဝင္လာျပီး… အထုတ္မ်ားထားကာ လွ်ပ္စီးလက္သလို ျပန္ထြက္သြားေသာ ေမာင္အန္ဒီကို ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ၾကည့္ေနၾကသည္… ညေနေစာင္းေတာ့မည္ေလ…။ <br />ေမာင္အန္ဒီတစ္ေယာက္ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ေရပင္မခ်ိဳးနိဳင္ပဲ ပုရိႆအေပါင္း ေယာက်ၤားေကာင္းတို႔ စံျမန္းရာ စနိဳပီသုိ႔ ဆိုင္ကယ္ကို ဒုန္းဆိုင္းခဲ့၏…။ ခ်ိန္းထားလွ်င္ေတာင္လြဲမည္… အစ္ကိုေတာ္ သံုးေကာင္မွာ စနိဳပီရိပ္ျမံဳတြင္ ဝီခြက္ကိုယ္စီျဖင့္စံျမန္းေနၾကေလျပီ…။<br /> “ေဟ့လူၾကီးေတြ…” <br />“ဟား ေဟ့ေကာင္ၾကီး ေရာက္လာျပီ လာကြ ခ်”<br />သံုးမိနစ္အတြင္း ေရွ႕ေရာက္လာသည့္ ဖန္ခြက္ထဲမွ ပယင္းေရာင္ အရည္မ်ားကုန္သြားသည္…။ <br />“မင္းကြာ … ရန္ကုန္မွာ ေတာ္ေတာ္ငတ္လာပံုရတယ္… ဒါေၾကာင့္ငါရန္ကုန္ကို ဘယ္ေတာ့မွ မသြားေတာ့တာ…” အစ္ကိုၾကီးက မွတ္ခ်က္ခ်သည္…။ “ဟာ ဒီအေကာင္ကုိက ငတ္တာပါဗ်ာ…” အလတ္ေကာင္က ေထာပနာျပဳသည္… “ဒီေကာင္က ၾကြက္တြင္းမဟုတ္ဘူး… ေရတြင္းပ်က္ဗ် ေရတြင္းပ်က္…” အငယ္ေကာင္ကခ်ီးၾကဴးသည္…။<br />“ဟုတ္တယ္ဗ်…ရန္ကုန္မွာဆိုရင္…အေနဆင္းရဲ အစားဆင္းရဲ အေသာက္ဆင္းရဲ အသြားဆင္းရဲ စိတ္ဆင္းရဲ… အာ….အကုန္ဆင္းရဲတယ္ဗ်ာ မေျပာေတာ့ဘူး…ဂါးးးးးးးးးးး ေဒါသထြက္လာျပီ…ဟင္းဟင္းဟင္း…”<br /> ေမာင္အန္ဒီမွာ တျခားအခ်ိန္တြင္ စိတ္ရွည္သေလာက္ အရည္ေလးဝင္လွ်င္ စိတ္ကလက္တဆစ္ သာရွိပါသည္။ “ကဲ… အခုဘာအစီအစဥ္ေတြ ရွိၾကသလဲ…”<br />“ညၾကရင္ ဟို သိန္းထြန္းတို႔အဖြဲ႕နဲ႔ “နဂါးမင္း” မွာခ်ိန္းထားတယ္၊ ျပီးရင္ နတ္ေမာ္ဘက္အထိ ေလညွင္းခံၾကမယ္… ျပီးရင္ ဟဲဟဲ ေရႊလဝန္း မွာဝင္နားမယ္”<br />“ဘာလဲဗ် ေရႊလဝန္း”<br />“မင္းက အဆက္ျပတ္သြားေတာ့ ဘယ္သိမလဲကြ… ဒီမွာေတာ့ ေရႊလဝန္းဆုိ ကာလသားတိုင္းသိသကြယ့္ ကေလးရဲ့”<br />“ဟင္…အာ… က်ဳပ္အခုမလုပ္ခ်င္ဘူးဗ်ာ…ဝါသနာလဲ မပါဘူး”<br />“ေနာက္ပါရင္ပါလာမွာေပါ့ကြာ…အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဆြဲလိုက္ပါဦး…ခ်ီးယားစ္”<br /><br />ငတ္ငတ္ႏွင့္ ခ်ီးယားစ္လိုက္တာ စနိဳပီမွထြက္ေတာ့ လူကေတာ္ေတာ္ယိုင္ေနျပီ… သုိ႔ေသာ္ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ လူလည္ၾကီးစတိုင္ျဖင့္ မမူးဘူးကြ ေျခလွမ္းမမွားဘူးကြ ဟူေသာအမူအရာျဖင့္ ျပံဳးစိစိလုပ္ကာ ဆိုင္ကယ္ကုိတက္ခြသည္… ထို႔ေနာက္ အစ္ကိုေတြေနာက္မွ သူတို႔သြားရာ ေရႊနဂါးသို႔လိုက္ပါလာေလ၏…။ ေရႊနဂါးေရာက္ေသာ္ သူတို႔ေဘာ္ဒါမ်ားကလည္း ဝိုင္းေထာင္ေနၾကျပီ… <br />“ဒါျပီး ေနာက္တေနရာဝင္ရဦးမယ္ကြ” <br />“ေကာင္းတာေပါ့ဗ်ာ မ်ားမ်ားဝင္…မ်ားမ်ားဝင္”<br />နာရီဝက္ေလာက္အၾကာ… “ေဟ့ေရာင္ သိပ္မလုပ္နဲ႔ေနာ္ ေတာ္ၾကာေနဂိေနဦးမယ္”<br />“ပိုင္ပါတယ္ဗ်ာ… နိဳ႕မို႔ရာဇဝင္ေတြ သမိုင္းေတြ ရိုင္းကုန္မွာေပါ့… ဂစ္ဖ္မီ တူးပက္ ဝူးဝူး….ေဝါ့….”<br />သို႔ႏွင့္ ေရႊနဂါးမွ သူရဲေကာင္းၾကီးမ်ားထြက္လာၾကေလ၏…။ ေနာက္တေနရာကူးၾကျပန္သည္… ထို႔အတူ ေမာင္အန္ဒီတစ္ေယာက္လဲ ဘာမွေကာင္းေကာင္းမျမင္ရေတာ့…။ မွတ္မိသည္ကား… ေနာက္တေနရာတြင္ ေသာက္ၾကျပန္သည္… ေတာ္ေတာ္မူးေနျပီျဖစ္ေသာ ေမာင္အန္ဒီတစ္ေယာက္ တဟီးဟီး တဟားဟားျဖင့္ တဝိုင္းလံုးသူအသံအက်ယ္ဆံုးျဖစ္သြားသည္… ထို႔ေနာက္ ေရႊလမင္းမသြားခင္ ေလညွင္းခံမည္ဟုိဆိုကာ ဆိုင္ကယ္ကုိ ပတ္ေမာင္းၾကသည္… ဆိုင္ကယ္ကိုလက္လႊတ္ေမာင္းသည္… နားမခံသာေသာ ဘယ္ကီးမွ မဝင္သည့္ အသံၾကီးမ်ားျဖင့္ သီခ်ငး္မ်ားေအာ္ဟစ္သီဆိုၾကသည္… ထိုစဥ္ လမ္းေဘးမွ “နားညီးတယ္ကြ” ဟူေသာ အသံၾကားရသည္… ေမာင္အန္ဒီ႔ဆိုင္ကယ္ထိုးရပ္သြားသည္…။ ထိုေနာက္ ဘာမွ မမွတ္မိေတာ့…။ <br /><br />မနက္မိုးလင္းေတာ့ ေမာင္အန္ဒီ ေခါင္းေတြေတာ္ေတာ္ကိုက္ေနသည္…။ ဘယ္ေနရာေရာက္လို႔ဘာျဖစ္သြားမွန္းလဲ စဥ္းစားမရ…။ ဆီးသြားခ်င္ေနသည္ကုိ သတိထားမိသျဖင့္ ထရန္အားယူ…။ “ဟင္ ငါ့ေျခေထာက္ေတြ လွဳပ္လို႔မရပါလားဟ… ဘာျဖစ္…” ၾကည့္လိုက္ေတာ့ “ထိပ္တံုး”… ရီေဝေသာ မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သံတုိင္ေတြကုိ ျမင္ေနရသည္… သုိ႔ႏွင့္ ေဘးမွ တစ္ေယာက္အား<br />“ဘာျဖစ္တာလဲဟင္…”<br />သူကေၾကကြဲစြာ ေညာင္နာနာအသံျဖင့္<br />“မင္းေၾကာင့္… ေတာက္ခ္… မင္းလုပ္လို႔ ငါတို႔ရဲ့ လမင္းအိပ္မက္ကေလး ပ်က္စီးျပိဳက် ေျမခသြားခဲ့ရျပီ…”<br />ထိုသူမွာ ကဗ်ာဆရာလုပ္ရန္ ေလ့က်င့္ေနသူဟု ေျပာပါသည္…။<br />“က်ဳပ္က ဘာလုပ္လို႔လဲဗ်” <br />“ဘာလုပ္ရမွာလဲ… ညကမင္းအမူးလြန္ျပီး လမ္းေဘးကေန လွမ္းဆဲတဲ့ေကာင္ေတြကို ဆင္းရိုက္တယ္ေလ… ငါ့လေခြးတဲ့ ျမန္လိုက္တဲ့ေကာင္ ငါတုိ႔ဆိုင္ကယ္ေတြေဒါက္ေထာက္ျပီးေတာ့ မင္းကအဲဒီထဲက တစ္ေကာင္ကုိရိုက္ျပီး အဝိုင္းခံေနရျပီ… အဲဒီေတာ့ ငါတို႔ကဝင္ရိုက္ရေတာ့တာေပါ့ကြ… ေတာက္ လဒကေတာ့ ကူတဲ့လူေတြလဲလာေရာ ေဘးထြက္ျပီး အုတ္ခံုေပၚပက္လက္ကေလး ေလခၽြန္လို႔… ငါ့မွာ ဟုိေကာင္ေတြမရိုက္ခ်င္ပဲ မင္းလာရိုက္ခ်င္တာ ေတာက္”<br />“ဘယ္သိမလဲဗ် မူးေနတာကို… ဒါနဲ႔ ဒီအတိုင္းၾကီးဘယ္ေလာက္ေနရမွာလဲ…က်ဳပ္တို႔ ဦးေလးလာေရြးမွာေပါ့….”<br />“လာပါလိမ့္မယ္… မင္းတို႔ဘိုးေတာ္ၾကီးက၊ ဒီေလာက္ ၾကက္သန္းထ ဗရုတ္ဗရက္ ေျဗာင္းသတ္တဲ့ေကာင္ေတြ မွတ္ေလာက္သားေလာက္ ဒီေန႔တစ္ေန႔လံုး ဒီအတိုင္းထားမယ္တဲ့ မနက္ျဖန္မနက္က်မွ လာေရြးမယ္တဲ့ အခုနက မင္းေမွာက္ေနတုန္း လာေျပာသြားတယ္…”<br />=======================================================================================<br />ကဲျပီးပါျပီ...။ တက္ဂ္ထားတဲ့မမဝါလဲ ေက်နပ္ေလာက္ပါျပီ...။ တစ္ခုေတာ့ေျပာခ်င္ပါတယ္... အထက္ကဝတၳဳဟာ တကယ္လား စိတ္ကူးယဥ္လားေတာ့ မေျပာေတာ့ပါဘူး...။ အကယ္၍ သိခ်င္တဲ့ ဘေလာ့ဂါသုေတသီ ပုဂိၢဳလ္ျမတ္မ်ားရွိရင္ျဖင့္ ထန္းရည္မူးကၽြဲခိုးေပၚဆိုတဲ့ စကားအရ ေမာင္အန္ဒီကို အရက္မူးေအာင္တိုက္၍ ေမးျမန္းစံုစမ္းနိဳင္ပါေၾကာင္း....။<br /> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1499930131488112058-4187970064903226845?l=www.dopus.co.cc' alt='' /></div>Andyhttp://www.blogger.com/profile/06321523511184868497noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1499930131488112058.post-90403914292951535522008-10-17T20:14:00.000-07:002008-10-17T20:17:26.233-07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />ငါ့ေဘာင္းဘီက ေသာင္းေက်ာ္တန္သကြ…<br />ငါဝတ္ထားတာ ဟိုတံဆိပ္ၾကီးေလ…<br />ငါ့ဖိနပ္က ငါးေသာင္းေပးရတာေပါ့…<br />ငါ့ဦးထုပ္က ဟိုကတိုက္ရိုက္လာတာ…<br />ငါကသူေဌးသမီးမွ တြဲတာ…<br />ငါစားတဲ့ဆိုင္က တာဝတိ ံသာမွာဖြင့္ထားတာ…<br />ငါ့မွာေစာ္ေတြမ်ားလြန္းလို႔ ေနာက္ဟန္းဖုန္းဝယ္လိုက္တယ္…<br />ငါ့ဘီအမ္ဒဗလ်ဴက စက္ႏွစ္ခ်က္ႏွိဴးရလို႔ စိတ္ဆုိးျပီး ဟိုကေန ဖယ္ရာရီအသစ္မွာလိုက္တယ္…<br />ငါမေန႔ကပဲ စလံုးကို ေရွာ့ပင္ထြက္ျပီးျပန္လာတာ…<br />ငါဘတ္စ္ကားစီးရင္ ေခါင္းမူးတတ္တယ္…<br />ငါကြန္ျပဴတာ အသစ္ၾကီးဝယ္ထားလို႔ မင္းလာၾကည့္ေပးဦး…<br />ငါ့နားကပ္က စိန္က အာဖရိက ကတိုက္ရိုက္မွာတာ…<br />ငါ့အီမိုေကက ဘန္ေကာက္က ညွပ္လာတာေလ<br />…………………………………………………………...<br />……………………………………………………………<br />……………………………………………………………<br />…………………………………………………………….<br />ဆြဲဆရာေရ့ ေနာက္ကားပါတယ္…<br />က်ဳပ္ငါးဆယ္ျပန္အမ္းဦးဗ်…။<br /><br /><br /><br />စိတ္အခ်ဥ္ေပါက္ေနတာေတြ ေရးထားတာ...<br />ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ေရးရမွာ နည္းနည္း ပ်င္းေနလို႔...တက္ဂ္ထားတာေလး တနလၤာေန႔ျပီးေအာင္ေရးေပးပါ့မယ္ မမဝါေရ... ေခ်ာဒီး...<br /><br /> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1499930131488112058-9040391429295153552?l=www.dopus.co.cc' alt='' /></div>Andyhttp://www.blogger.com/profile/06321523511184868497noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1499930131488112058.post-77358815508100507672008-10-15T21:13:00.000-07:002008-10-15T22:20:13.464-07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;">အင္း...ဒီအေၾကာင္းက်ေနာ့္ဆီ ေရာက္မလာပါေစနဲ႔ဆုေတာင္းတာ၊ မျပည့္လိုက္ဘူး... <a href="http://www.random-random.co.cc">နန္းညီ</a> နဲ႔ <a href="http://crazydreamlover.blogspot.com/">ဒြင္း</a> တို႔ ေကာင္းမွဳေၾကာင့္ က်ေနာ့္ဆီ ဒါၾကီးေရာက္လာတယ္ေလ... အဲဒါနဲ႔ ဇစ္ျမစ္ေတြ လိုက္ၾကည့္ေတာ့ အားပါးပါး...အခ်စ္ပေရာ္ဖက္ဆာၾကီးေတြ ပညာရွိေတြ အခ်စ္ကို အဓိပၸါယ္ဖြင့္ထားလိုက္ၾကတာ... ေၾကာက္ခမန္းလိလိ... ေရးစရာေတာင္ သိပ္မရွိေတာ့ဘူး...<br /><br />က်ေနာ့္လို ဗာလာနံကေတာ့ ဘာသိမွာတုန္း... အခ်စ္ဆိုတာၾကားလိုက္တာနဲ႔ ကိုငွက္သီခ်င္းရယ္၊ ကိုေလးျဖဴသီခ်င္းရယ္ပဲ ေျပးေျပးၾကားေယာင္ေနတာ.. အခ်စ္ဆိုသည္မွာရယ္ အခ်စ္အေၾကာင္းရယ္ေလ... အဲဒါနဲ႔ ရွိစုမဲ့စု နည္းနည္းပါးပါး ဟိုကဒီကေလး ဖတ္ထားဖူးတာေလးေတြ ေဂၚမစြံအေၾကာင္းေတြ ျပန္အစေဖာ္လိုက္ရတယ္<br /><br />ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ ကိုယ္ပိုင္ အေတြ႔အၾကံဳေတြအရဆိုရင္ အခ်စ္ဆိုတာ ရူးသြပ္မွဴတစ္ခုသာပါပဲ... တကယ္ကို ေသာက္ရူးျဖစ္သြားတာပါ... အဲဒါက အခ်စ္ပါပဲ... ရွင္းရရင္ အရူအမူး မႊန္ထူေနတုန္း လုပ္သမွ်ေတြဟာ အခုအခ်ိန္ျပန္ၾကည့္ရင္ “အင္း... ငါဟာေသာက္ရူးၾကီးပါလား” လို႔လူတိုင္းျပန္ေတြးမိေကာင္းေတြးမိၾကလိမ့္မယ္.. က်ေနာ္ဆိုရင္ ဟိုတုန္းကမ်ား အိမ္ေရွ႔ကေစာင့္ေနရတာတို႔... မိုးရြာၾကီးထဲမွာ ထီးပါရဲ့သားနဲ႔ ထီးကိုဖြက္ျပီး ေရစိုၾကီးရပ္ေစာင့္ေနတာတို႔... တျခားတစ္ေယာက္နဲ႔စကားေျပာေနတာေတြ႔လို႔(တကယ္ေတာ့ ဟိုေကာင္က အေၾကြးေတာင္းေနတာပါ) တညလံုး အသည္းကြဲ သီခ်င္းေပါင္းစံုဆိုရတာတို႔... ကဗ်ာလိုလိုစာလိုလိုေတြ ေရးရတာတို႔... ဟုိကျငင္းလိုက္ရင္ မိန္းမဟူသမွ် စိတ္ကုန္ျပီး စစ္ကိုင္းေတာင္ပဲ ေျပးေတာ့မလိုလို... စာေတြ အေသအလဲက်က္ျပီး The Whole Burma First ပဲယူေတာ့မလိုလို... ျမစ္ကမ္းေဘးမွာ သြားထိုင္ငိုင္ေနရတာတို႔.... အမ်ားၾကီးပဲ ေသာက္ရူးအလုပ္ေတြလုပ္တာ... အခုမ်ားေတာ့... ဟင္း... ကိုယ့္ဟာကိုယ္လဲ.... ဟီး ရွက္ပါဘူး... ရွက္ေၾကာနဲ႔ ခ်က္ေၾကာမွားျဖတ္ထားလို႔....<br /><br />ဒါက ေမာင္အန္ဒီပီပီ ဗာလာနံေတြးေတြးျပီး ဗာလာနံေရးေရးတာပါ... အမယ္...တခါတေလက်ေတာ့ ဗာလာနံကုိ သိပၸံပညာက ေထာက္ခံလိုက္တယ္ေလ... သိပၸံပညာရွင္ေတြက အခ်စ္ကို တိုင္းတာနိဳင္ျပီတဲ့ခဗ်... အခ်စ္ဆိုတာတဲ့ ဦးေႏွာက္ကထြက္တဲ့ Oxytocin ဆိုတဲ့ ေဟာ္မုန္းတမ်ိဳးနဲ႔ဆက္စပ္ေနပါသတဲ့...။ အဲဒီဟိုမုန္းဟာ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္တဲ့ အခ်ိန္တခုခုမွာ ထြက္လာေလ့ရွိျပီး (ဥပမာ ဆန္႔က်င္ဘက္ လိင္အခ်င္းခ်င္း မ်က္လံုးျခင္းေတြ႔လိုက္မိတဲ့ အခ်ိန္... ကိုယ္လက္အျခင္းျခင္းထိမိတဲ့ အခ်ိန္) အထူးသျဖင့္ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္မွာ ထြက္ေပၚေလ့ရွိတယ္လုိ႔ဆုိတယ္... အဲဒီလိုထြက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ႏွလံုးခုန္ႏွဴန္း (ရင္ခုန္နွဳန္း) ျမန္လာပါတယ္... မ်က္လံုးေတြ ျပာေဝတတ္ပါတယ္... ေျခမကိုင္မိလက္မကုိင္မိေတြ ျဖစ္ျပီး အမွားအယြင္းေတြ လုပ္မိလုပ္ရာေတြ လုပ္တတ္ပါတယ္(က်ေနာ့္လိုေပါ့) ... အဲဒါကို အခ်စ္လို႔ေခၚၾကပါတယ္... ဆိုလိုခ်င္တာက အဲဒီေဟာ္မုန္းထြက္တဲ့ အခ်ိန္နဲ႔တိုက္ဆိုင္ေနတဲ႔အခ်ိန္မွာ အခ်စ္စိတ္ျဖစ္ေပၚတယ္လို႔ဆိုတာပါပဲ ထြက္လာတဲ့ဟိုမုန္းကို ႏွလံုးကလိုက္နာျပီး အခ်စ္စိတ္ျဖစ္ေပၚေစတယ္လို႔ ဆိုလိုခ်င္တာပါ... ဒီဟိုမုန္းက တခ်ိန္လံုးထြက္မေနပဲ အသက္ၾကီးတာနဲ႔အမွ် နည္းနည္းလာပါတယ္... အသက္ၾကီးလာေတာ့ အခ်စ္စိတ္ေတြ ေလ်ာ့ပါးသြားတဲ့သေဘာေပါ့ (အဲ အသက္ၾကီးတာေတာင္ ကျမင္းေၾကာထေနတဲ့ သူေတြကေတာ့ အခုထိ မခန္းေသးလို႔ေပါ့ ဟိဟိ) အဲ...အဲဒီလို အထက္ကေျပာသလို ေဟာ္မုန္းေတြ အခ်ိန္ကိုက္ထြက္လာဖို႔ကေတာ့... အင္း ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြဆိုရင္ေတာ့ ကံကံ၏အက်ိဳး၊ ခရစ္ယာန္ဘာသာဝင္ေတြဆိုရင္ေတာ့ ဘုရားသခင္ကိုပဲ ပံုခ်ရမွာျဖစ္ပါေၾကာင္း ေခ်ာေခ်ာေလးနဲ႔ေတြ႔မွထြက္ပါေစလို႔ဆုေတာင္းရင္း နန္းညီနဲ႔ ဒြင္း တုိ႔တက္ဂ္ထားတဲ့ အခ်စ္အေၾကာင္းကို အဆံုးသတ္လိုက္ရပါေၾကာင္း....။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1499930131488112058-7735881550810050767?l=www.dopus.co.cc' alt='' /></div>Andyhttp://www.blogger.com/profile/06321523511184868497noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1499930131488112058.post-23474893261380599772008-10-15T03:09:00.000-07:002008-10-15T22:19:21.608-07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;">တက္ထားတာေလးေတြကိုေတာ့ ေနာက္မွေပါ့ေနာ္ အေၾကြးေလ အေၾကြး</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1499930131488112058-2347489326138059977?l=www.dopus.co.cc' alt='' /></div>Andyhttp://www.blogger.com/profile/06321523511184868497noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1499930131488112058.post-55093164128890273532008-10-15T03:03:00.000-07:002008-10-15T23:03:07.126-07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;">တနဂၤေႏြေန႕တုန္းက ကၽြန္ေတာ္ရယ္၊ နန္းညီရယ္ ေနာက္တစ္ေကာင္ရယ္ ေတာင္ဒဂုံက ျမယမံုတံတားၾကီးေပၚသြားျပီး ဘီယာေသာက္ၾကတယ္... ျပီးေတာ့ ဓာတ္ပံုေတြေရွာက္ ကျမင္းေၾကာထတယ္...<br />ဒီပံုကို Photographer လို႔နာမည္ေပးထားတယ္...ေမာ္ဒယ္က ဘယ္သူလို႔ထင္သလဲ<br /><a href="http://picasaweb.google.com/lh/photo/imX1x5HlvnA-Yb8bgk2Wig"><img src="http://lh6.ggpht.com/dr.indiana/SPVwirVuqDI/AAAAAAAAANU/9guNUaYdlUE/s144/Photographer.jpg" /></a><br />အင္း..ဒါေလးက ကၽြန္ေတာ္ အၾကိဳက္ဆံုးပံု... The Way လို႔ေပးထားတယ္<br /><a href="http://picasaweb.google.com/lh/photo/jPX1ANyJK6pi3mm84C3gQA"><img src="http://lh5.ggpht.com/dr.indiana/SPVxJoGVxZI/AAAAAAAAANs/0qfhsqApwRU/s144/The%20Way.jpg" /></a><br />ဒီပံုကေတာ့ Worker လို႔ေပးထားတယ္<br /><<a href="http://picasaweb.google.com/lh/photo/FK5udm-deVNt2cHtkl4JHg"><img src="http://lh5.ggpht.com/dr.indiana/SPV0_8Tw8VI/AAAAAAAAAOQ/nPWYHtZXjKU/s144/Workers.JPG" /></a><br /> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1499930131488112058-5509316412889027353?l=www.dopus.co.cc' alt='' /></div>Andyhttp://www.blogger.com/profile/06321523511184868497noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1499930131488112058.post-1314515341460105312008-10-07T22:58:00.000-07:002008-10-07T23:00:11.561-07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;">ေလွ်ာက္ေနၾကလမ္းတစ္ခု… တကယ္က်ေတာ့ ဘယ္လမ္းလဲဆိုတာ ဇေဝဇဝါစဥ္းစားေနရတုန္းပဲ… လတ္တေလာ ေန႔တိုင္းေလွ်ာက္ေနတဲ့ ဘတ္လပိုင္လိုက္ေနတဲ့ ရပ္ကြက္လမ္းေလးလား… တကၠသိုလ္ဆိုတဲ့ ေက်ာင္းၾကီးတက္တုန္းက ေလွ်ာက္ခဲ့ရတဲ့ လြင္တီးေခါင္ထဲက လမ္းၾကီးလား… ဒါမွမဟုတ္ ငါရုပ္ရွင္ထဲမွာပဲၾကည့္ဖူးတဲ့ ဖိတ္ဖိတ္လက္လမ္းမက်ယ္ၾကီးလား… ဒါၾကီးကေတာ့ မျဖစ္နိဳင္ဘူးထင္တယ္… ဟုတ္တယ္…။ ေက်ာင္းတုန္းကလမ္းကေတာ့ က်ေနာ္ထင္ပါတယ္… ဆြတ္ျပန္႔ၾကည္နဳးဖြယ္ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းေကာင္းေကာင္း ဒါမွမဟုတ္ ဘဝသရုပ္ေဖာ္၊ ေနာက္ဆံုး ျပီးစလြယ္ ဟာသတစ္ပုဒ္ေတာင္မရွိတဲ့ ဗလာက်င္းေန႔ရက္ေတြပဲေလ… ဒီေတာ့ ဆူလြယ္နပ္လြယ္ ေန႔တိုင္းေလွ်ာက္ရတဲ့ ဘတ္လပိုင္လမ္းေလးပဲ ထားလိုက္ၾကစို႔ရဲ့… <br />ၾကဲျပန္႔ေနတဲ့ မနက္ခင္းတိုင္းမွာ အသိလြန္စိတ္နဲ႔ ေန႔တိုင္းနိဳးတတ္ေနခဲ့တယ္… ျပီးရင္ မေန႔က (ေျပာရရင္) ေမြးကတည္းက မ်က္နွာအေဟာင္းၾကီးကို မသစ္,သစ္ေအာင္သစ္ရတယ္… တစ္ကိုယ္ေရသန္႔ရွင္းမွဳ… သူလိုကိုယ္လုိ ေနထိုင္တတ္မွဴ… လူမွဴက်င့္ဝတ္၊ အစရွိသျဖင့္ အမိ်ဳးမိ်ဳး အမွတ္ေလွ်ာ့ဖို႔ၾကိဳးစားေနၾကတဲ့ အထဲဝင္ဆန္႔ဖို႔ သူလိုကိုယ္လို လုပ္ငန္းေတြလုပ္တယ္… ျပီးရင္ ေလာကထဲ ေနဖို႔စားဖို႔ရရံုေလာက္အတြက္ သူေဌးဆိုတဲ့သူၾကီးပြားေအာင္ လုပ္ေပးဖုိ႔ ဘတ္လပိုင္လမ္းေလးအတိုင္းေလွ်ာက္လာခဲ့တယ္…. ဟုတ္တယ္… ဒီလမ္းေလးမွာ ကိုယ္ပိုင္နာမည္ေတာ့ရွိပါတယ္… ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ကေတာ့ ဘတ္လပိုင္လမ္းေလးလို႔ပဲ ေပးထားတယ္…။ ဒါကေခၚလို႔လည္းသာတယ္… မွတ္လို႔လဲလြယ္တယ္ေလ…။<br />လမ္းကေလး အေၾကာင္းနည္းနည္းေျပာမယ္…။ သူက ရပ္ကြက္ေတြမွာေတြ႕ေနက် လမ္းမ်ိဳး… ဘတ္လပိုင္လိုက္ေနတာေလ… လူေတြ၊ အိမ္ေတြ၊ ရႊံ႕ ဗြက္ေတြ၊ ေခြးေလေခြးလြင့္ေတြ…။ အားလံုးပဲ..။ တစ္ႏွစ္နဲ႔ တစ္ႏွစ္တူတာမဟုတ္ဘူး…။ အျမဲတမ္းေျပာင္းေနေလ့ရွိတယ္…။ တူတာဆိုလို႔ ေရာက္လာသမွ်က အကုန္ ဘတ္လပိုင္လိုက္ေနတာတစ္ခုပဲ..။ ေနာက္ျပီးမေျပာင္းလဲတာဆိုလုိ႔ လမ္းထဲမွာေနတဲ့ အရူးတစ္ေယာက္ပဲ…။ သူက အရပ္ထဲမွာ လမ္းလူၾကီးတဲ့၊ သူမ်ားေတြနဲ႔ေတြ႔တိုင္း သူ႕ဟာသူေျပာေလ့ရွိတယ္…။ လူတိုင္းကေထာက္ခံၾကရတယ္…။ အစည္းအေဝးေတြဘာေတြဆိုလဲ ဖိတ္ရတယ္…။ ဘာေၾကာင့္ဆုိ သူနဲ႔ကဏၬေကာစသြားလုပ္ရင္ မထင္ရင္ မထင္သလို ထ ထ ဖဲ့တာ…။ ေနာက္ျပီး သူက အရပ္ထဲက ေခြးေလေခြးလြင့္ေတြကိုသူရတဲ႔ ထမင္းေတြ ဘာေတြ ေကၽြးေကၽြးထားေသးတယ္ေလ…။ သူမၾကိဳက္တဲ့သူဆိုလို႔ကေတာ့ သူ႔ေခြး “clan” ၾကီးနဲ႔ေတြ႔ျပီသာ မွတ္ေပေတာ့…။<br />လမ္းထဲမွာ ဟိုရာစုနွစ္ဝက္ေလာက္က ေဆာက္ခဲ႔တဲ့ စာသင္ေက်ာင္း အသစ္ၾကီးတစ္ခုရွိတယ္၊ အဲဒီေက်ာင္းၾကီးကေန ႏွစ္တိုင္းႏွစ္တိုင္း “ဂုဏ္ထူးရွင္” ေတြေမြးထုတ္ေပးတယ္လို႔ဆိုတယ္…။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ “ဂုဏ္ထူးရွင္” တစ္ေယာက္မွ လမ္းထဲမွာ ေဆာင့္ၾကြားေဆာင့္ၾကြားေရွာက္သြားေနတာ မျမင္ဖုူ့ဘူး…။ ေနာက္ျပီးေတာ့ေက်ာင္းၾကီးေဘးမွာလြန္ခဲ့တဲ့ ငါးႏွစ္ေလာက္ကတည္းက အသစ္ျပန္ျပင္ဖို႔ အလွဴခံေနတဲ့ ဥပုသ္ဇရပ္ ဓမၼာရုံေလးတစ္ခုရွိတယ္…။ အဲဒီဇရပ္ေလးမွာ နာေရးပြဲေတြ လုပ္ေလ့ရွိတယ္ေလ…။ နာေရးသာေရးတြဲသံုးေပမယ့္ နာေရးပဲလုပ္ေလ့ရွိပါတယ္…။ သာေရးပြဲေတြကေတာ့ လမ္းထိပ္မွာရွိတဲ ဘာရံုးၾကီးဆိုလား အဲဒီမွာလုပ္ေလ့ရွိတယ္…။ ေအာင္မယ္ စည္တာမွ ေျဗာင္းကိုသတ္လို႔… လုပ္လိုက္တိုင္း တဖံုးဖံုး တခြပ္ခြပ္နဲ႔ေနတာပဲ…။ အဲဒါေတြ ထားပါေတာ့ေလ…။<br />ပ်င္းပ်င္းနဲ႔ အဲဒီလမ္းေလးအတိုင္းေလွ်ာက္လာခဲ့တယ္… ဘာေၾကာင့္ရယ္မသိ… နားၾကပ္မွာ ေလးျဖဴရဲ႔ “လမ္း” သီခ်င္က ဝင္ေနတယ္…။ ဟင္… ရုတ္တရက္… ၊ ကုိယ့္ဟာကို သတိရမိတာ… ငါလမ္းေပ်ာက္ေနပါလားလို႔….။ အခုနကေလးတင္ လမ္းရွိေသးတယ္ေလ…။ အဲဒါနဲ႔ ႕ကၽြန္ေတာ့္ ေဘးနားက ေခြးတစ္ေကာင္ကုိ ေမးၾကည့္တယ္ “ငါဘယ္ေရာက္ေနလဲ” လို႔… သူကေၾကာင္စီစီနဲ႔ ျပန္ၾကည့္ျပီး “မသိဘူးေလ… အခုနကပဲ ေတြ႔ပါတယ္ အခုဘယ္ေရာက္သြားလဲ” တဲ့…။ ဒုုကၡေရာက္ျပီထင္ရဲ့…။ အဲဒါနဲ႔… ေလာ္စပီကာသံၾကားေနရတဲ့ နာေရးရွိတဲ့ေနရာ ေရာက္သြားတယ္…။ သူမ်ားနာေရးၾကီးမွာ ဝင္ေမးလို႔ မေကာင္းဘူးထင္တယ္…။ အဲဒါနဲ႔ ေတြ႕တဲ့လူတစ္ေယာက္ကို “ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ေရာက္သြားလဲ” ေမးျဖစ္ခဲ့တယ္…။ ဗမာျပည္မွာ လူတိုင္းအလြတ္က်က္ထားရတဲ့ စကားတစ္ခြန္းကိုေျပာတယ္…။ ခုဏက ေခြးလိုေတာင္ မရွည္ဘူး..။ ရွင္းရွင္းပဲ..ျပတ္ျပတ္ပဲ…။ “မသိဘူး”…။ ၾကည့္ရတာ သိတဲ့သူရွာရေတာ့မယ္…။ အာရပ္ပံုျပင္ေတြလို စြန္႔စားရေတာ့မယ္ ထင္တယ္… ။ <br />ရုတ္တရက္ “ဒါသိလား”။ သိတဲ့သူရွာေနတုန္း သိလားအေမးခံရတာကုိး…။ မသိဘူးေျဖလိုက္မယ္ ၾကံပါတယ္… ဒါေပမယ့္ အလုပ္ဆိုလားမသိေရာက္ေနေတာ့ကာ မသိလို႔မရေတာ့ဘူး…။ အဲဒါနဲ႔ ခဏေစာင့္ခိုင္းျပီး ကၾကီး ခေကြး ေတြ ေရးေပးလိုက္တယ္…။ သူလဲေက်ေက်နပ္နပ္ၾကီး ျပန္ထြက္သြားတယ္…။ အဲဒါနဲ႔ ေရးလက္စကဗ်ာကို ဆက္ေရးေနလိုက္တယ္…။ <br />ပါးလွပ္လွပ္ စကားလံုးေတြ<br />Post-it note တစ္ရြက္သက္တမ္းေလာက္ေပါ့..<br />ေနေကာင္းရဲ့လား… လာေမးၾကျပန္ေရာ…<br />သူငယ္ခ်င္းေရ ေနာက္လဲလွည့္ၾကည့္ဦး<br />မင္းလဲ သားေကာင္ျဖစ္သြားနိဳင္ရဲ့…။ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္နိဳင္ရဲ့…။<br />ေနာက္ဆံုး မင္းရင္ဘတ္ၾကီးဟာလဲ <br />ဘုန္ၾကီးေက်ာင္းက ဖားဖိုၾကီးလို ျဖစ္သြားနိဳင္ေပသေပါ့…။ <br />ေတာ္ေလာက္ေရာေပါ့…။<br /><br />ထံုးစံအတိုင္း ဘတ္လပိုင္လမ္းေလးအတိုင္းေလွ်ာက္လာခဲ့တယ္… ျမင္ေနက်အရာေတြ…<br />ၾကားေနက်ပံုစံေတြ… <br />ရာစုႏွစ္ဝက္ေလာက္အိုေနတဲ့ ေက်ာင္းေဆာင္သစ္ၾကီး…<br />နာေရးဇရပ္ေလး…<br /><br /><br />ဘာေတြရွိလို႔ရွိမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ပါဘူးေလ…။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1499930131488112058-131451534146010531?l=www.dopus.co.cc' alt='' /></div>Andyhttp://www.blogger.com/profile/06321523511184868497noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1499930131488112058.post-8117272406008145322008-10-03T01:57:00.000-07:002008-10-03T01:58:55.334-07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> ကဲ...အားလံုးေသာ ပရိသတ္မ်ားခင္ဗ်ား... ေကာ္မန္႔ ေမာ္ဒေရးတင္း ျဖဳတ္လိုက္ျပီျဖစ္၍ လြတ္လပ္စြာ မန္႔နိဳင္ၾကပါျပီ... </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1499930131488112058-811727240600814532?l=www.dopus.co.cc' alt='' /></div>Andyhttp://www.blogger.com/profile/06321523511184868497noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-1499930131488112058.post-66741587634651491242008-09-30T20:52:00.000-07:002008-09-30T21:07:10.853-07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;">အမ <a href="http://tututha.blogspot.com/">မတူး</a> က ျဖစ္သလိုေလးတက္လိုက္တာနဲ႔ က်ေနာ္လည္း ျဖစ္သလိုေလးေတြလိုက္စဥ္းစားလိုက္တာ တစ္သက္လံုးျဖစ္သလို ေနလာတဲ့ေကာင္ဆိုေတာ့ ျဖစ္သလိုေတြမ်ားလြန္းအားၾကီးလို႔ ဘာေရးလို႔ေရးရမွန္း မသိျဖစ္သြားေသးတယ္...။ ကိုယ့္ေဆာင္ပုဒ္ကိုက “ၾကံဳရာက်ပန္း” ေလ...။ ျဖစ္သလိုေတြမ်ားလြန္းအားၾကီးေတာ့ ဘာေရးရမွန္းကို မသိေတာ့တာ... ေတာ္ေသးတာက ျဖစ္သလိုစားတာေလးေတြဆိုေတာ့ နည္းနည္းသက္သာသြားတယ္...။<br /><br />တကယ္ဆို က်ေနာ္က လူကသာ ျဗဳတ္စဗ်င္းေတာင္း ပစၥဳတ္ေဒဝေနတာ… မိဘအိမ္မွာဆို ေသာက္ေကာင္းစားျပီး ေသာက္ေၾကးက မ်ားေသးတာ… ျဖစ္သလိုအျမဲတမ္းစားတဲ့ ေကာင္ထဲမွာ မပါဘူး…။ ဘဲဥတို႔ ငါးတို႔ဆို ထမင္းနဲ႔စားတဲ့ ဟင္းစာရင္းထဲ ထည့္တာမဟုတ္ဘူး..။ ေနာက္တစ္ခုရွိတာက မိဘအိမ္ဆိုေတာ့ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ မူးလို႔မရတာလဲ ပါလိ္မ့္မယ္…။ မူးလို႔ရွိရင္ ဘာဟင္းပဲျဖစ္ျဖစ္ ဟင္းမရွိေတာင္ ငါးပိလက္တစ္ေကာ္ေလာက္နဲ႔ ထမင္းျမိန္တာ စာဖတ္သူက အေသာက္သမားဆိုရင္ နားလည္ပါလိမ့္မယ္…။ အခုျဖစ္သလိုစားတာေတြ ေရးပါဆိုေတာ့ အမူးသံသရာျပန္လည္ရလိမ့္မယ္ထင္ရဲ့…။ ေတာက္… ဒီအေၾကာင္းေတြ အစျပန္ေဖာ္ခ်င္တာမဟုတ္ဘူး…။ အစေဖာ္မိရင္ ပါးစပ္က တၾကြင့္ၾကြင့္သြားရည္ယိုျပီး ေလကတေအ့ေအ့ျပိဳ႕လာလို႔…။<br /><br />က်ေနာ္က ရန္ကုန္သားမဟုတ္ပါဘူး…။ ဧရာဝတီတိုင္းမွာရွိတဲ့ ဟသၤာတဆိုတဲ့ ေတာျမိဳ႕ေလးတစ္ျမိဳ႕ကလာတာ…။ က်ေနာ္ ဒုတိယတန္းေလာက္မွာ မိသားစုလိုက္ ရန္ကုန္ေျပာင္းလာၾကတယ္…။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္က ရန္ကုန္မွာ ေပ်ာ္တာမဟုတ္ဘူး…။ အဲဒီေတာ့ အျမဲတမ္း ေက်ာင္းပိတ္ျပီဆိုရင္ ဟသၤာတကို ျပန္ေလ့ရွိတယ္…။ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ လူၾကီးမရွိရင္ ဟုိဟိုဒီဒီသြားလို႔မရေတာ့ ျပန္လို႔ရေအာင္ ဥာဏ္နီဥာဏ္နက္ထုတ္ရတယ္…။ ဟိုမွာရွိတဲ့ အမ်ိဳးတစ္ေယာက္ေယာက္ကုိ ဒီလာခဲ့ဖို႔ ဖုန္းဆက္လိုက္တာပဲ…။ အဲ တစ္ေယာက္ေယာက္ ေရာက္လာလို႔ကေတာ့ “သားလဲ လုိက္သြားဦးမယ္” ဆိုျပီး သူျပန္တာနဲဲ႔ ကပ္လစ္လိုက္တာပဲ…။<br /><br />အရက္ဆုိတဲ့ အရည္ကို က်ေနာ္စေသာက္တာ ၆ တန္းေလာက္ကတည္းကလို႔ ေျပာရမယ္…။ သၾကၤန္တြင္း ျပန္ျပီဆို ဟုိမွာ အစ္ကိုေတြက “ေသာက္ပြဲၾကီး” က်င္းပေနၾကျပီေလ…။ အဲဒီေတာ့က်ေနာ္က “ေဟ့..လူၾကီးေတြ က်ဳပ္လဲေသာက္ခ်င္တယ္ဗ်” ဟိုေမာင္ေတြကလဲ မူးမူးရူးရူးနဲ႔ “ေအးကြ ခ်ကြ မိုက္သကြ ဒါမွ ေယာကၤ်ားကြ” ….။ ေသာက္ေတာ့… အမယ္ ရီေဝေဝနဲ႔ ေနလို႔ေကာင္းသဗ်…။ ေသာက္ေကာင္းေသာက္ေကာင္းနဲ႔ ေနာက္ဆံုး ဆန္ဂိုေဒါင္ ဆန္အိတ္ေတြၾကားထဲ ေလေလးတျဖဴးျဖဴးနဲ႔ အိပ္ေပ်ာ္သြားပါေရာ…။ ဒါကကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လိုစေသာက္လဲဆိုတာ မွတ္မိသေလာက္ပါ…။<br /><br />ဟိုမွာသၾကၤန္တြင္းဆုိ အိမ္မျပန္ၾကဘူး… တေနကုန္ေရွာက္လည္တာလဲမရွိဘူး…။ အဲ…တစ္ေနကုန္ေသာက္ေနတာပဲရွိတယ္…။ အိမ္မျပန္ေတာ့ ထမင္းဟင္းက အဲဒီ ဂိုေဒါင္ေတြ ပြဲရံုေတြနားက ရွိတဲ့ ပစၥည္းေလး သတၱဝါေလးေတြကိုပဲ ဟင္းလုပ္ရတာေပါ့…။ တခါတေလက်ေတာ့လဲ ထမင္းနဲ႕အရက္ကလြဲရင္ ဘာမွမရွိဘူး…။ မနက္မိုးလင္းလို႔ထလာရင္ စားစရာမနက္စာမရွိဘူး… အရက္ပဲရွိတယ္…ဆႏၵရွိရင္ ထမင္းအျဖဴထည္နဲ႔ငရုတ္သီးကို အရက္နဲ႔ျမီးေပေတာ့…။ ထမင္းကေတာ့ ဆန္အိတ္ေတြေပၚမွာ စားၾကတာပဲဟာ… ျပန္႔က်ဲေနတဲ့ ဆန္ေစ့ေတြေကာက္လိုေကာက္… တခါတေလ အေကာင္းစားခ်င္ရင္ V.I.P လို႔ ေလဘယ္ကပ္ထားတဲ့ အိတ္ေတြကို ကေလာင္နဲ႔ထိုး၊ က်လာတဲ့ဆန္ေတြခ်က္၊ (အဲဒီတုန္းက ကုန္သြယ္လယ္ယာေခတ္ေကာင္းတုန္း အစိုးရ ဆန္ဂိုေဒါင္ေတြမွာ ဆန္ျပတ္တယ္ရယ္ မရွိဘူး) အဲ က်ေနာ္တို႔ ပတ္ဝန္းက်င္ကိုေရာက္လာတဲ့ ၾကက္တို႔ ဘဲတို႔ေတာ့ တခါတည္းဖမ္းျပီး ဗိုက္ထဲေမြးပစ္လိုက္တာပဲ…။ မနက္ခင္း နည္းနည္းပါးပါးေလွ်ာက္လည္… (ျမိဳ႕ကေသးေတာ့ လည္စရာကသိပ္မရွိဘူး၊ နာရီဝက္ေလာက္ဆုိင္ကယ္နဲ႔ပတ္လုိက္ရင္ ကုန္ျပီ) လည္ျပီးေသာက္… ေသာက္ျပီးေမွာက္… မူးမူးနဲ႔ ေန႔ခင္းထမင္းစားခ်ိန္အထိ အိပ္ေပ်ာ္သြားေရာ… သူတို႔ကေတာ့ အနီးအနားမွာ အေကာင္ပေလာင္ လိုက္ရွာေနၾကတာေပါ့…။ ထမင္းစားခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ အဲဒီမွာေမြးထားတဲ့ တုတ္ေပါဆိုတဲ့ ေခြးနက္ၾကီးက က်ေနာ့္ မ်က္ႏွာလာယက္ျပီးနိဳးတယ္…။ နိဳးလာေတာ့ အနားမွာေတြ႔တဲ့ တစ္ခြက္ေကာက္ႏွိပ္လိုက္ေသးတယ္ (အဲဒီေတာ့က်ေနာ္ ၉တန္းေလာက္ေရာက္ေနျပီ) ရီေဝေဝ ရင္ပူပူ ဗိုက္ဆာဆာနဲ႔ ခ်က္ထားတဲ့ခြက္ထဲေတြ႔သမွ်ေကာက္စားၾက…။ တုတ္ေပါဆိုတဲ႔ေကာင္ကလဲ သူဖို႔က်န္ဖုိ႔ရာနွဳန္းနည္းတာ သိပံုရတယ္…။ လူေတြစားတာကို အနားထုိင္ျပီး လစ္ရင္လစ္သလို ဝင္ဝင္ႏိွဳက္တယ္… အဲဒါလဲ မရြံဘူး… တခါတေလ ေခြးပါးစပ္ထဲပါသြားတာကိုေတာင္ ျပန္လုစားလိုက္ၾကေသးတယ္…။<br /><br />တန္ေဆာင္တိုင္ဆိုလဲ ေသာက္ပြဲၾကီးတစ္ခုပါပဲ… သၾကၤန္တြင္းေသာက္ပြဲၾကီးေလာက္ ရက္မမ်ားေသာ္လည္း ေတာ္ေတာ္ခမ္းခမ္းနားနားရွိတယ္…။ ေနာက္ျပီးသူက ညပိုင္းမွာ…။ ပုိျပီးမူးလို႔ေကာင္း၊ရူးလို႔ေကာင္း…။ ေကာင္းလြန္းလို႔ ေျခာက္ေပါက္ (ထိပ္တံုး) ထဲေတာင္ေရာက္တယ္…(ေနာက္မွ အလ်င္းသင့္ရင္ အဲဒီအခ်ဳပ္ထဲေရာက္တဲ့ အေၾကာင္းေတြ ေျပာဦးမယ္)။ အမွန္က ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေတြပို႔ဖို႔ ပေဒသာပင္ေတြ ခင္းေနတာပါ…။ အဲဒါကို အေၾကာင္းျပျပီး ေသာက္ၾကတာ…။ တကၠသိုလ္ပထမနွစ္ က်ေနာ္ေရာက္သြားတုန္းက ေတာ္ေတာ္ပြဲၾကီးပြဲေကာင္းေပါ့…။ ငန္းတစ္ေကာင္ ဘယ္ကရွာလာတယ္မသိဘူး… (ေနာက္ေန႔က်ေတာ့ က်ေနာ္တို႔အရပ္ထဲက မိန္းမၾကီးတစ္ေယာက္ သူ႕ငန္းတစ္ေကာင္ေပ်ာက္လို႔ တစ္ရပ္လံုး ကၽြက္ကၽြက္ညံသြားေသးတယ္။ အစ္ကိုကေတာ့ ငါတို႔ငန္းကဘဲငန္းတဲ႔ သူေပ်ာက္တာက မန္ဒါလီငန္းတဲ့ ေျပာတာပဲ) အဲဒါကို ပထမေရမထည့္ပဲ သူ႕ေသြးနဲ႔သူလံုးတာ… ငန္းလို ေပါ့ရႊတ္ျပီး အသားမာတဲ့အေကာင္ေတာင္ … ေတာက္… အဲဒီေန႔က စားခဲ့တဲ့ ငန္းသားက ဒီရန္ကုန္က ၾကက္သားေတြနဲ႔ ဘာမွကိုမဆိုင္ဘူး…။ စားၾကေတာ့ ညသန္းေခါင္ေလာက္ၾကီး…လူက ဆယ္ေယာက္ ဆယ့္ငါးေယာက္ေလာက္ရွိတယ္…။ ေျမၾကီးေပၚ ဖက္ေတြခင္းျပီး ပန္းကန္မပါဘူး…။ ဝီစကီ ပုလင္းၾကီး ရွစ္လံုး…။ သံုးေယာက္ေလာက္က ဝီစကီေသာက္ရတာ ေပါ့ရႊတ္ရႊတ္နိုင္တယ္ဆိုျပီးယူလာတဲ့ ခ်က္အရက္က သံုးလံုး…။ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ…။ စားေနတုန္း ဗံုးဆို ပံုထားတဲ့ ထမင္းဟင္းေတြေပၚ မူးလဲသြားတဲ့သူနဲ႔…။ တစ္ေယာက္ဆုိ စားရင္းတန္းလန္း ရုတ္ဆို ဆိုင္ကယ္ေပၚတက္ျပီး ဘံုးဆိုထြက္သြား… အေဝးကေနစလစ္နဲ႔ေကြ႔ျပီး… Need for speed ေမာင္းလာ… ဝိုင္းထဲကို ရွေလာဆိုျပီး ဆုိင္ကယ္ေကာ လူေကာ ေျမၾကီးေပၚမွာ စလစ္နဲ႔ ဝင္လာ… ဟင္းေတြေပၚ ပစ္က်… ေျပာလိုက္ေသးတယ္ “ဂ်ိမ္းစ္ဘြန္းကြ”..။ လက္ေမာင္းမွာေတာ့ေက်ာက္စလစ္ခဲေတြ အလံုးလုိက္ေျဗာင္းကိုသတ္လို႔…။ ေယာင္ေယာင္ကန္းကန္းနဲ႔ ထမင္းဟင္းေတြ ပါးစပ္ထဲ ပစ္ထည့္ …ခဏသြားလိုက္ဦးမယ္ဆိုျပီ ဝီစကီကို နိေမာ့၊ ဆိုင္ကယ္ကုိ ေစာေစာကလို လုပ္ျပီးထြက္သြားတာ ေနာက္ေန႔ ကထိန္ခင္းတဲ႔ အထိေပၚမလာေတာ့ဘူး…။ အဲဒီလို လူၾကီးတစ္ေယာက္လံုး ဝင္ေအာင္းသြားတဲ့ ထမင္းပြဲၾကီးဘာလုပ္လိုက္သလဲ… ဘယ္ကလာလြင့္ပစ္ရမွာလဲ… ဆက္စားၾကတာပါပဲ…။ တခ်ိဳ႕ဆို ဘာျဖစ္လုိ႔ျဖစ္သြားမွန္းေတာင္ မသိဘူးဆိုပဲ… တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ထမင္းလံုးေလးေတြ ေခါင္းအံုးျပီး အိပ္လို႔…။ ေျဗာင္းသတ္ေနၾကတာ ေတာ္ရံုတန္ရံု ရန္ကုန္သားဆိုလို႔ကေတာ့... အဲဒီမွာတင္ ရြံ႔လြန္းလို႔ ေမ့လဲသြားေလာက္တယ္...။<br /><br />ေျပာလို႔ရွိရင္ေတာ့ အမ်ားၾကီးပဲဗ်ိဳ႕…။ ျဖစ္သလိုစားတဲ့ အေၾကာင္းက…။ ဒါေပမယ့္ အစေဖာ္ရင္ ေရာဂါကထလြန္းလို႔ ေမ့ေမ့ထားရတာ…။ အခုေတာ့ အစ္မ မတူးက အစေဖာ္လို႔….။ ေတာ္ျပီ ဆက္မေရးေတာ့ဘူး…။ :(<br /><br />ကၽြန္ေတာ့္အလွည့္ေတာ့ျပီးသြားျပီ…။ ကဲ…ကိုယ္လဲ အားက်မခံ ဘယ္သူ႔ကို ထပ္နိွပ္စက္ရပါ့…။ ေတြ႔ျပီ… <a href="http://www.random-random.co.cc/">နန္းည</a>ီ…<a href="http://www.yellowish-rainbow.co.cc/">တီတီတန္႔တန္႔</a>တုိ႔…<a href="http://winminsan.isgreat.org/">ကိုဂါဒင္နာၾကီး</a>တို႔ေရ ဆက္ဆြဲလိုက္ၾကပါဦး…၊ ျဖစ္သလိုစားခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းေလးေတြ…။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1499930131488112058-6674158763465149124?l=www.dopus.co.cc' alt='' /></div>Andyhttp://www.blogger.com/profile/06321523511184868497noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-1499930131488112058.post-18680308298108255382008-09-26T20:05:00.000-07:002008-09-26T22:23:35.242-07:00<div style="text-align: left;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့အေနနဲ႔ေတာ့ ဒီလဟာ ေတာ္ေတာ္စာေရးလို႔မေကာင္းတဲ့လပါ… မထူးပါဘူးေလ…ျမန္မာျပည္မွာေနရင္ ဘယ္လဟာျဖင့္ရင္ စာေရးလို႔ေကာင္းတဲ့လရယ္လို႔ ရွိတာမွတ္လို႔… ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ေအးေအးေဆးေဆး အိမ္မွာထုိင္ေရးဦးေတာ့…ဘေလာ့ဂ္ေပၚတင္မယ္လို႔ အင္တာနက္ရွိတဲ့ ကြန္ျပဴတာေရွ႕ထိုင္လိုက္ရင္ အလိုလိုေက်ာကမလံု…(အိမ္မွာလဲ မတပ္နိဳင္ေတာ့ေလ)။ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္နဲ႔ ကိုယ့္စာလံုးကုိ ေသးနိဳင္သမွ်ေသး…ျမန္ျမန္ေကာ္ပီေပ့စ္လုပ္ျပီး အိုေကနွိပ္လိုက္ရတာပဲ…။ အရင္တုန္းကဆုိ…သူမ်ားဘေလာ့ဂ္ေတြလဲ ဝင္ၾကည့္ဖို႔မလြယ္…တစ္ခုခုဖြင့္လိုက္ရင္ အရမ္းမုန္းတဲ့ လိုင္းအနီၾကီးက ေပၚေပၚလာ…။ ဒီၾကားထဲ ဆိုင္ကေကာင္ေတြကလဲ လာေခ်ာင္းၾကည့္လိုၾကည့္ ျပန္ခါနီးၾကရင္ ကိုယ့္ Private Data ေတြမက်န္ေအာင္ ရွင္းရွင္းပစ္ရတာက အလုပ္တစ္ခု… ေနာက္ပိုင္း ဒီအလုပ္ေလးရေတာ့မွ စိတ္ခ်လက္ခ် လုပ္နိဳင္တာ…။ ဒါေတာင္ ေနာက္ေက်ာကမလံုေသးဘူး…။ ျမန္မာလူမ်ိဳးေသာက္က်င့္အရ ေဘးမွာလာရပ္ၾကည့္ေနတာတို႔… ေနာက္ကေန ေခ်ာင္းၾကည့္တာတို႔ ရွိေနေသးတာကိုး…။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အထူးသျဖင့္ ဒီလ စက္တင္ဘာ…။ အရာအားလံုးေဘးက်ပ္နံက်ပ္နဲ႔ ဆရာၾကီး George Orwell ရဲ့ 1984 ဝတၳဳထဲကလို ေပ်ာ္စရာနတၳိ… ဘာမွ လုပ္လို႔မရတဲ့ဘဝမွာ ကားေစာင့္လဲ ေဒါသျဖစ္၊ အလုပ္လုပ္လဲ ေဒါသျဖစ္၊ အပမ္းမေျပတဲ႔ အပမ္းေျဖ ပန္းျခံထဲေရာက္လဲေဒါသျဖစ္၊ လြယ္အိတ္ကို အိတ္နဲ႔ထုပ္ျပီး ေစ်းဝယ္သူကို အေႏွာင့္အယွက္ေပးတဲ့ စူပါမာကက္ေတြမွာလဲ ေဒါသျဖစ္၊ ရုပ္ရွင္ဝင္ၾကည့္လဲ ေမ်ာက္ေတြ တစ္ညသံုးခါ ေျမၾကီးကိုဆင္းဆင္းပုတ္သလို ကိုယ့္ခံုေအာက္ လွမ္းလွမ္းျပီး စမ္းရတာလဲ အက်င့္ၾကီးကိုျဖစ္လို႔၊ ေနာက္ဆံုး အိမ္မွာထုိင္ေနရင္းေတာင္ ေရဒီယို နားေထာင္ျပီးေဒါသထြက္ရတာေတြ…………………………………….. :(</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေရးရရင္ အမ်ားၾကီးပါ… အဲဒီလုိ ဘဝမွာေနရင္းနဲ႔ Green Day ရဲ့ Wake me up when September ends ဆုိတဲ့သီခ်င္းေခါင္းထဲေရာက္လာတယ္ဗ်ာ… ကၽြန္ေတာ္လဲ သူ႔လို စက္တင္ဘာ မကုန္မျခင္းအိပ္ေနခ်င္လိုက္တာ……………………………. ျပီးေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ့္လာနိဳးၾကဗ်ာ… ဒါေပမယ့္…. ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း အိပ္ေနရင္ ေရွ႕ကကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြ အစ္ကိုအစ္မေတြအေပၚ တာဝန္မဲ့ရာက်ေနမွာလား စဥ္းစားရင္း အိပ္လို႔မရခဲ့ဘူး…ေနာက္ျပီးတစ္ခုက ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီမွာ စက္တင္ဘာက ဘယ္ေတာ့ကုန္မွာလဲ…. ဘယ္ေတာ့ျပီးသြားမလဲ… ကၽြန္ေတာ္ အခုထိ စဥ္းစားလို႔ မရခဲ့ဘူး…။ :|</span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><span style="font-weight: bold;">Wake me up when September ends</span><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">Summer has come and passed</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">The innocent can never last</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Wake me up when September ends</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Like my father's come to pass</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Seven years has gone so fast</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Wake me up when September ends</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Here comes the rain again</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Falling from the stars</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Drenched in my pain again</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Becoming who we are</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">As my memory rests</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">But never forgets what I lost</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Wake me up when September ends</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Summer has come and passed</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">The innocent can never last</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Wake me up when September ends</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Ring out the bells again</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Like we did when spring began</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Wake me up when September ends</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Here comes the rain again</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Falling from the stars</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Drenched in my pain again</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Becoming who we are</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">As my memory rests</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">But never forgets what I lost</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Wake me up when September ends</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Summer has come and passed</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">The innocent can never last</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Wake me up when September ends</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Like my father's come to pass</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Twenty years has gone so fast</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Wake me up when September ends</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Wake me up when September ends</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Wake me up when September ends</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1499930131488112058-1868030829810825538?l=www.dopus.co.cc' alt='' /></div>Andyhttp://www.blogger.com/profile/06321523511184868497noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1499930131488112058.post-69560130622304347862008-09-21T20:26:00.001-07:002008-09-26T22:24:33.934-07:00<div style="text-align: left;"><span style="font-size:100%;">ဘယ္နွစ္ခုေျမာက္ေသာေန႔တြင္ မသိ… ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ရာမွ နိုးထခဲ့ေလသည္…။ ပံုမွန္မနက္ခင္းတစ္ခုတြင္ ပံုမွန္နိဳးထခဲ့ေသာ္လည္း မည္သို႔မည္ပံု ျဖစ္ေလသည္မသိ။ ပံုမွန္ေနရာတစ္ခု မဟုတ္ခဲ့…။ လမ္းခြတ္လပ္ လမ္းဆံုလို ေနရာမ်ိဳးတြင္ နိဳးထလာျခင္းျဖစ္သည္…။ သို႔ရာတြင္ ၄င္းလမ္းဆံုမွာ လွည္းတန္းလို၊ ေျမနီကုန္းလို ကားအျပြတ္လိုက္ တဖံုးဖံုး တဒုန္းဒုန္းျဖစ္ေနသည့္ ေနရာမ်ိဳးမဟုတ္…။ ကားဟူ၍ တစ္စင္းတစ္ေလမွ မရွိ…။ သို႔ရာတြင္ ေမာ္ေတာ္ကား မွတ္တိုင္ကဲ့သို႔ လူေပါင္းစံု ၾကြက္စီၾကြက္စီျဖင့္ တန္းစီေနၾကေသာေနရာျဖစ္၏…။ ေရွ႕တြင္ တန္းစီေနၾကသူမ်ားမွာ တစ္ရာနီးပါးေလာက္ရွိမည္ထင္သည္…။ လူတန္းၾကီး၏ ေရွ႕တြင္ အလြန္ၾကီးမားေသာ ပန္းကန္ျပားပ်ံလို အရာဝတၳဳမ်ား တန္းစီရပ္ထားသည္…။ အေပၚတြင္လည္း မဆံုးနိဳင္ေသာ ေလွကားလိုလို သိပံၸကားထဲက မိုးပ်ံလမ္းလိုလို အရာမ်ား ေျခာက္ကပ္ကပ္ တည္ရွိေနၾကသည္…။ ထိုအရာမ်ားႏွင့္ မလွမ္းမကမ္းတြင္ ေျမၾကီးထဲသို႔ ထုိးဝင္သြားသည့္ နိဳင္ငံျခားက ေျမေအာက္ရထားဘူတာလိုလို မုဂ္ဝက်ယ္တစ္ခု…။ ၄င္းမုဂ္ဝက်ယ္မွာ အဆမတန္ၾကီးမားလြန္းသျဖင့္ ပန္းကန္ျပားပ်ံယာဥ္ဆယ္စင္းခန္႔ ဝင္ေရာက္နိုင္မည္ထင္သည္…။</span><br /><span style="font-size:100%;">လူအခိ်ဳ႕က ေဘးရွိလမ္းၾကားေလးမ်ားမွ အနည္းစုမွာ အဆိုပါ မုဂ္ဝက်ယ္ၾကီးမွ အသီးသီးေပၚထြက္လာၾကျပီး ယာဥ္ၾကီးမ်ားထဲ တက္သြားၾကသည္…။ အမ်ားစုမွာ မုဂ္ဝက်ယ္ၾကီးသို႔သာ ဝင္သြားၾကသည္ကိုေတြ႔ရသည္…။ဤသို႔ျဖင့္ လူတန္းၾကီးကို စိတ္မရွည္စြာ ေစာင့္ျပီးသကာလ…။</span><br /><span style="font-size:100%;">“ပတ္စ္ပို႔ နဲ႔ ဗီဇာျပပါ” အင္မီဂေရးရွင္းလိုလို အျဖဴေရာင္ဝတ္ထားသည့္ လူလိုလို သတၱဝါ တစ္ေကာင္ (အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ထုိသူ၏ ပါးစပ္သည္ အဆမတန္ေသးငယ္၍ ဗိုက္အုိးသည္ အဆမတန္ၾကီးမားက်ယ္ျပန္႔လြန္း၍ ျဖစ္သည္) က အဂၤလိပ္လို ဆီးေဟာက္သည္…။ ကၽြန္ေတာ္က အူေၾကာင္ေၾကာင္ျဖင့္ “ ဘာပါလိမ့္” (ဗမာလိုေျပာျခင္းျဖစ္သည္)။ထုိအခါ ၄င္းသတၱဝါက “ေအာ္ေဟာ္ ခင္ဗ်ားက ဗမာကိုး…ဒါျဖင့္ရင္ ပတ္စ္ပို႔ေလးတဆိတ္ေလာက္…” “ဘာပတ္စ္ပို႔တုန္း” “ခင္ဗ်ားနတ္ျပည္သြားခ်င္လို႔ ဒီမွာလာရပ္တာမွဳတ္လား၊ နတ္ျပည္သြားရင္ ပတ္စ္ပို႔လိုတယ္…ေထာက္ခံစာလိုတယ္…ေအာင္လက္မွတ္လိုတယ္……လိုတယ္….လိုတယ္” (သီးခံပါ လိုအပ္ခ်က္ေတြ မ်ားလြန္လြန္း၍ မမွတ္မိေတာ့ပါ) “အာ…ဘာျဖစ္လို႔နတ္ျပည္သြားရမွာတုန္း အလတ္ၾကီးရွိေသးတာ ပတ္ပတ္ကလူ…ေတာင္ဥကၠလာ ဘယ္လမ္းကသြားရမလဲ လာေမးတာပါ…။” “ဘယ္ေတာင္ဥကၠလာမွ သြားလို႔မရဘူး…ခင္ဗ်ားကေသျပီ…ေရြးရမွာက ငရဲလားနတ္ျပည္လား ဒါပဲရွိတယ္ … အူေၾကာင္ေၾကာင္လာလုပ္ရင္ ငရဲပို႔လိုက္မယ္ ဘာမွတ္လဲ”</span><br /><span style="font-size:100%;">ဘုရားဘုရား…ေသျပီဆိုပါ့လား…ဒါဆိုကၽြန္ေတာ္မာလကီယားသြားျပီေပါ့…အိ…ဟိ…ဟိ။ ေအာင္မေလး အရပ္ကတို႔ရဲ့ Dreamဆိုတဲ့ ဟာမေလးတက္လိုက္လို႔ ကိုယ့္ဟာကို အသက္ထြက္မွန္းေတာင္ မသိလိုက္ရပါလားဟဲ့…(ဟင္ ဟုတ္ပါဘူး)။</span><br /><span style="font-size:100%;">ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္အထက္ကဆိုသေလာက္မအပါ… လည္သလိုၾကည့္စားတဲ့ ျမန္ျပည္သားကပဲ။ “နတ္ျပည္သြားမွာဗ်” နတ္သမီးေလးေတြ တစ္ဖက္ငါးရာဆိုတာျမင္ေယာင္ျပီး…အင္း ေနဦး…လူ႔ျပည္မွာတုန္းက ငါ့ကိုအိအဂ်ိဂ်လုပ္တဲ့ရည္းစား၊ နတ္ျပည္ေရာက္ေတာ့မွ နတ္သမီးေလးေတြနဲ႔ အတိုးခ်ျပီး ဘူးထြားဟားဟားပစ္မယ္…။ “ကဲဒါျဖင့့့္ျပ…ပတ္စ္ပို႔ ဗီဇာ…” “ဟို…ဟဲ… ဒါ..ဒီလို…ေမ့က်န္ခဲ့လို႔ ဟီးဟီး …ကူညီပါ အစ္ကိုၾကီးရယ္…အပိုင္းေလး ေလ…အပိုင္းေလးနဲ႔လုပ္ေပးလို႔ ရတယ္မွဳတ္လား ဟဲဟဲ” “ေဟေရာင္ ဗမာေသာက္က်င့္လာမလုပ္နဲ႔ေတာ့ကြ… မရေတာ့ဘူး… လူ႔ျပည္မွာတုန္းက အပိုင္းေလး အလုပ္ေကာင္းလို႔ အခုလို ဟိုမေရာက္ဒီမေရာက္ေနရာမွာ မင္းတုိ႔လိုေကာင္ေတြ ေသာက္ခြက္ေတြပဲ ေန႔တိုင္းၾကည့္ေနရတာ…မရဘူး…ဘာမွမပါတဲ့မင္းကို တာဝန္အရလုပ္ရမယ္ …လာၾကစမ္း…ဒီေကာင့္ကို ေခၚသြား!” … “ဝုတ္!” မ်က္ႏွာေပါက္ဆိုးဆိုးနွင့္ တစ္ကိုယ္လံုး အစိမ္းေရာင္ဝတ္ထားျပီး လည္ပင္းတြင္ ေခြးကဲ့သို႔ လည္ပတ္နီမ်ားတပ္ဆင္ထားကာ ခ်ိဳင္းေထာက္သဏၭန္ လက္နက္မ်ားကိုင္ေဆာင္ထားသည့္ သတၱဝါသံုးေကာင္ေရာက္လာျပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို လည္ကုတ္မွ ဆြဲကာ ေဘးရွိ မုဂ္ဝက်ယ္ တြင္းၾကီးထဲသို႔ေခၚသြားၾကေလ၏…။ မုဂ္ဝတြင္ေရးထားသည္က “ေယာယုဝမွ လိွဴက္လွဲျပဴငွာစြာ ၾကိဳဆိုပါ၏”…။</span><br /><span style="font-size:100%;">ဤသို႔ျဖင့္ တျပီးကား…ကၽြန္ေတာ့္မွာ အူေၾကာင္ေၾကာင္ျဖင့္ ေယာယုဝသို႔ အေခ်ာင္ျမန္းရမည့္ အေပါက္သို႔ ေရာက္ရေလသတည္း။</span><br /><br /><span style="font-size:100%;">သို႔ျဖင့္…၄င္းသတၱဝါသံုးေကာင္သည္ ကၽြန္ေတာ့္အား ခန္းမက်ယ္ၾကီးတစ္ခုထဲသို႔ ေခၚသြားၾက၏။ ၄င္းခန္းမၾကီး၏ ထိပ္ဆံုးတြင္ ၾကီးမားေသာ စားပြဲၾကီးတည္ရွိ၍ ထုိစားပြဲတြင္ စံျမန္းေနသည္ကား အလြန္ခံ့ညားေသာ ဥပဓိႏွင့္ တရားသူၾကီးလိုလို လူၾကီးတစ္ေယာက္…။ ေဘးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္တြင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဖမ္းလာသည့္ အေကာင္မ်ိဳးေတြ ခံစားခ်က္ကင္းမဲ့သည့္ မ်က္ခြက္မ်ားျဖင့္ ရပ္ေနၾကသည္…။</span><br /><span style="font-size:100%;">“လာျပန္ပလားတစ္ေကာင္မင္းကဘယ္ကလဲ” </span><br /><span style="font-size:100%;">”ကၽြန္ေတာ္ဗမာျပည္ကပါခင္ညာ”</span><br /><span style="font-size:100%;">”ေအာ္ေဟာ္လာျပန္ပလား မင္းတို႔ဆီက ေကာင္ေတြ ေတာ္ေတာ္အလုပ္ေပးတဲ႔ဟာေတြပဲ ခဏခဏေရာက္လာ ပဒီးပဒါးေတြ ေရွာက္ေျပာ ေနာက္ဆံုး အဲဟိုက တြင္းထဲပစ္ခ်ရတာခ်ည္းပဲ ဟိုတေလာကေတာင္ မင္းတို႔ဆီက ဘာကိုအုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ ေကာင္ဆိုလား ေရာက္လာလို႔ အဝီစီကို ထရန္စဖာေပးလို္က္ရေသးတယ္...။ ေနာက္ျပီး ငါ့ဆီက အေစာင့္ေကာင္ေတြ အကုန္လံုး မင္းတို႔ဆီက ဘာသားဆိုလား ေသလို႔ေရာက္လာတာေတြခ်ည္းပဲ။ ကဲ ကဲ အဲဒါေတြထား...။ မင္းကိုစစ္မယ္”</span><br /><span style="font-size:100%;">”ဘာစစ္မွာလဲဟင္”</span><br /><span style="font-size:100%;">”ဘာကုသိုလ္ေကာင္းမွဳလုပ္လဲ စစ္မယ္” အိ...ကၽြန္ေတာ္သြားျပီထင္၏...။ တစ္သက္နဲ႔တစ္ကိုယ္ ငါးပါးသီလေတာင္ တစ္ရက္အျပည့္မရဘူးတာ...။ “ဒါေပမယ့္ တစ္သက္လံုးစာဆိုရင္ ငါလည္းပင္ပမ္း မင္းလဲ ေျပာခ်င္ရာေရွာက္ေျပာဖို႔လြယ္မယ္...။ ဒါေၾကာင့္ မေသခင္ ဆယ္ရက္အတြင္း မင္းဘာေတြ လုပ္ခဲ့သလဲ...လိမ္ဖို႔မၾကိဳးစားနဲ႔ေနာ္ ငါတို႔မွာ ရက္ေကာ့ေတြ အကုန္ရွိတယ္” ဒါလဲဘာထူးမွာလဲ...။ ကၽြန္ေတာ့္ခဗ်ာ ကိုယ္ဟာကို အသက္ထြက္မွန္းေတာင္ သိလိုက္ရတာမွာ မဟုတ္တာ...။ ဟင္ မထူးပါဘူး..ၾကံဳရာက်ပန္းေပါ့...</span><br /><span style="font-size:100%;">“ကဲေျပာ မေသခင္ ဆယ္ရက္အလိုေန႔မွာ ဘာလုပ္လဲ”</span><br /><span style="font-size:100%;">“အဲဒီေန႔ကၽြန္ေတာ့္ေမြးေန႔ဘုရားသြားတယ္...ဟဲဟဲ...” “ဘာဘုရားသြားတာလဲ...မသိဘူးမ်ားမွတ္ေနလား...အဲဒါမင္းေစာ္နဲ႔ေရွာက္လိမ့္ေနရင္း ဟိုကအတင္းဘုရားတက္မယ္ ေျပာလို႔ေရာက္တာေလ...။ ေနာက္ဘုရားေပၚမွာ မင္းေပါက္ဆိန္ေပါက္ရွိခိုး... စိတ္ကပန္းျခံထဲေရာက္ေန...သူမ်ားကုသိုလ္ေကာင္းမွဴ လုပ္ေနတာကိုေတာင္ မင္းမေျပာေကာင္းလို႔မွဴတ္လား...မ်က္ခြက္က ေန႔တြက္မကိုက္တဲ့ ေမာ္ေတာ္ပီကယ္ရုပ္နဲ႔...။ ကဲျပီးေတာ့ဘာလုပ္ေသးလဲ...” ဒုကၡပါပဲ...ပန္းျခံသြားပါတယ္ဆိုမွ...“ဟို..ဟုိဒင္း…” “မင္းပန္းျခံအထြက္မွာ သူေတာင္းစားအဖိုးၾကီးတစ္ေယာက္ကို ၁၀၀ လွဴလိုက္ေသးတယ္မဟုတ္လား…”</span><br /><span style="font-size:100%;">“ဟုတ္ပါတယ္…ဟုတ္ပါတယ္ခင္ဗ်” ဒေရာေသာပါး ေထာက္ခံလိုက္ပါသည္။ “ေနာက္ဘုရားေပၚမွာ အလွဴေငြထည့္ေသးတယ္ေလ…အဲဒါေျပာတာေပါ့…ငါကမွ်မွ်တတလုပ္တာပါကြာ… ကဲ ကိုးရက္ေျမာက္ေန႔မွာ ဘာလုပ္ေသးလဲ…”</span><br /><span style="font-size:100%;">“ဘာမွေထြေထြထူးထူးမရွိပါဘူးဗ်ာ…ထံုးစံအတိုင္း မနက္အိပ္ရာထ ပထမဆံုးေတြ႔တဲ့သူနဲ႔ရန္ျဖစ္ ေရခ်ိဳးျပီး သင္တန္းသြားပါတယ္…”</span><br /><span style="font-size:100%;">“သင္တန္းမသြားခင္ မင္းအေမအိတ္ထဲက ပိုက္ဆံေလးမ်ားနိဳက္မသြားဘူးလားကြ”</span><br /><span style="font-size:100%;">“ဒါကေတာ့ လူၾကီးမင္းရယ္…မေလာက္လို႔ပါ”</span><br /><span style="font-size:100%;">“မင္းတို႔ေျပာလိုက္ရင္ေတာ့ကြာ…ကဲ…ရွစ္ရက္အလိုေန႔…ေအာင္မယ္… ရွစ္ရက္္ကေန ၆ရက္အထိ ေလေဘးကူညီေရးအဖြဲ႔ထဲ ပါသြားတယ္ဆုိပါလား.. ဒီလိုေတာ့ ဘယ္ဆိုးလို႔လဲ... ”</span><br /><span style="font-size:100%;">ရင္ေကာ့၍ “ဒါကေတာ့ လူၾကီးမင္းရယ္…ေနနိဳင္တဲ့သူကေနနိဳင္ေတာ့ မေနနိဳင္တဲ့သူေတြက သြားရတာေပါ့…ဟဲဟဲ…ကၽြန္ေတာ္ နတ္ျပည္တက္လို႔ရျပီလားဟင္…” “ေနဦး…ဒီမွာေရးထားတာက ထိုသို႔ကူညီလုပ္ကိုင္ေသာ္လည္း ညဘက္ေရာက္လွ်င္ေလွေပၚ၌ မူးရူးကာ မခံသာေသာအသံၾကီးျဖင့္ သီခ်င္းမ်ားေအာ္ဟစ္သီဆိုသည္ လို႔ပါတယ္…အဲဒီေတာ့ မင္းကိုနတ္ျပည္ လြတ္လြတ္ကၽြတ္ကၽြတ္ ပို႔လို႔မရေသးဘူး…ကဲ မင္းအဲဒီကျပန္လာျပီး အင္း… ၅ရက္ေျမာက္ေန႔မွာ…”</span><br /><span style="font-size:100%;">“ဘာမွမလုပ္ပါဘူးခင္ဗ်ာ…တေနကုန္ အိပ္ေနပါတယ္…”</span><br /><span style="font-size:100%;">တရားသူၾကီးေတာ္ေတာ္ဦးေနွာက္ေျခာက္ေနပံုရသည္…မေကာင္းမွဴလည္း ဟုတ္တိပတ္တိမရွိ၊ လုပ္သည့္ ေကာင္းမွဴ အနည္းအက်ဥ္းကလည္း မူးရူးေသာက္စား အိမ္က မန္းနီးတိုသည္နွင့္ပင္ ေက်ေနေလာက္ျပီ…။</span><br /><span style="font-size:100%;">“လူၾကီးမင္းရယ္…ကၽြန္ေတာ္ဘာမွ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး…စာအုပ္ထဲမွာ ရွိတာပဲေျပာျပပါလား…မွန္ရင္လဲ ဝန္ခံရတာေပါ့…။”</span><br /><span style="font-size:100%;">“ေအးအဲဒါလဲေကာင္းတာပဲ…ေလးရက္အလို…ပင္ပန္းသည္ဟုဆိုကာ အိမ္တြင္ ဘုန္းၾကီးဆြမ္းကပ္တရားနာလုပ္သည္ကို သီလယူရေကာင္းမွန္းမသိ သာဓုေခၚရေကာင္းမွန္းမသိ အိပ္ေနသည္… ညေနပိုင္းတြင္ စက္ဘီးျဖင့္ထြက္သြားျပီး အရက္ေသာက္သည္။…မူးရူးရန္ျဖစ္၍ လူတစ္ေယာက္၏ ေခါင္းကို ပုလင္းျဖင့္ထုသည္… ထိုမွ်ေသာင္းက်န္းေသာ္လည္း အေရွာင္အတိမ္းက်င္လည္၍ အခ်ဳပ္ခန္းမေရာက္၊ေခါင္းမေပါက္ေပ (အမူးပါးေပတကား)။…အိမ္မျပန္ပဲ သူငယ္ခ်င္းအိမ္တြင္ အိပ္သည္…” မ်ားလိုက္တဲ့ ေကာင္းမွဴေတြ အမွ် အမွ် အမွ် ေဝပါ၏…။ သာဓုေခၚေတာ္မူၾကပါကုန္…။</span><br /><span style="font-size:100%;">“ေနာက္ရက္တြင္…အိမ္ျပန္ လြယ္အိတ္ယူကာ သင္တန္းဟုဆို၍သြားသည္…။ သင္တန္းေရာက္ေသာ္လည္း အခိ်န္ျပည့္မတက္…တဝက္နွင့္လစ္၍ ရည္းစားနွင့္ေလွ်ာက္သြားသည္…ပိုက္ဆံမရွိဟုဆိုကာ ရည္းစားထံမွ တစ္ေသာင္းတိတိေခ်းသည္…။”</span><br /><span style="font-size:100%;">“ႏွစ္ရက္ အလိုတြင္ အေမႏွင့္ စကားမ်ားသည္။…ေအာ္ဟစ္ေျပာဆို၍ သင္တန္းထြက္လာသည္…။ သင္တန္းတြင္ေတြ႔သမွ်လူရမ္းသည္…တဝက္နွင့္ပင္ထြက္လာသည္…။ ထမင္းဆိုင္တြင္ ထမင္းစားေနစဥ္ မြန္းမတိမ္းခင္ ဆြမ္းမရေသးေသာ သံံဃာေတာ္တစ္ပါးအား စားခါနီးထမင္းကို လွဴလိုက္သည္…။”</span><br /><span style="font-size:100%;">“တရက္အလိုတြင္ တေနကုန္ အင္တာနက္ေပၚတြင္ ခ်က္တင္ထုိင္သည္… ဟိုဒင္းဝက္ဘ္ဆိုဒ္မ်ား ၾကည့္ရွဳသည္…။”</span><br /><span style="font-size:100%;">ကၽြန္ေတာ္ စိတ္လွဳပ္ရွားလာသည္… ကၽြန္ေတာ္ဘာေၾကာင့္ဒီေရာက္လာသည္ကို သိရေတာ့မည္…။</span><br /><span style="font-size:100%;">“ေသမည့္ ယေန႔မနက္တြင္မူ…ထူးထူးျခားျခား တရားေခြဖြင့္သည္ႏွင့္ေတြ႔၍ ျပီးသည္အထိ ကက္ဆက္ေရွ့တြင္ ထိုင္ေနသည္ကိုေတြ႔ရသည္…။ ထို႔ေနာက္ အဝတ္လဲ၍ ထံုးစံအတိုင္း သင္တန္းထြက္ခဲ့ျပန္သည္…။ သင္တန္းဆင္းျပီးေသာ္လည္းမျပန္ပဲ ညေနအထိ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ကာ အရည္မရ အဖတ္မရေျပာသည္…။ ထို႔ေနာက္ ညေနပိုင္း အိမ္ျပန္သည္တြင္… အာေျခာက္သည္ဟုဆိုကာ ဘီယာဆိုင္ဝင္၍ ေသာက္ျပန္သည္…။ ျပီးေသာ္ အိမ္အျပန္လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ေတြ႔သမွ် မိန္းကေလးတိုင္းကို အလြတ္မေပး၊ မ်က္စိအရသာခံသည္…ေနာက္ဆံုးတြင္ အလြန္ေတာင့္ေျဖာင့္ဖုေဖါင္းေသာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို အေငးလြန္ရာမွ ေရွ႕ရွိပလက္ေဖာင္းအေပါက္ကို မျမင္ပဲ ေျမာင္းထဲေခ်ာ္က်ကာ…ဟင္…မွတ္တမ္းက မျပီးေသးပဲ တန္းလန္းၾကီးနဲ႔ to be continued …ဆိုပါလားဟ”</span><br /><span style="font-size:100%;">ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သြားျပီ…ေရစံုေျမာျပီ…။ အဝီစိမဟုတ္ေတာင္ အပါယ္ေလးဘံုထဲက ဘယ္မ်ားလဲဟဲ့… မ်က္စိအစာေကၽြးေကာင္းရင္းေသလို႔ မ်က္လံုးျပဴးတဲ့ဂဏန္းပဲျဖစ္မလား… အပုပ္အစပ္ဆို ဘယ္ႏွစ္ဂါဝုတ္ကဆိုလားျမင္တဲ့ လဒပဲျဖစ္မလား…ဘာပိတၲာပဲျဖစ္မလား…</span><br /><span style="font-size:100%;">သို႔ေသာ္တရားသူၾကီးမင္းၾကည့္ရသည္မွာ ဇေဝဇဝါျဖစ္ေနပံုေပၚသည္…။ “ဒီေကာင္ရက္ေကာ့ေတြ မျပည့္မစံုနဲ႔ဘာလာ လုပ္တာလဲ…” ထိုစဥ္… ငရဲသတၲဝါတစ္ေကာင္ ေရာက္လာျပီးလူၾကီးမင္းကို တီးတိုးေျပာသည္…။ လူၾကီးမင္းမ်က္နွာ အေနာက္ေတာင္ေထာင့္က မိုးေတြလိုမည္းတက္လာသည္…။ “ေဟ့ေကာင္… မင္းမေသေသးပဲနဲ႔ ဒီကိုဘာလာလုပ္တာလဲ…ဟင္…မင္းတို႔ျမန္မာျပည္ကဆိုတဲ့ေကာင္ေတြတေန႔တေန႔ ငါ့ဆီလာလာျပီးေသာက္တလြဲေတြ လာလာလုပ္ၾကတာ တစ္ရက္လည္းမဟုတ္ ႏွစ္ရက္လည္းမဟုတ္… အခုလဲတစ္မ်ိဳး… သြားကြာ.. သြား.. ဒီေကာင့္မ်က္နွာမၾကည့္ခ်င္ဘူး… ျပန္ပို႔လိုက္ၾက…”</span><br /><span style="font-size:100%;">“ဝုတ္” ကၽြန္ေတာ့္ကိုေခၚလာခဲ့ေသာ သတၲဝါနွစ္ေကာင္ပင္…ကၽြန္ေတာ့္ကို တရြတ္ဆြဲေခၚသြားၾကသည္…”</span><br /><span style="font-size:100%;">“လႊတ္ပါဗ်..က်ဳပ္ကိုဘယ္ေခၚသြားဦးမလို႔လဲ…မေသဘူးဆို ကိုယ့္လမ္းကိုယ္သြားပါရေစ….လႊတ္လႊတ္…က်ဳပ္ကိုလႊတ္….”</span><br /><br /><span style="font-size:100%;">“နိုးလာျပီ…နိဳးလာျပီ…နားထဲသံပုရာေလာင္းထည့္…အာ…ရွဳပ္ပါတယ္…</span><br /><span style="font-size:100%;">ေရနဲ႔သာေလာင္းကြာ…”</span><br /><span style="font-size:100%;">“ျဗဳန္း…” ေအးခနဲအထိအေတြ႔ေၾကာင့္ ရုတ္တရက္နိဳးလာသည္…။ မ်က္လံုးတို႔ ေမွာင္ရာမွဝါး…ဝါးရာမွ တေျဖးေျဖးၾကည္လာျပီ…။ ေဘးမွာလူေတြလူေတြ…အေမရယ္…အေဖရယ္…ေနာက္…ဟင္…</span><br /><span style="font-size:100%;">မေတာ္ရေသးတဲ့ ေယာကၡမၾကီးပါလား…</span><br /><span style="font-size:100%;">ဒီဘဲၾကီးငါ့ကိုမသိပါဘူး…ဘာလာလုပ္…</span><br /><span style="font-size:100%;">“ေခြး…ဟင္…ေခြးေသာက္ေသာက္တဲ့ငမူး…ေရာက္လာေသးတယ္…ဟင္…ေသသြား</span><br /><span style="font-size:100%;">တာကမွေအးပါတယ္ေတာ္…” ေမြးသမိခင္၏ ေစတနာ….ကၽြန္ေတာ္္ကေတာ့</span><br /><span style="font-size:100%;">ဘာမွမၾကားနိဳင္ ေခါင္းထဲ ကိုက္ခဲလွ်က္</span><br /><span style="font-size:100%;">“အီးကၽြတ္ကၽြတ္…တား ဘာျဖစ္တာလဲဟင္…”</span><br /><span style="font-size:100%;">“ဘာျဖစ္ရမလဲဟဲ့ ညဘက္မူးရူးျပီးျပန္လာ… ေျမာင္းထဲျပဳတ္က်ျပီး ေခြးေသေသေတာ့မလို႔ေလ… ဒီကဦးေလးၾကီးေတြ႔ေပလို႔ေပါ့” ဟုဆိုကာ အခုနက ေယာကၡမေလာင္းၾကီးကို ညႊန္ျပေလသတည္း…။</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1499930131488112058-6956013062230434786?l=www.dopus.co.cc' alt='' /></div>Andyhttp://www.blogger.com/profile/06321523511184868497noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1499930131488112058.post-21936747195752360512008-09-17T02:59:00.000-07:002008-09-26T22:25:11.301-07:00<p class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;font-size:10;" >အိုး…ဟူး...ဟူ…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;font-size:10;" >ေကာ္နက္ရွင္ လာခ်ိန္ေတာင္ မသိေတာ့သူ…သူျပန္မလာမွာကို မသိေတာ့ဘူး..<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;font-size:10;" >ဒီကေစာင့္ေနသူ..အိုး ေစာင့္ေနသူ…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;font-size:10;" >အို..ဒီ အခိ်န္ေတြ ေရာက္တုိုင္းေပ်ာက္ကြယ္…နင္ေလဆင္ေျခေတြ အမိ်ဳးမိ်ဳးတက္လဲ…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;font-size:10;" >ဒီကေစာင့္ေနသူ…အိုး ေစာင့္ေနသူ…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;font-size:10;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:&quot;;font-size:10;" >အိုး…back bone ေဒါင္းတယ္ နင္ေျပာခ့ဲ… ဒါဆို ခဏေလာက္ေစာင့္ေနျပီး…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:&quot;;font-size:10;" >ေနာက္ထပ္တေခါက္ထပ္ေမးေတာ့ ဆာဗာ…. ေဒါင္းသြားျပီ ေဟ့..ေရ…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;font-size:10;" ><span style=""> </span>ဒါေၾကာင့္မဟုတ္ရင္ အေၾကာင္းက ဘာလဲ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:&quot;;font-size:10;" >ငါ့ကိုလဲ ေျပာျပဦးေလ…<span style=""> </span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;font-size:10;" >နားမလည္လဲ ငါေစာင့္ေနဆဲ ေစာင့္ေနဆဲ…ေဟးးေရးးး<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;font-size:10;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;font-size:10;" >ဒီတစ္ခါ ဝယ္သာျပန္ေကာင္းသြားရင္ …ျပန္ရေတာ့မယ္စိတ္ကထင္ျပီး..<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;font-size:10;" >(ငါဟာေမွ်ာ္လင့္ျပီး) အိုး…ဒီကေစာင့္ေနသူ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;font-size:10;" >အိုး…ဟိုး… <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;font-size:10;" >ဖုန္းနဲ႔ အျမဲဆဲေနခဲ့သူ… အိုး ဟိုး…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;font-size:10;" >ငါဟာ ဒီထက္ေတာ့ မဆဲနိဳင္ခဲ့…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;font-size:10;" >ငါေစာင့္ေနတဲ့ အဆံုးသတ္ဟာဘာလဲ…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;font-size:10;" >ဘေလာ့မွာပဲ ထပ္ဆဲခြင့္မင္းနားလည္…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;font-size:10;" >အားလံုးပဲကြယ္…ဆဲခ်င္လိမ့္မယ္….အိုး…..ဟိုးးးး<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;font-size:10;" >နာ နာ နာ နာ န နာ နာ နာ နား နားနာနားးးးး မင္းေလးခဏေတာ့ လာခဲ့<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;font-size:10;" >နာ နာ နာ နာ န နာ နာ နာ နား နာ နား နာ……….<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;font-size:10;" >ထပ္.မဆဲခ်င္ဘူးး….အိုးဟိုး….<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;font-size:10;" >ဒီတစ္ခါ ဝယ္သာျပန္ေကာင္းသြားရင္ ျပန္ရေတာ့မယ္စိတ္ကထင္ျပီး….<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;font-size:10;" >ငါဟာေမွ်ာ္လင့္ျပီး အိုးးးး ဒီကေစာင့္ေနသူ…. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;font-size:10;" >အိုး…အျမဲတမ္းေစာင့္သူ အိုး ဒီကေစာင့္သူ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;font-size:10;" >ရူး<span style=""> </span>အိုး….အို ဟူအိုး အိုးဟို <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;font-size:10;" >ငါဟာ ရြာပတ္ျပီး အိုး…ဒီကေစာင့္ေန …သူ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;font-size:10;" ><o:p> </o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;font-size:10;" ><o:p> ေကာ္နက္ရွင္ ေတာ္ေတာ္ၾကီး ဆိုးရြားေနတာနဲ႔ ေမးလ္ကေန ပို႔ျပီး ဆဲလိုက္တာ</o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:13;" >တက္ထားတာေတာ့ ေတြ႔တယ္....ေနာက္ေန႔မွ တက္ေတာ့မယ္ဗ်ာ....ေဆာဒီးေနာ္...။</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1499930131488112058-2193674719575236051?l=www.dopus.co.cc' alt='' /></div>Andyhttp://www.blogger.com/profile/06321523511184868497noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1499930131488112058.post-16585728929550018322008-09-10T21:26:00.000-07:002008-09-10T21:28:18.169-07:00<meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 12"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 12"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CUsers%5CAUNGPA%7E1%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><link rel="themeData" href="file:///C:%5CUsers%5CAUNGPA%7E1%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_themedata.thmx"><link rel="colorSchemeMapping" href="file:///C:%5CUsers%5CAUNGPA%7E1%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_colorschememapping.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:trackmoves/> <w:trackformatting/> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:donotpromoteqf/> <w:lidthemeother>EN-US</w:LidThemeOther> <w:lidthemeasian>X-NONE</w:LidThemeAsian> <w:lidthemecomplexscript>X-NONE</w:LidThemeComplexScript> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> <w:splitpgbreakandparamark/> <w:dontvertaligncellwithsp/> <w:dontbreakconstrainedforcedtables/> <w:dontvertalignintxbx/> <w:word11kerningpairs/> <w:cachedcolbalance/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> <m:mathpr> <m:mathfont val="Cambria Math"> <m:brkbin val="before"> <m:brkbinsub val="--"> <m:smallfrac val="off"> <m:dispdef/> <m:lmargin val="0"> <m:rmargin val="0"> <m:defjc val="centerGroup"> <m:wrapindent val="1440"> <m:intlim val="subSup"> <m:narylim val="undOvr"> </m:mathPr></w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" defunhidewhenused="true" defsemihidden="true" defqformat="false" defpriority="99" latentstylecount="267"> <w:lsdexception locked="false" priority="0" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Normal"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="heading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="35" qformat="true" name="caption"> <w:lsdexception locked="false" priority="10" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" name="Default Paragraph Font"> <w:lsdexception locked="false" priority="11" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtitle"> <w:lsdexception locked="false" priority="22" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Strong"> <w:lsdexception locked="false" priority="20" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="59" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Table Grid"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Placeholder Text"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="No Spacing"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Revision"> <w:lsdexception locked="false" priority="34" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="List Paragraph"> <w:lsdexception locked="false" priority="29" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="30" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="19" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="21" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="31" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="32" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="33" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Book Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="37" name="Bibliography"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" qformat="true" name="TOC Heading"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1107304683 0 0 159 0;} @font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;} @font-face {font-family:Zawgyi-One; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627400839 -2147483648 8 0 66047 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin-top:0in; margin-right:0in; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0in; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-bidi-font-family:"Times New Roman";} .MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; font-size:10.0pt; mso-ansi-font-size:10.0pt; mso-bidi-font-size:10.0pt; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-hansi-font-family:Calibri;} @page Section1 {size:8.5in 11.0in; margin:1.0in 1.0in 1.0in 1.0in; mso-header-margin:.5in; mso-footer-margin:.5in; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin:0in; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: normal;"><span style="font-size: 9pt; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">အခုတေလာလဲ စိတ္ထဲမွာ ရွိသမွ်ေတြ ေရွာက္ေရးလိုက္ျပီးျပီ။ ဆဲခံ ဆုိခံလဲ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားထိျပီးျပီ…(ဟီဟီ)။ လြန္တာရွိလဲ ဝႏၲာမိပါ အရပ္ကတို႔..။ ကၽြန္ေတာ္လဲ ခဏ (ခဏေနာ္) ေလွ်ာ့ဦးမွ…။ ေတာ္ၾကာ ေမာင္အန္ဒီေလး…မိန္းမေတာင္မရေသးပဲ လစ္သြားရင္… ကၽြန္ေတာ္ အတင္းမရမက စီဗံုးေတြမွာ လိုက္ေၾကာ္ျငာလို႔ အားနာပါးနာ ဖတ္ရတဲ့ ပရိသတ္ေတြ ဝမ္းသာေနၾကဦးမယ္… (အထူးသျဖင့္ Dream တို႔ ကိုဂါဒင္နာၾကီးတို႔ ေဝေလးတို႔ သက္တန္႔တို႔ ပန္းခင္းရွင္ၾကီးတို႔ လူစုေတြေပါ့)။ (နာမည္ေတြထည့္လိုက္ျပီ၊ လြန္တာရွိ ဒုတိယမိ ဝႏၲာမိ ဟီဟိ)<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: normal;"><span style="font-size: 9pt; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ဘေလာ့ဂ္ဆိုတာကလဲ ဘာမွသာမဟုတ္သာ ခက္သားကလား…။ ၾကာလာေတာ့လဲ ဘာေရးရမယ္မွန္း မသိဘူးဗ်ာ…။ျပီးေတာ့ Constantly Updated ျဖစ္ေနရမယ္လို႔ ဘယ္သူေျပာဖူးတာလဲ မသိဘူး ဖတ္ဖူးတယ္…။ Web-Site ဆိုရင္ေတာ့ ေအးေဆးပဲ တစ္လတစ္ခါလုပ္ရင္လုပ္ ဒါမွမဟုတ္တစ္ႏွစ္တစ္ခါ။ အဲဒါမွ မၾကိဳက္ရင္ ဘယ္ေတာ့မွ Update မလုပ္နဲ႔ ျဖစ္တယ္…။ UCSY Web site ဆုိ ကၽြန္ေတာ္ေက်ာင္းတုန္းကၾကည့္ ဒီပံုစံပဲ။ အခုထပ္ၾကည့္ ဒီပံုစံပဲ၊ ဒီ information ပဲ (ေဟ့ေရာင္… ေတာ္ေတာ့လို႔ ေျပာေနတယ္ေနာ္ ဟင္းဟင္း)။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: normal;"><span style="font-size: 9pt; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ထားပါေတာ့ဗ်ာ … မဟုတ္ကဟုတ္ကေတြ ေရွာက္ေရးေနတာ ေခ်ာ္ေတာေတြ ေငါ့ကုန္ျပီ…။ ဒီေန႔ ပိုစ့္တင္တာ ကဗ်ာေရးမလို႔ဗ်…ကဗ်ာေရးမလို႔…ဟဲဟဲ။ ကဗ်ာေတာင္ ဂ်ပန္ကဗ်ာကိုေရးမွာ။ ရိုးရိုးေတာင္မဟုတ္ဘူး…။ ဒါေပမယ့္ ျမန္မာလိုေရးမွာ ဟီဟိ…။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: normal;"><span style="font-size: 9pt; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">တိုတိုေလးပါ…။အဲဒီအမိ်ဳးအစားကိုက တိုတိုေလးေတြ…။ဟိုကၠဴ (Haiku) လို႔ေခၚတယ္…။ ဂ်ပန္စာေပ ကဗ်ာေလာကမွာ အဓိကအားျဖင့္ ဟိုကၠဳရယ္ တန္ကာရယ္ဆိုျပီး… ႏွစ္မ်ိဳးရွိတယ္…။ ဟိုကၠဴက မ်ားေသာအားျဖင့္ သဘာဝအဖြဲ႔ေတြ၊ ခံစားမွဴ၊ ျမည္သံစြဲအလၤကာ (အမၾကီးတစ္ေယာက္ေျပာျပတာကိုျပန္ေျပာတာ ဟီဟိ) ေတြအျပင္... တရားသေဘာေတြကို ေရးဖြဲ႔ေလ့ရွိတယ္…။တန္ကာကေတာ့ ေတာင္သူလယ္သမား၊ ယာခုတ္သမားၾကီးေတြက သူတို႔ရဲ့ အေတြ႔အၾကံဳေတြကို ေျပာျပသလိုေရးေလ့ရွိတယ္… ေခတ္ဦး Rap ဂီတနဲ႔ေတာင္ တူမလားမသိ…။ (သေဘာတရားကို ေျပာပါတယ္)<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: normal;"><span style="font-size: 9pt; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;"><span style=""> </span>ဆယ့္ခုနွစ္ရာစုက ဟိုကၠဴဆရာၾကီး ဗရွိဳးဆို ခရီးသြားမွတ္တမ္းကို ကဗ်ာတစ္ပိုဒ္၊စကားေျပတစ္ပိုဒ္ ပံုမ်ိဳးေရးတယ္…။သူ႔အဖြဲ႔ေတြမွာ…သဘာဝရဲ့ လွပပံုသာမက တရားသံေဝဂေတြ ဆင္ျခင္စရာအဖြဲ႔ေတြလဲ အမ်ားၾကီးေတြ႔ရတယ္…။ ဥပမာ သူ႕ရဲ့ ဂႏၲဝင္ကဗ်ာျဖစ္တဲ့<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: normal;"><span style="font-size: 9pt; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">သစ္ကိုင္းေျခာက္ေပၚကို<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: normal;"><span style="font-size: 9pt; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">က်ီးကန္းလာလို႔ နားေတာ့တယ္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: normal;"><span style="font-size: 9pt; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">သရဒ ဆည္းဆာ<span style=""> </span>(ဆရာေမာင္သာနိဳး ဘာသာျပန္သည့္ ဟိုကၠဴကဗ်ာခရီးသည္မွ)<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: normal;"><span style="font-size: 9pt; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">လိုမ်ိဳးေပါ့…။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: normal;"><span style="font-size: 9pt; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: normal;"><span style="font-size: 9pt; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ေနာက္ပိုင္း ေခတ္ေပၚ ဟုိကၠဴေတြမွာဆို အဲဒီထံုးစံေတြကို ရိုက္ခ်ိဳးျပီး ေခတ္ေပၚ အယူအဆေတြ ထည့္သြင္းလာၾကတယ္..။ ဆရာၾကီး ယာမဂုခိ်ေဆရွိ ရဲ့<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: normal;"><span style="font-size: 9pt; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ပစ္စတိုပစ္သံ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: normal;"><span style="font-size: 9pt; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ေရကူးကန္ရဲ့ ခက္မာတဲ့ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: normal;"><span style="font-size: 9pt; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">မ်က္ႏွာျပင္ထက္ဟိန္း<span style=""> </span>ဆိုတာမ်ိဳးေတြေပါ့…။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: normal;"><span style="font-size: 9pt; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">အက်ယ္ျပန္႔ေတာ့ မသိဘူးဗိ်ဳ႕…။ အဲဒီေကာင္ေလးေတြက ၾကည့္ေတာ့သာ မေလာက္ေလးမေလာက္စား တို႔ထိတို႔ထိေလးေတြရွိတာ။ သူ႔တို႔ကိုေလ့လာရင္ ေလ့လာသေလာက္က်ယ္ျပန္႔သြားတာ…။ ကၽြန္ေတာ္ဆိုရင္လဲ ဂ်ပန္ဘာသာရဲ့စံပံုစံ နဲ႔ ၅-၇-၅ ပံုစံကိုသံုးတယ္လို႔ မွတ္ရေပမယ့္ ဘယ္လိုပါလိမ့္ဆိုျပီး ရမ္းတုတ္ေနတဲ့ အဆင့္ေလာက္ပဲ ရွိေသးတယ္…။ <span style="display: none;"><o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: normal;"><span style="font-size: 9pt; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;"><span style=""> </span>သိတဲ့လူေတြ ညြန္ျပေပးရင္ေကာင္းမွာ…။ ကၽြန္ေတာ့္မွာက “ဒါ…ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ ၁၅နွစ္ေလာက္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ကဗ်ာစပ္သင္ေပးခဲ့တဲ့ဆရာေပါ့” လို႔ ျပစရာလူမရွိေတာ့ေလ…။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: normal;"><span style="font-size: 9pt; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ဒါေပမယ့္ ထံုးစံအတိုင္း လက္အျငိမ္မေနပဲ မတန္မရာ တစ္ပုဒ္ေလာက္ စမ္းလိုက္ဦးမယ္… လာေလ့…။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: normal;"><span style="font-size: 9pt; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: normal;"><span style="font-size: 9pt; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">အိမ္အျပန္ လမ္းမ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: normal;"><span style="font-size: 9pt; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">မ်က္စိအစာေကၽြးထြက္ခဲ့<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: normal;"><span style="font-size: 9pt; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">စြပ္ကနဲ ေျမာင္းထဲ…။<o:p></o:p></span></p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1499930131488112058-1658572892955001832?l=www.dopus.co.cc' alt='' /></div>Andyhttp://www.blogger.com/profile/06321523511184868497noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1499930131488112058.post-76127556494773239492008-09-05T22:09:00.000-07:002008-09-26T22:25:56.190-07:00<p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style=" line-height:115%;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;font-size:10pt;">ဟိုတစ္ေန႔က ခင္ဗ်ားကုိ ေက်ာင္းထဲမွာ ေနရာအႏွံ႔ လိုက္ျပျပီးျပီထင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ားကို ေက်ာင္းခန္းေတြထဲ လိုက္မျပရေသးဘူးေလ…။ တကယ္ေတာ့ ေက်ာင္းခန္းထဲ လိုက္ျပဖို႔က ခင္ဗ်ားတင္မဟုတ္ဘူး…။ က်ဳပ္လဲ အႏၲရာယ္ကင္းတာ မဟုတ္ဘူး…။ ဆရာမေတြက ပါးတယ္…။ စတိတ္ေက်ာင္းေတြတုန္းကလို ေက်ာင္းသားေတြ မ်က္ႏွာအကုန္မွတ္ထားတာ…။ ခင္ဗ်ားအခန္းထဲေရာက္လာရင္ “ဟုိကေကာင္ ဘယ္သူလဲ…။နင္က နင့္အတန္းထဲ မေနပဲနဲ႔ ဒီကို ဘာလာလုပ္တာလဲ စည္းမရွိကမ္းမရွိ ဘယ္ေကာင္ေခၚလာတာလဲ ထစမ္း ဘယ္သို႔ဘယ္ခ်မ္းသာ” အစရွိတဲ့ က်က္သေရမဂၤလာ အေပါင္းနဲ႔ ျပည့္စံုတဲ့ အသံသာေလးေတြနဲ႔ နွဳတ္ဆက္လိမ့္မယ္…။ ဒါေပမယ့္ဗ်ာ ရွိသမွ်သြားျဖဲျပီး “ဟဲဟဲ ဟိုေလ ဟိုဥစၥာ ဒီဟာေပါ့” ဆိုျပီး ရူးသလိုေပါသလို သာလုပ္လိုက္။သူ႔ဟာသူ ေမာရင္တိတ္သြားလိမ့္မယ္…။ ရိုးလို႔။ C.Tေက်ာင္းသားကို ဒီလိုလာလုပ္လို႔ ဘာရမလဲ။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style=" line-height:115%;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;font-size:9.0pt;">ဒီေနရာမွာ C.T ဆိုတာဘာလဲ…။ ဒီလိုပါ…။ ကြန္ျပဴတာေက်ာင္းေရာက္ရင္ ဒုတိယႏွစ္ကစျပီး ေမဂ်ာေတြ ခြဲတယ္ေလ…။ ေမဂ်ာေတြလို႔သာေျပာတာ ေျပးေရၾကည့္မွ C.T, C.S ဆိုတဲ့ ေမဂ်ာႏွစ္ခုၾကီးမ်ားေတာင္ရွိတာ…။ စီတီ ဆိုတာက ကြန္ျပဴတာ တက္ကနိဳလိုဂ်ီ၊ လြယ္လြယ္ Hardware လို႔ေခၚတယ္…။ စီအက္စ္ ဆိုတာ ကြန္ျပဴတာဆိုင္းယင့္စ္၊ လြယ္လြယ္<span style="mso-spacerun:yes">  </span>Software လို႔ေခၚတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ၾကိဳေျပာထားမယ္…။ ဘာကဟာဒ္ဝဲလဲ ဘာကေဆာ့ပ္ဝဲလဲေတာ့ သြားမေမးလိုက္နဲ႔ဗ်ိဳ႕…။ ခင္ဗ်ားကို ဘုၾကည့္ၾကည့္ျပီး Hardware ဆိုတာ တြက္စာ၊ စာသိပ္က်က္စရာမလိုပဲ တြက္ရတဲ့ ေမဂ်ာ၊ Software ဆိုတာ က်က္စာ၊ တြက္စရာမလိုပဲ က်က္ရတဲ့ ေမဂ်ာဆိုျပီး မေက်မနပ္နဲ႔ ျပန္ေျပာၾကလိမ့္မယ္…။ ရိုက္မသြားရင္ေတာင္ ကံေကာင္း။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေက်ာင္းတက္ေနတုန္းကသာ လာေမးရင္ေတာ့ ေတာဘက္က အဖိုးၾကီး၊ အဖြားၾကီးေတြေျပာသလို “သိႏိုင္ပါဘူးကြယ္ရို႕” ဆိုျပီး ခံုေလးေပၚ ျပန္ေမွာက္အိပ္သြားလိမ့္မယ္…။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style=" line-height:115%;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;font-size:9.0pt;">အဲဒီေတာ့ စီတီဆိုတာဘာ၊ စီအက္စ္ဆိုတာဘာ၊ သိသြားျပီ…။ စီတီေက်ာင္းသားဆိုတာဘာလဲ…။ စီအက္စ္ေက်ာင္းသားဆိုတာဘာလဲ…။ တကယ္ေတာ့ ပထမႏွစ္ စတက္ေတာ့ C.T, C.Sဘာမွမရွိ၊ ေက်ာင္းပါးမဝ၊ ဒါေပမယ့္ ဝခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျပီး ၾကြေစာင္းၾကြေစာင္းနဲ႔ေပါ့…။ စာေလးေပေလးလဲ က်က္လိုက္ေသးတယ္…။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပထမႏွစ္ဆိုေတာ့သိပ္မၾကာေသးဘူး၊ ၂၀၀၄ ေပါ့…။ အဲဒီတုန္းက ၾကြလဲၾကြခ်င္စရာ ေက်ာင္းကေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတယ္လို႔ ေျပာရမယ္…။ ဂ်ီတီစီေတြက အကၤ ီ်ျဖဴ၊ လံုခ်ည္ျပာေတြနဲ႔ ဂါတာတာျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔က တပတ္ႏွစ္ရက္ ဝတ္ခ်င္တာဝတ္လို႔ရတယ္…။ ေက်ာင္းဝတ္စံုေလွ်ာ္ထားတာမေျခာက္ေသးလို႔ဆိုျပီး ဝတ္စံုရက္မွာ ကိုးယိုးကားယားဝတ္လာမလား၊ ရေသးတယ္။ လတ္လ်ားလတ္လ်ားေရွာက္သြားေနလို႔ရတယ္…။ အံမယ္ အဲဒီတုန္းကသားဆို ဂ်ီတီစီေက်ာင္းသားေတြေတြ႔ရင္ မ်က္စိေလးေမွးျပီး “ေတာ္ေတာ္သနားဖို႔ ေကာငး္တဲ့ ငတိေတြ” ဆိုတဲ့အထာနဲ႔ၾကည့္လိုက္ေသးတာ…။ (ေနာက္မွ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ပိုသနားဖုိ႔ေကာင္းပါလား သိရတယ္)… ေနာက္ျပီးအေတြးထဲမွာက “ကြန္ျပဴတာဆိုတာၾကီးကို တကၠသိုလ္ၾကီးဟီးေနေအာင္ဖြင့္သင္မွေတာ့ အခ်ာပင္ေတာ့ ဟုတ္အံ့မထင္” ဆိုတာကရွိေနေသးတယ္…။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style=" line-height:115%;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;font-size:9.0pt;">အဲဒီတုန္းကမ်ား တကၠသိုလ္ေက်ာင္းဆိုတာ တဲ့အရသာေလးက ေတာ္ေတာ္ေကာင္းေသးတာေပါ့…။ ဒါေတြကေတာ့ထားပါ…။ေျပာေနလို႔ အခုတက္မယ့္ တက္ဆဲ တက္ဦးမလို႔ ေက်ာင္းသားအေလာင္း(ဟုတ္ပါဘူး) ေက်ာင္းသားေလာင္း ေက်ာငး္သားေဟာင္းေတြ သြားရည္က်ရံုရွိမွာေပါ့…။ ဗမာဗီဒီယုိကားေတြလို မရွိေတာ့တဲ့ တကၠသိုလ္ၾကီးထဲ ေသာင္းက်န္းေနသလို ယုတိၲမရွိျဖစ္ေနဦးမယ္…။ ကဲ အခုစာသင္ေနျပီ… လိုက္နားေထာင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္လိုက္ဦး…။ ေရွ႕မွာ ဆရာမေျပာေနတာ ေတာ္ေတာ္စိတ္ဝင္စားဖို႔ေကာင္းတယ္…။ ဘာတဲ့ 8-bits ကြန္ျပဴတာေတြ အေၾကာင္းပါလား…။ အဲဒီကြန္ျပဴတာေတြကို ဘယ္လိုလုပ္ထားတယ္…၊ ဘယ္နားမွာသံုးတယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း…။ စြမ္းေဆာင္ရည္ဘယ္ေလာက္ျမင့္တယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း…။ ဟုတ္တာေပါ့…။ ၁၉၉၀ ခုႏွစ္ေတြေလာက္တုန္းက ေတာ္ေတာ္ေကာင္းခဲ့တာေလ…။ အဲဒါနဲ႔ တစ္ေယာက္ကထေမးတယ္…။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style=" line-height:115%;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;font-size:9.0pt;">“8 bits ေတာင္ဒီေလာက္ျမန္ေနရင္ အခု 64 bits ေတြၾက ေတာ္ေတာ္ျမန္မွာေနာ္..” <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style=" line-height:115%;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;font-size:9.0pt;">“64 bits ကြန္ျပဴတာ…? မျဖစ္နိဳင္တာ 16 bits ကအျမင့္ဆံုးေလ…နင္ဘာေတြလာေၾကာင္ေနတာလဲ…”<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style=" line-height:115%;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;font-size:9.0pt;">ဟုတ္တာေပါ့…။ေတာ္ေတာ္ေၾကာင္တဲ့ေကာင္…။ စာအုပ္ထဲမွာ ဒါပဲေရးထားတာ ဒါပဲမွတ္ထားေပါ့…။ ဒါ ၁၉၉၃ ေလာက္တုန္းကတည္းက ထုတ္တဲ့ မူလလက္ေဟာင္းစာအုပ္…။ ဒိထက္ေကာင္းတာ မရွိေတာ့ဘူး…။ အဲဒီလိုေကာင္မ်ိဳး ေအာင္ပါလိမ့္မယ္… သူ႔အေမၾကီးေဒၚၾကီး စာေမးပြဲၾကမွ…။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style=" line-height:115%;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;font-size:9.0pt;">အင္း…တစ္နာရီခြဲျပည့္ျပီ…။ လာလာလစ္စို႔။ ဒီေန႔ ကြန္ျပဴတာခန္းခ်ိန္ပါတယ္…လာဗ်ာ…တစ္ပတ္မွ ရွားရွားပါးပါး တစ္နာရီခြဲၾကီးမ်ားေတာင္ရတာ သြားစို႔…။ ေနာက္ျပီး အဲဒီ အထဲမွာေအးတယ္…။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style=" line-height:115%;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;font-size:9.0pt;">…ဟင္…ေဟး…ေဝးေဟးေဟး …..<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style=" line-height:115%;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;font-size:9.0pt;"><span style="mso-spacerun:yes"> </span>“ဘာျဖစ္တာလဲဟင္” << (ဒါကခင္ဗ်ားေမးတာ)<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style=" line-height:115%;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;font-size:9.0pt;">မီးပ်က္ေနျပီေလ…မီးပ်က္သြားျပီဗ်…ဟားဟား ရိုးေကာ အလကားရျပီ… ပံုမွန္အားျဖင့္ ေက်ာင္းသားကတ္ျပ ရိုးေကာေပးျပီးထြက္လာလို႔ရေပမယ့္ တခါတေလ ေဂၚေရာင္းလ္လွည့္ျပီဆို <span style="mso-spacerun:yes"> </span>အလကားတစ္နာရီခြဲၾကီး ထုိင္ေနရတာ…။ အခု ဘာမွမလိုေတာ့ဘူး…။ ဟုတ္သေလ…။ အဲဒီထဲမွာ ထုိင္ေနျပီး ဘာမွလုပ္လို႔ရတာမွမဟုတ္တာ…။ တိုက္ပင္က်ဴတာ ထုိင္ရိုက္ေနလို႔ပဲရမယ္…။ စက္ခန္းေရွ႕မွာေရးထားတာလဲ ဖတ္ၾကည့္လိုက္ဦး…။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style=" line-height:115%;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;font-size:9.0pt;">“သတ္မွတ္ထားေသာ အခိ်န္တြင္ ယူနီေဖာင္း၊ ေက်ာင္းသားကတ္ပါမွ ဝင္ခြင့္ျပဳမည္…။ အခ်ိန္ပိုသံုးပါက စာျဖင့္ေရး၍ တင္ကာခြင့္ေတာင္းရမည္ (ထိုသို႔ စာတင္သူဟူ၍ မၾကားဖူးေခ်…စာေရးသူ) မန္မိုရီစတစ္၊ Disc ၊ Floppy Disk မ်ားကို ခြင့္ျပဳခ်က္မရွိပဲ သံုးကသိမ္းဆည္းမည္……..မည္……..မလုပ္ရ……မဖြင့္ရ…..မrunရ…. ရ…ရ” အမ်ားၾကီးပဲဗ်…စိတ္ထင္ ေလးခုေလာက္ က်န္ဦးမယ္…မမွတ္မိေတာ့ဘူး…။ ဒါေတာင္ အထဲကဆရာမေတြ ေျပာတဲ့ “ဟို ပရိုဂရမ္ မဖြင့္နဲ႔…။ CMOSထဲ ဝင္လို႔မရဘူး…။ Assembly မ run ပါနဲ႔…။ေလွ်ာက္မဖ်က္ပါနဲ႔…။ ဟိုေကာင္ေလး ဘာေတြrunေနတာလဲ…။ အသစ္အဆန္းေတြ မလုပ္နဲ႔လို႔ ေျပာေနတာမၾကားဘူးလား…လား….လား….လား”…ေတြမပါေသးဘူး။ အဲဒါေတြလဲ အကုန္မမွတ္မိေတာ့ဘူး…၊က်န္ေသးတယ္…။ (Assembly ဆိုတာ ေနာက္ဆံုးနွစ္ၾကမွသင္တဲ႔ အခုမသံုးၾကေတာ့တဲ့ Machine Level Programming Language တစ္ခု) အခုေတာ့ ကန္တင္းသြားၾကစို႔…။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style=" line-height:115%;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;font-size:9.0pt;">အခုနကေျပာတဲ့ စီတီေက်ာင္းသား စီအက္စ္ေက်ာင္းသားဆိုတာဘာေတြလဲ။ ျပန္ရွင္းမယ္..။ ဒါကလဲ လက္ေတြ႔ျပမွရွင္းမယ္…။ စီတီေဆာင္ဘက္သြားၾကမယ္…။ ကိုယ္ကုိတိုင္က စီတီေက်ာင္းသားဆိုေတာ့ အဲဒီဘက္ကေတာ့ေအးေဆး…။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style=" line-height:115%;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;font-size:9.0pt;">“ေဟ့လူ… ခင္ဗ်ားတို႔ အေဆာင္ဘက္မွာ မီးခိုးေတြ အူေနပါလား၊ မ..ီ..မ…မီး..ထ..ထင္တယ္….”<< (ခင္ဗ်ားရဲ႔ ေၾကာက္လန္႔တၾကားေျပာသံ)<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style=" line-height:115%;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;font-size:9.0pt;">မဟုတ္ပါ….မလန္႔ပါနဲ႔ အဲဒါ Hardware Department လုိ႔ေခၚတယ္…စမ္းသပ္ခ်က္ေတြလုပ္ေနလို႔လား… သြားၾကည့္ၾကတာေပါ့…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style=" line-height:115%;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;font-size:9.0pt;">“ဟား… တီခ်ယ္တို႔ ဘာေတြခ်က္…”<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style=" line-height:115%;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;font-size:9.0pt;">“ဟဲ႔ေကာင္ …ဘာရွိလို႔ဘာခ်က္ရမွာလဲဟဲ့ အရင္တုန္းကမွ နည္းနည္းပါးပါး အာလူးေလး အစိမ္းေၾကာ္ေလး ေၾကာ္စားလို႔ရေသးတယ္…အခု နင့္အေမၾကီးေဒၚၾကီး ေရာင္းလ္လွည့္လွည့္ေနတတ္လို႔ ဒိီေရေႏြးအိုးေလးေတာင္ ဖ်စ္ဖ်စ္ျမည္ေအာင္ၾကိဳေနရတာဟဲ႔ ေသနာရဲ့…။သြား…သြား အခန္းထဲဝင္။ ေတာ္ေနၾကာေရာက္လာလို႔ အကုန္အမွဴပတ္ေနမယ္…သြား Electric Circuits စာအုပ္က အခန္း ေလး ကို က်ဳတိုရီယယ္ ကူးထားၾက” (အဲဒီစာအုပ္ကို ဘာေၾကာင့္သင္မွန္းအခုထိ မသိေသးပါ)<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style=" line-height:115%;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;font-size:9.0pt;">မွားပါတယ္…အဲဒါနဲ႔ အခန္းေရွ႕မွာ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ထုိင္ျပီး ေဆးလိပ္ေသာက္ေနၾကတဲ႔ ေကာင္ေတြကို က်ဴတိုရီယယ္ေျဖဖို႔ေျပာ…ေျပာျပီး…က်ဳပ္တို႔ စီအက္စ္ဘက္လစ္ၾကစို႔…။ ဒါကေနာက္မွ ဆရာမ ရိုးေကာလာေခၚမွ ဝင္လို႔ရတယ္…။ ေစာျပီးလာေခၚရင္လဲ ဆရာမေသးေသးေလးေတြပဲလာမွာ အထဲက တစ္ေကာင္ကုိ က်ဳပ္အစား ေထာင္လိုက္ဖို႔ မွာခဲ့လိုက္မယ္…။က်ဴတိုရီယယ္ဆိုတာလဲ ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး…။ဆရာမေတြ လုပ္စရာမရိွ စာသင္ရမွာ ပ်ငး္ရင္ က်ဴတိုရီယယ္ဆိုျပီး ေရွာက္ေရးခိုင္းတာ…အဲဒါေတြကလဲတကယ္အမွတ္ျခစ္ဟန္မတူဘူး…။က်ဳပ္ဆိုေတြ႔ကရာေတြေရွာက္ေရး။ ေဘးကေကာင္ေတြကလည္း က်ဳပ္ဆီကကူး…၊ တခါမွ ျပႆနာ မျဖစ္ဖူးဘူး…။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style=" line-height:115%;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;font-size:9.0pt;">ကဲ စီအက္စ္ေအခန္းဘက္ေရာက္ျပီ…။ ဟင္ျငိမ္လို႔ပါလား…။ ဆရာမလည္းမေရာက္ေသးပါဘူး…။<span style="mso-spacerun:yes">  </span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style=" line-height:115%;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;font-size:9.0pt;">“မန္းနီးကြန္ျပဴတာ ဟတ္စ္စ္စ္သည္ ဟတ္သည္ ကတ္ခ်စ္ မန္မိုရီ စီအမ္စီအမ္စီအမ္ အမ္… ပိုစရွင္ ဘီတြင္း ပိုစရွင္ ပိုစရွင္ ေဒါ႔ဂီ ပိုစရွင္” (ဟင္ ဟုတ္ပါဘူး)<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style=" line-height:115%;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;font-size:9.0pt;">စာက်က္ေနၾကတာပဲ…။ ဒါစီအက္စ္ေအခန္းေလ…။ အေတာ္ဆံုး အလိမၼာဆံုးလို႔ ဆရာမေတြက သတ္မွတ္ထားတာ… အကုန္စာက်က္ေနၾကတာ …။ ဒါနဲ႔ ေနာက္ဆံုးမွာ အိပ္ေနတဲ႔ အိႏိၵယႏြယ္ဖြားတစ္ေကာင္ေတြ႔လား…။ အဲဒါ က်ဳပ္ေဘာ္ဒါ… ဒီအတန္းက အီးစီ (အတန္းေခါင္းေဆာင္)ေပါ့…။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style=" line-height:115%;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;font-size:9.0pt;">“ဟာ..ေဟ့ေကာင္ လာကြ…၊ ဒီေန႔ ငါ့ေဘးကေကာင္က တေနကုန္က်ဴရွင္ရွိလို႔ ေက်ာင္းမလာဘူး…။သူ႔အစား ရိုးေကာေထာင္ေပးစမ္းပါ…အမယ္ မင္းေဘာ္ဒါပါ ပါေသးတာပဲ… အေတာ္ပဲ…Roll 1 ကလဲ စာက်က္တာ မ်ားသြားျပီး အခု Drift သြင္းေနရတယ္…သူ႔အစားေထာင္လိုက္စမ္းပါ…။ ဒီအခိ်န္က ရတယ္ကြ” <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style=" line-height:115%;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;font-size:9.0pt;">မွားပါတယ္…ဒီေကာင္ကဒီလိုပဲ… အတန္းထဲမွာ စာလဲမလုပ္ဘူး… ကၽြန္ေတာ္တို႔န႔ဲေလွ်ာက္လိမ့္ေနတာ ရိုးေကာ ေခၚခါနီးမွ ေရာက္ေရာက္သြား ဆရာမကေမးရင္ “ဟို စာအုပ္တန္းစီေနရလို႔ …အစည္းအေဝးရွိလို႔ ေက်ာင္းလခေတြသြားသြင္း ရလို႔…ဟိုဟာလုပ္ရလို႔...ဒီဟာလုပ္ရလို႔…” အစရွိသျဖင့္ေရွာက္ေျပာေနက်…။ဒါမွမဟုတ္ စာသင္ေနတုန္းအိပ္ရင္အိပ္ေန… မအိပ္ရင္ ေဘးက ရိုးဝမ္းတို႔ ရိုးဖိုက္ တို႔ကို စာသင္လို႔မရေအာင္ေရွာက္ေႏွာင့္ယွက္ေနတာ…။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style=" line-height:115%;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;font-size:9.0pt;">ရိုးေကာေတာ့ေခၚျပီးသြားျပီ…။ ကိုယ့္အတန္းဘက္ ျပန္လွည့္…။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style=" line-height:115%;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;font-size:9.0pt;">“ဟဲ့ က်က္သေရတုံးအေကာင္…” လွည့္ၾကည့္…။ ေအာ္ စီအက္စ္ေအခန္း Roll No အျမင့္စားထဲက အသိေကာင္မေလးတစ္ေယာက္၊ အရမ္းစာၾကိဳးစားတာ…။ စာမသိရင္ သူ႔ဆီသြားေမးရတယ္…။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style=" line-height:115%;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;font-size:9.0pt;">“ဘာတုန္းဟ..”<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style=" line-height:115%;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;font-size:9.0pt;">“ငါမသိလို႔ နင့္ကိုေမးမလို႔… ငါ့ ကြန္ျပဴတာ…ဟာ …ပ်က္သြားတာ…ဘာလုပ္ရမလဲ…။အခုေတာ့ ငါ့ဦးေလး အသိ တီဗီြျပင္တဲ႔ ဆရာဆီပို႔ထားတယ္”<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style=" line-height:115%;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;font-size:9.0pt;">“အိ…အဲ…ဟို… ေကာင္းပါတယ္ဟာ…ေကာင္းပါတယ္ ေယာေရာရွိ ေယာေရာရွိ” <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style=" line-height:115%;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;font-size:9.0pt;">ေျပးၾကစို႔…ရွင္းျပေနရင္ ကိုယ္လဲ တီဗီြျပင္ဆရာဆီက ကြန္ျပဴတာလိုက္ထမ္းေနရဦးမယ္ ။ေနာက္ျပီး ဟာ…ရိုးေကာ…ရိုးေကာ…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style=" line-height:115%;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;font-size:9.0pt;">ေျပးဟ ေျပးဟ…တစ္ခ်ိန္အလကားရမွာ…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style=" line-height:115%;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;font-size:9.0pt;">အတန္းထဲေရာက္ေတာ့ ဆရာမ မရွိဘူး…ဒါေပမယ့္…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style=" line-height:115%;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;font-size:9.0pt;">“ေဟ့ေရာင္ မင္းရိုးေကာတစ္ခ်ိန္လြတ္သြားျပီ…။ဝတုတ္ (ေဂၚဇီလာ၏ ညီမ) လာေခၚသြားတာကြ…။ ငါလဲလုပ္လို႔မရဘူး…” <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style=" line-height:115%;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;font-size:9.0pt;">ျဖစ္ရေလ၏….<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style=" line-height:115%;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;font-size:9.0pt;">ေယာေရာရွိ…ေယာေရာရွိ… <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style=" line-height:115%;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;font-size:9.0pt;">ဟင္း….ရိုးေကာမရလို႔ စိတ္ညစ္သြားျပီ…ဘယ္မွမသြားေတာ့ဘူး…ဒီအထဲမွာပဲ အိပ္ေနေတာ့မယ္… ခင္ဗ်ားကေတာ့ ညေနေက်ာင္းဆင္းမွ ေက်ာင္းကားနဲ႔လိုက္ခဲ့ျပီး အနီးဆံုးေနရာမွာ ဆင္းလိုက္ေပါ့ဗ်ာ….။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style=" line-height:115%;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;font-size:9.0pt;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style=" line-height:115%;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;font-size:9.0pt;"><o:p> </o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1499930131488112058-7612755649477323949?l=www.dopus.co.cc' alt='' /></div>Andyhttp://www.blogger.com/profile/06321523511184868497noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1499930131488112058.post-67680256130900526792008-09-03T23:49:00.000-07:002008-09-04T00:16:22.734-07:00<p class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"></span></p><p class="MsoNormal"><span style="line-height:115%;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;font-size:10.0pt;">ဒီေန႔ေတာ့ မရွည္ေတာ့ပါဘူးဗ်ာ…တကယ္ပါ…ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ပဲ တင္လိုက္တယ္… ေခါင္းစဥ္ေတာ့မရွိဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ Repentance<span style="mso-spacerun:yes">   </span>လို႔ပဲေပးထားတယ္… အစကေတာ့ ဘာသာျပန္လိုက္မလ႔ိုပဲ… ဒါေပမယ့္ ႏွေျမာတာနဲ႔ ဒီအတိုင္းပဲ ကူးထည့္လိုက္တယ္…ဒါပဲေကာင္းပါတယ္…မဟုတ္ဘူးလား… <o:p></o:p></span></p><p></p><p class="MsoNormal" style="text-indent:.5in"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;">I should have had the courage to stand my ground<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;">To be what I wanted to be not what you expected me to be<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;">If I could have, I would have been<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;">A success in my own eyes <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;">Instead of a failure in yours.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent:.5in"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;">I should have rejected your standards for my life<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;">And lived only by my own<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;">If I could have, I would have been<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;">Happy and strong<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;">Instead of miserable and weak.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent:.5in"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;">I should have done what I thought was right<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;">Not what you said was right<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;">If I could have, I would have<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;">Lived a life that had meaning<span style="mso-spacerun:yes">  </span>for me<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;">Instead of<span style="mso-spacerun:yes">  </span>a life filled with empty regrets.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent:.5in"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;">I should have lived my life for myself<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;">Not for you, others ,or<span style="mso-spacerun:yes">  </span>society<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;">If I could have, I would have <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;">Enjoyed living and loving<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;">Instead of feeling so alone and unfulfilled<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent:.5in"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;">But in the twilight of life<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;">Should haves<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;">Could haves<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;">And would haves<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;">Do no good because they change nothing<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;">And negate the joys I have experienced…,<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;">the love I have shared,<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;">and the beauty I have seen.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;">None of which I am willing to so dishonor.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" align="center" style="text-align:center"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;">Bobbi Duffy<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" align="center" style="text-align:center"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;">P.S<span style="mso-spacerun:yes">  </span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;">Thanks Christina for the poem, teacher who love torturing students.<span style="mso-spacerun:yes">  </span>:P<o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1499930131488112058-6768025613090052679?l=www.dopus.co.cc' alt='' /></div>Andyhttp://www.blogger.com/profile/06321523511184868497noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1499930131488112058.post-80118327755327496172008-08-31T21:35:00.000-07:002008-09-26T22:26:18.889-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီပို႔စ္ကေတာ့ အင္း...ဘယ္လိုေျပာရပါ့... ဘာကိုမွနစ္နာေစေတာ့ရယ္လို႔ေရးတာ မဟုတ္ပါဘူး... ကၽြန္ေတာ့္တုန္းကလို ကြန္ျပဴတာဝါသနာပါတဲ့ ညီညီမငယ္ေတြ ေယာင္လည္လည္ျဖစ္မွာ စိုးလို႔ေရးလိုက္ရတာ...။ ဘာေၾကာင့္လဲမသိဘူး...ကြန္ျပဴတာတကၠသိုလ္ေက်ာင္းဆင္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ေက်ာင္းအေၾကာင္း ဟုတ္တိုင္းမွန္ရာေတြ ေျပာဖုိ႔အင္မတန္ဝန္ေလးၾကတယ္...ကၽြန္ေတာ့္တုန္းကလဲ အဲဒါေၾကာင့္ပဲ သံုးႏွစ္ေလာက္ ေပါက္ကရေတြျဖစ္ စိတ္က်ေရာဂါေတြရနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ဗ်ာမ်ားခဲ့တာ... အဲဒါေၾကာင့္မေနနိဳင္မထုိင္နိဳင္ေရးလိုက္တာပါ... (အင္း...ကိုယ့္တာဝန္လြတ္ေအာင္လဲ ေျပာရေသးတယ္..ျမန္မာျပည္မ်ားတယ္မနိပ္ပါလားေနာ္)</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ျမန္မာျပည္ ပညာေရးကေတာ့ အားလံုးသိေတာ္မူၾကတဲ့ အတိုင္း ၁၀တန္းကို အတင္းနားဖ်င္း ပံုေအာ…အမွတ္ေကာင္းရင္ ေဆးေက်ာင္း၊ အင္ဂ်င္နီယာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အခုေနာက္ပိုင္း ၁၉၉၀ ေက်ာ္လြန္လာျပီးတဲ့ေနာက္ ကြန္ျပဴတာဆိုတဲ့ ပစၥည္းေလး ထြန္းကားလာေတာ့ ဒို႔ျမန္ျပည္မွာလည္း ပညာရွိၾကီးမ်ားက “ဟ…ကြန္ျပဴတာတကၠသိုလ္ဆိုတာေလးေတာ့ ဖြင့္ဦးမွ ေတာ္မေဟ့” ဆိုျပီး ကြန္ျပဴတာတကၠသုိလ္ေပၚေပါက္လာသေပါ့။ အဲဒီေတာ့ ျမန္မာျပည္ပညာေရးမွာ ေနာက္ထပ္ ကြန္ျပဴတာ ဆိုတဲ့ ပံုေသနည္းတစ္ခုေပၚလာတယ္ေလ...။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဟိုးေရွး မူလအစဦးပကတူး အာစီတူးထဲမွာ ကြန္ျပဴတာ တကၠသိုလ္ၾကီး ေတာက္ေျပာင္ခဲ့စဥ္ ဘာညာကြိကြေတြ ကၽြန္ေတာ္မမီ လို႔ မေရးေတာ့ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ေရးမွာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သံုးႏွစ္တိတိ က်င္လည္ခဲ့တဲ့ “ရန္ကုန္ကြန္ျပဴတာတကၠသိုလ္ ေလွာ္ကား” အေၾကာင္းပါ။ ဘိုလိုမႈတ္ အဲ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ University of Computer Studies, Yangon (Hlawgar) - အတိုေကာက္ UCSY ေပါ့ဗ်ာ။ ေဘာ္ေဘာ္တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ UCAssY လို႔ေခၚသဗ်။ ဘာျဖစ္လို႔ဆိုတာေတာ့ အေသခ်ာေတာ့ သိဘူးခင္ဗ်။ Assholes ေတြေပါလို႔လို႔ေတာ့ ၾကားဖူးတယ္။ Asshole ဆိုတာ ဘယ္လို hole မွန္းေတာ့ သူတို႔ ဘိလပ္က သိုးေဆာင္းစကားေသေသခ်ာခ်ာမတတ္တာနဲ႔ မသိေပါင္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ရန္ကုန္ျမိဳ႕ကေန ကိုယ္ပိုင္ကားနဲ႔ ၁နာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ခရီးမွာ သာဓုကန္ဆိုတဲ့ ရြာကေလးရွိတယ္။ အဲဒီရြာေလးကေန တစ္မွတ္တိုင္ အေက်ာ္မွာ “ရန္ကုန္ကြန္ျပဴတာတကၠသိုလ္” ဆိုတဲ့ ဆုိင္းဘုတ္ၾကီးကို ေတြ႔ရလိမ့္မယ္။ ေတြ႔ျပီဆိုရင္ ဝင္လာလိုက္ တစ္လွမ္း ႏွစ္လွမ္း သံုးလွမ္း ….ဆယ္လွမ္း… “ရပ္”။ ခင္ဗ်ား ဝင္လို႔မရေတာ့ဘူး။ ဘာေၾကာင့္ဆို ခင္ဗ်ားဝတ္လာတာ “သရုပ္ပ်က္အဝတ္အစား”ကိုဗ်။ ဒီေနရာမွာ “ေအာင္မာ… ငါဝတ္လာတာ European Suit အစစ္ကြ” ဆိုညားအံ့။ မရပါ…. ကြန္ျပဴတာ တကၠသုိလ္သည္ Logical က်က်စဥ္းစားျပီး အလုပ္လုပ္တဲ့အတြက္ ျမန္မာပုဆိုးရွပ္အကၤ ီ် မဟုတ္ရင္ သရုပ္ပ်က္အဝတ္အစားလို႔ သတ္မွတ္ပါတယ္။ သို႔အတြက္ အိမ္ျပန္ျပီး အဝတ္အစားလဲပါ။ ျပီးမွ ျပန္လာပါ။ အဲဒါခင္ဗ်ားအတြက္ အႏ႖ရာယ္ကင္းပါတယ္။ ဒီထက္ အႏၲရာယ္ကင္းခ်င္ရင္… ေက်ာင္းဝတ္စံုျဖစ္တဲ့ ရွပ္အျဖဴနဲ႕ ပုဆိုး စိမ္းျပာသာဝတ္လာေပေတာ့။ အဲဒါဆို ခင္ဗ်ား ဘာၾကီးျဖစ္ေနေနေက်ာင္းထဲဝင္လို႔ရတယ္။ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ ေက်ာင္းဝတ္စံုဝတ္ ဗံုးၾကီးလြယ္ျပီး ေက်ာင္းထဲဝင္သြား ဘယ္သူမွ ဘာမွမေျပာဘူး။(ဘာထင္တာလဲဗ် ေရဗံုးတို႕ ဆီဗံုးတို႔ ေျပာတာ)။ တျခားဝင္လို႔ရတဲ့ မလြယ္ေပါက္ေတြေတာ့ရွိတယ္...မေျပာေတာ့ဘူး ေတာ္ၾကာ BaganNet လို အဲဒီအေပါက္ေတြ လိုက္ဘန္းလိုက္ရင္ ေက်ာင္းသားေတြ ဒုေကၡာျဖစ္ကုန္လိမ့္မယ္…။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီေနရာကေန ဝင္လို႔ရလာျပီဆိုပါေတာ့…။ အဲဒီလမ္းမၾကီး (ကြန္ျပဴတာရဲ့ အဓိပဓိ လမ္းမၾကီးေလ) ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေတာ့ ေတာ္ဝင္လမ္းၾကီးလို႔ေခၚၾကတယ္…။ ေတာ္ေတာ္ၾကီးဝင္ရလို႔…။ ဟုိ... ျမကၽြန္းညိဳညိဳၾကီးက အဓိပဓိလမ္းၾကီးနဲ႔ေတာ့ မိုးတြင္းမွာ ဗြက္ေပါက္တတ္ျပီး ေႏြနဲ႔ေဆာင္းမွာ ဆာဟာရကႏၲာရလို ပူတာကလြဲရင္ သိပ္မကြာပါဘူး…။ အဲဒိအတုိင္းဝင္လာလိုက္လို႔ မုဒ္ဝေက်ာ္တာနဲ႔ ေတြ႔ရမွာက တစ္ပင္ထီးထီး (သစ္ပုပ္ပင္ၾကီးမဟုတ္ပါ) ကုကိၠဳလ္ပင္ၾကီးေတြ႔ရလိမ့္မယ္…ေဘးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ First Year တုန္းကစုိက္ထားတဲ့ ေရမရလို႔ ေသေနတဲ့ ေရတမာလို သေျပလို အပင္ေလးေတြရွိတယ္…။ အဲဒီအပင္ေလးေတြကို အသာထား အေရးမၾကီးဘူး။ တကယ့္အေရးအၾကီးဆံုး the most important thing ကိုျပမယ္...။ ကၽြန္ေတာ္ အခုနကေျပာတဲ့ ကုကိၠဳလ္ပင္ၾကီးကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္ “ေက်ာင္းေခၚခ်ိန္ ၇၅% မျပည့္မီပါက စာေမးပြဲေျဖဆိုခြင့္ မျပဳ” ဆိုတဲ့ဆိုင္းဘုတ္ၾကီး...အဲဒါအေရးအၾကီးဆံုးပဲ...အံမယ္ ဘယ္ေလာက္အေရးၾကီးလဲဆို ဟုိတေလာတုန္း နာဂစ္ဝင္တုန္းကေပါ့..။ ေက်ာင္းလဲနာဂစ္ဒဏ္ အေတာ္ခံလိုက္ရတယ္...မွန္ေတြကြဲ...သြပ္ေတြလန္နဲ႔ စာသင္လို႔မျဖစ္ေအာင္ကို ျဖစ္သြားတယ္...။ ဘုတ္ၾကီးလဲ ေလနဲ႔ ပါသြား..၊အစအနေတာင္ရွာမရေတာ့ဘူး...။ အဲဒီမွာ ေက်ာင္းကေဂၚဇီလာ (ပါခ်ဳပ္ကိုေခၚျခင္းျဖစ္ပါသည္ ေနာက္တြင္ သူ႔အေၾကာင္း အျပည့္အစံုပါပါမည္ ေမွ်ာ္ပါ) ကသြပ္ေတြမိုးဖို႔ မွန္ေတြကာဖုိ႔ ကိိစၥကို ခဏေအးထားျပီး အဲဟုိဘုတ္ၾကီးကို အရင္ အသစ္ျပန္ေရးဆြဲျပီးတပ္ဖို႔ အမိန္႔ထုတ္သဗ်... အဲေလာက္အေရးၾကီးတာ.... မခန္႔ေလးစားေတာ့သြားမလုပ္နဲ႔ ဘာမွတ္လဲ...။ကၽြန္ေတာ္တို႔တုန္းကေတာ့ ေက်ာင္းထဲတစ္ခါဝင္ရင္ အဲဒီဘုတ္ၾကီးကိုတစ္ခါ ခဲနဲ႔ထုတယ္...ခင္ဗ်ားဝင္သြားရင္လဲ ၾကည့္လိုက္ အဲဒီမွာ ခဲေပါက္ရာအသစ္ေတြေတြ႔လိမ္႔မယ္...ကၽြန္ေတာ္တို႔လက္ရာေတြကေတာ့ နာဂစ္နဲ႔ပါသြားျပီ။ အဲဒီကုကိၠဳလ္ပင္မွာ ရုကၡစိုးရွိရင္ ေတာ္ေတာ္စိတ္ညစ္မွာ...။ အဲဒီအပင္ၾကီးကလည္း ဟုိ သစ္ပုပ္ပင္ၾကီးလို ခ်စ္သူေတြ ၾကည္နဳးတဲ့ ေနရာေတာ့မဟုတ္ဘူး..။ ဘယ္.... ၾကည္နဳးဖို႔ေနေနသာသာ ဘုတ္ၾကီးၾကည့္ျပီးတြန္႔တြန္႔သြားလို႔ လန္းဆန္းနဳနယ္တဲ့ စိတ္ေလးေတြ ဘယ္ေရာက္သြားမွန္းသိမွာေတာင္ မဟုတ္ဘူး။ တခ်ိဳ႕အသည္းကြဲျပီး မူးမူးရူးရူးနဲ႔ လာထိုင္တဲ့ေကာင္ေတြပဲရွိမယ္...တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ေသးေပါက္ေပါက္သြားၾကတယ္...။ လူေကာင္းဆိုု အဲဒီအပင္ေအာက္ေယာင္လို႔ေတာင္ မလာဘူး...။ အဲကို ေရာက္ဖုိ႔ ပူပူေလာေလာၾကီးကို ေလွ်ာက္ရမွာကိုး...။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကဲ ေနပူထဲ ေလွ်ာက္လာလို႔ ေတာ္ေတာ္ပင္ပန္းသြားျပီ...။ အဲဒီေတာ့ မိန္းေဆာင္က ဆင္ဝင္ၾကီးေအာက္မွာ ခဏအနားယူေပါ့...ေလေလးကတျဖဴးျဖဴးနဲ႔အင္မတန္ေကာင္းတယ္... သဲေလးက်လိက်လိေတာ့ နည္းနည္းသည္းခံေပါ့..တခုရွိတယ္...အေပၚေတာ့ေမာ့မၾကည့္နဲ႔ေနာ္...အေပၚမွာ မ်က္ႏွာက်က္ျပားၾကီးေတြ ဘတ္လတ္ဘတ္လတ္နဲ႔ ျပဳတ္က်ဖို႔ တာစူေနၾကတယ္...ေမာ့ၾကည့္လိုက္လို႔ ျပဳတ္က်သြားရင္ ခင္ဗ်ားတာဝန္ျဖစ္ေနဦးမယ္..။ ျပီးေတာ့... ကား...ဟုတ္တယ္ ဒါကပိုအေရးၾကီးတယ္ အေရးၾကီးဆံုးပဲ...အဲဒီနားမွာ Toyota Van ဖင္ေကာက္ေလးတစ္စီးရပ္ထားလား ၾကည့္လိုက္ဦး..။နံပတ္ေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး...။ ရပ္မထားရင္ အင္း နည္းနည္းေနလို႔ရမယ္..။ မုဒ္ဝကို မျပတ္ေစာင့္ၾကည့္ပါ.။ အဲဒီလို ကားေလးမ်ားေပၚလာရင္ အေျခအေနၾကည့္ျပီး လစ္ေပေတာ့...။ မိတ္ေဆြေကာင္းက်ိဳးေျပာတာပါ။ အဲဒါ ေဂၚဇီလာရဲ့ကား၊ မေျပးရင္ ေဂၚဇီလာ အနင္းခံရမွာ စိုးလို႔ ေျပာတာ...အဲဒီ ေဂၚဇီလာနင္းတဲ့ အေၾကာင္းေတြကုိေတာ့ အပုိငး္(၃) ကြန္ျပဴတာနွင့္ေဂၚဇီလာ က်ေတာ့မွ အေသးစိတ္ ေျပာျပေတာ့မယ္ အခုေတာ့ ခင္ဗ်ားကို ေက်ာင္းထဲလိုက္ျပရဦးမယ္...။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေက်ာင္းေဆာင္ေတြထဲလဲ အားရင္ေရွာက္ၾကည့္လိုက္ဦး... corridor တစ္ေလွ်ာက္ဟာ အထက္တန္းေက်ာင္းကဲ့သုိ႔ ရွင္းလင္းေနျပီး ဗိုင္းေကာင္းေက်ာက္ဖိ စာသင္ခန္းေတြကို ေတြ႔ရမယ္... ကၽြန္ေတာ္တို႔လို လတ္လ်ာလတ္လ်ားသမား ၁၀ ေယာက္ထက္ပိုရင္ ကၽြန္ေတာ့္လာေျပာဗ်ာ...ေက်ာင္းကကန္တင္းမွာ ကုန္းဆင္းအဝတိုက္မယ္... အစ္ကို အစ္မ အန္ကယ္ အန္တီ အဖိုး အဖြားေတြ ေခတ္ကလုိ စာသင္ခန္းေတြေရွ႕မွာ လာေစာင့္တာတို႔...ေခါက္တုန္႔ေခါက္ျပန္ေလွ်ာက္ ရည္းစားစကားေျပာတာေတြတို႔ ေတြ႔ရမွာမဟုတ္ဘူး...ဘယ္ေတြ႔ရမတုန္း...ေယာကၤ်ားေလး၊မိန္းကေလး လက္ခ်င္းတြဲသြားလို႔ လမ္းမွာ ေဂၚဇီလာ ဒါမွမဟုတ္ ဒုိင္နိေဆာေတြ (ဒါက ေမာ္ကြန္းထိန္းေတြကို ေျပာတာ) ေတြ႔လို႔ကေတာ့ ခင္ဗ်ားတုိ႔ေတြ လစ္ျပီပဲ...လာထားေက်ာင္းသားကတ္...ျပီးရင္ရံုးခန္းလိုက္ခဲ့ေပေတာ့...ျပီးရင္....ဒန္တန္႔တန္...<br />အိမ္ကမသိေအာင္ ရည္းစားထားကာမွ ရပ္ေက်ာ္ရြာေက်ာ္ကို ျဖစ္လို႔..။ အံမယ္ ေက်ာင္းမွာ တခ်ိဳ႕ လင္မယားေတြရွိသဗ်...။ ညားကာစ လူငယ္ေတြဆုိေတာ့ ေက်ာင္းမွာလာ လက္ခ်င္းတြဲေလွ်ာက္ ေဂၚဇီလာေတြ႔လို႔ ရံုးခန္းေရာက္၊ ေသာက္ရွက္ခြဲမယ္ဆိုျပီး မိဘေတြ ေခၚ... မိဘေတြေရာက္လာလို႔ “ကၽြန္ေတာ့္သားနဲ႔ေခၽြးမ ဘာျဖစ္လို႔လဲခင္ဗ်ာ”ဆိုတာ ေတြလဲ ရွိေသးတယ္...။ ထားပါေတာ့...။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခင္ဗ်ားက ေက်ာင္းထဲေရာက္ေနျပီ...။ က်ဳပ္မွာ ခင္ဗ်ားကုိ အႏၲရာယ္ကင္းေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ရမယ့္တာဝန္ရွိတယ္...။ လာ..လာ...ခင္ဗ်ား အႏၲရာယ္က မလြတ္ေသးဘူး...။ ေတာ္ၾကာ ဒီလူမေတြဖူးဘူးဆိုျပီး အျပင္ဆြဲထုတ္လို႔ ဒုကၡေရာက္ေနဦးမယ္...။ အႏၲရာယ္ အကင္းဆံုးကန္တင္းသာလိုက္ခဲ့ေပေတာ့...။ ကန္တင္းကေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြရဲ့ DMZ လို႔ေျပာလို႕ရတယ္…ဒါေပမယ့္ တအားပူတယ္ဗ်ာ..ေစ်းၾကီးေပမယ့္ စားစရာေတာ့ မေကာင္းဘူး။ ဒါေပမယ့္ လံုျခံဳတယ္။ …အံမယ္...ဒါေတာင္ သိပ္စိတ္မခ်ရဘူး...ကန္တင္းေဘးမွာ တရားမဝင္ ဖူဆယ္ကြင္းရွိတယ္ (ေက်ာင္းမွာ မည္သည့္ အားကစားကိုမွ် ခြင့္မျပဳ) အဲဒီက ေဘာလံုး တခါတေလ လာမွန္တတ္တယ္...။တခါတေလ ေဂၚဇီလာစိတ္ကူးေပါက္လို႔ ေဘာကြင္းကုိလာဖမ္းတာျဖစ္ျဖစ္ ဝက္ၾကီးျဖစ္ျဖစ္ တိုင္ပတ္မူးတဲ့ေကာင္ျဖစ္ျဖစ္ လာမယ္ဆိုလို႔ နယ္ေျမရွင္းလင္းျပီဆိုရင္ ကန္တင္းကလဲ စိတ္မခ်ရဘူး... အဲဒီေတာ့...မထူးပါဘူးဗ်ာ သာဓုကန္သာသြားၾကစို႔...ေနဦး...ဒါလဲ...တခါတေလ ေဂၚဇီလာလိုက္လာတတ္ေသးတယ္...ဂါးး...ကြန္ျပဴတာမွာ ေနရာရွာရတာ ေတာ္ေတာ္ခက္တာကလား...။ လာဗ်ာ သာဓုကန္ဟိုး...အတြင္းထဲက ေခါင္ရည္ဆုိင္ေတြဆီသြားၾကစို႔...။မေၾကာက္ပါနဲ႔ဗ်။ အဲဒီ အထိေတာ့ လိုက္မလာေတာ့ပါဘူး...။ ဒီမွာေဆာင္းတြင္းဆို ထန္းရည္တို႔ ၾကြက္သားတုိ႔ရတတ္တယ္။...ကြန္ျပဴတာေက်ာင္သားေတြရဲ့ တစ္ခုတည္းေသာနိဗၺာန္ဘံုေပါ့ဗ်ာ...။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကဲ...ဒီေန႔ေတာ့ ခင္ဗ်ားကို ေက်ာင္းထဲ စံုေအာင္လိုက္ျပျပီးျပီ။ ဒါေတာင္ ခင္ဗ်ားကို ဒီေဆာင္ဖဲဝိုင္းတို႔ DSAဖဲဝုိင္းတို႔ လိုက္မျပ လိုက္ရဘူး… ရွိေသးလား မရွိေတာ့ဘူးလားလဲ မေသခ်ာလို႔ပါ…။ ေနာက္ေန႔က်ရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စာသင္ခန္းေတြထဲ ေခၚသြားဦးမယ္...။ </span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1499930131488112058-8011832775532749617?l=www.dopus.co.cc' alt='' /></div>Andyhttp://www.blogger.com/profile/06321523511184868497noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1499930131488112058.post-75130842185066015142008-08-30T02:16:00.000-07:002008-09-26T22:26:44.848-07:00ေတြ႔ကရာရွစ္ေသာင္းမွာ ေတြ႔ကရာရွစ္ေသာင္းမေရးခင္ ေတြ႔ကရာရွစ္ေသာင္းေရွာက္ ျပင္လိုက္တာ ေတြ႔ကရာရွစ္ေသာင္း ဒုကၡမ်ားသြားလို႔ ... ကယ္ၾကပါဦး ျမိဳ႕မိျမိဳ႕ဖ ျမိဳ႕ဂြစာ အေပါင္းတို႔...အခုေလာေလာဆယ္ UN ကလာတဲ့ (ဟင္ ဟုတ္ပါဘူး) ဘေလာ့ဂါက တန္းပလိတ္ေလးပဲ ယာယီမိုးထားရတယ္...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1499930131488112058-7513084218506601514?l=www.dopus.co.cc' alt='' /></div>Andyhttp://www.blogger.com/profile/06321523511184868497noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1499930131488112058.post-18578234649896006472008-08-26T01:37:00.001-07:002008-08-27T02:15:01.818-07:00<div style="text-align: justify;">ပိုစ့္ေတြလဲ ေရးရင္းေရးရင္းနဲ႔ အပ္ေၾကာင္းေတြထပ္လာျပီ။ အပ္ေၾကာင္းထပ္ဘဝမွာ လံုးလည္လိုက္ေနျပီးေတာ့ သမားရိုးက်ေတြ လဲမၾကိဳက္ဘူးဆိုေတာ့ ရယ္ဖို႔ေတာ့ ေကာင္းသား။ ေန႔တိုင္း ဒီသံသရာထဲမွာပဲ လည္ပတ္ေန။ မနက္ ခြန္ႏွစ္နာရီခြဲေလာက္နိဳး၊ မ်က္ႏွာအေဟာင္းၾကီးကို အတင္းသစ္၊ ထပ္ေနတဲ့ မနက္စာေတြ အတင္းစား၊ မေန႔ကလို ေရခ်ိဳး၊ ျပီးတာနဲ႔ အလုပ္ကိုေပ်ာ္ရႊင္စြာသြား ဘာေၾကာင့္ဆုိ အလုပ္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ ရာထူးက အလုပ္မရွိသေလာက္၊ ရွိရင္လည္းရွင္းမေလာက္။ ဒါေပမယ့္ ၅၁၂ kbps ရွိတဲ့ အင္တာနက္ဆိုတာၾကီးရွိေတာ့။ (ကိုယ္က အဲဒါၾကီးကို ကုိင္ရတာေလ ေဟေဟ့) ရံုးေရာက္တာနဲ႔ ဆာဗာေရွ႔ထုိင္ ေရွာက္ခ်က္ေတာ့တာပဲ...ဘေလာ့က္ကေလး ဘာေလးကေတာ့ နည္းနည္းပါးပါးပ်င္းရင္ကုိင္တာေပါ့... တျခားပညာရပ္ဆိုင္ရာေတြ ဘာေတြရွာေဖြတာကေတာ့ မရွိသေလာက္ပါပဲ... ေတြကရာရွစ္ေသာင္း browse လုပ္၊ ေပါက္ကရ ေဒါင္းလုပ္ နဲ႔ ဇိမ္က်ေနလိုက္တာ... Andy တစ္ေယာက္ အရင္က ေကာ္နက္ရွင္ပိန္းတိန္း အတင္းေက်ာ္ အတင္းေဒါင္းလုပ္ အစရွိတဲ့ ဘဝကိုေမ့ေနလိုက္တာ။ ေအာက္ေျခလြတ္သြားတယ္ေပါ့...ဟဲဟဲ...<br /><br />ဒါလဲ တခါတေလ ခပ္ေကာင္းေကာင္းပါပဲ...လြန္ခဲ့တဲ့ ဘဝေတြကို ေမ့ခဲ့တာ တခါတေလမွာ စိတ္သက္သာရာအေၾကာင္းလို႔ ထင္မိတယ္...အခုဆို ကၽြန္ေတာ့္အရင္တုန္းက ဘဝေတြကိုေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေမ့ထားလိုက္တယ္...ဆယ္တန္းေက်ာင္းသားဘဝ၊ ကြန္ျပဴတာေက်ာင္းသားဘဝ၊ ေက်ာင္းျပီးေတာ့ ေဝေလေလ ဘဝ၊ ေဝေလေလလုပ္ရင္း ျဖစ္လာခဲ့တဲ့ နိဳင္ငံေရးဘဝ၊ လြန္ခဲ့တဲ့ သံုးလေလာက္က နာဂစ္ကူညီေရး activitist ဘဝ အမ်ားၾကီးပါပဲ...ျဖစ္နိဳင္ရင္ ဗမာျပည္သားဆိုတဲ့ ဘဝကိုပါေမ့ပစ္လိုက္ခ်င္ေတာ့တယ္...<br /><br />တကယ္ပါ တစ္ခါတေလ စဥ္းစားမိတယ္...ဗမာလူမ်ိဳးျဖစ္ရတာ ဂုဏ္ယူတယ္...ဒါေပမယ့္ ဗမာျပည္မွာေမြးရတာေတာ့ ဂုဏ္မယူခ်င္ဘူးလို႔... ေနာက္ျဖစ္ေလရာဘဝမွာလဲ ဗမာလူမ်ိဳးျဖစ္ရင္ျဖစ္ပါေစ...ဗမာျပည္မွာေတာ့ မေမြးပါရေစနဲ႔လို႔ ဘုရားတရားသတိရတိုင္း ဆုေတာင္းတယ္...ထားပါေတာ့ေလ....ျဖစ္သမွ်အေၾကာငး္ အေကာင္းခ်ည္းေပါ့ ... ကၽြန္ေတာ္တို႔ အဂၤလိပ္စာသင္တဲ့ အေမရိကန္ဆရာမေျပာသလို "That things make you strong" လို႔ပဲေျပာရေတာ့မွာေပါ့...ထားပါေတာ့ေလ ၾကာရင္ ေမ့ထားတဲ့ နိဳင္ငံေရးေတြပါလာေတာ့မယ္...<br /><br />ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဗမာအယူအဆ လူၾကီးသူမေတြကေတာ့ ဘဝမေမ့ဖို႔ ဆံုးမၾကတာပဲေလ...ဒါေပမယ့္ တခါတေလမ်ား ဘဝကိုေမ့ထားလိုက္ခ်င္တာကေရာ ...ဘဝမေမ့ဖို႔ဆိုတာ ဘဝင္ျမင့္မသြားဖို႔ ေအာက္ေျခမလြတ္ဖို႔တင္ပဲလားဘာလားေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္လို ဗာလာနံတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဘယ္သိမွာလဲေနာ့... ဒါေပမယ့္ တို႔ဗမာလူမ်ိဳးေတြကလည္း ကမၻာေပၚမွာ ေအာက္ေျခအလြတ္တတ္ဆံုး မာန္အတက္တတ္ဆံုး လူမ်ိဳးလို႔ ထင္တာပဲ...<br /><br />ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေလာေလာဆယ္ ျပီးခဲ့တာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ေမ့ပစ္ေနတာပဲေလ... ဘဝင္ျမင့္မျမင့္ေတာ့ ေလာေလာဆယ္ဘာေကာင္မွ မဟုတ္ေသးေတာ့ မသိဘူး... ေနာက္ျပီး အခုေမ့ပစ္ေနတာကေကာ နည္းမွန္လမ္းမွန္ဟုတ္ရဲ့လားဆိုတာလဲ မသိဘူး...<br /><br />စာဖတ္သူေရာ သိပါလား...သိရင္ေျဖေပးၾကပါဦး<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1499930131488112058-1857823464989600647?l=www.dopus.co.cc' alt='' /></div>Andyhttp://www.blogger.com/profile/06321523511184868497noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1499930131488112058.post-55184908714046880202008-08-23T00:42:00.000-07:002008-08-23T01:07:11.413-07:00<meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 11"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 11"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5Cmhz%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Zawgyi-One; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627421319 -2147483648 8 0 66047 0;} @font-face {font-family:Calibri; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin-top:0in; margin-right:0in; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0in; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:Calibri; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-bidi-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:8.5in 11.0in; margin:1.0in 1.0in 1.0in 1.0in; mso-header-margin:.5in; mso-footer-margin:.5in; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin:0in; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <o:shapedefaults ext="edit" spidmax="1026"> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <o:shapelayout ext="edit"> <o:idmap ext="edit" data="1"> </o:shapelayout></xml><![endif]--> <p class="MsoNormal"><span style="line-height: 115%;font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ခဏ ခဏ ငါေျပာခဲ့ ဖူးတယ္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="line-height: 115%;font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >မင္းကိုခ်စ္တယ္လို႔<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="line-height: 115%;font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >အဲဒီအတိုင္း ထင္မိလား…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="line-height: 115%;font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="line-height: 115%;font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ငါခဏ ခဏ ေျပာခဲ့ဖူးတယ္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="line-height: 115%;font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >မင္းကို လြတ္ေျမာက္ရာဆီ ေခၚသြားမယ္လို႔…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="line-height: 115%;font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ငါလုပ္နိဳင္မယ္ ထင္မိလား…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="line-height: 115%;font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="line-height: 115%;font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><span style=""> </span>ေျပးထြက္လို႔ မရတဲ့ေန႔ေတြ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="line-height: 115%;font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >အတူျဖတ္ေက်ာ္ၾကမယ္လို႔<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="line-height: 115%;font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ငါေျပာခဲ့ဖူးတယ္…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="line-height: 115%;font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="line-height: 115%;font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >အေဝးကလမ္းေတြဆံုးတဲ့ အထိ…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="line-height: 115%;font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >Pandora Box ရဲ့ ေနာက္ဆံုးလက္က်န္ကို ေတြ႔တဲ့ အထိ…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="line-height: 115%;font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ဘဝကို ဆက္ရွာၾကမယ္လို႔…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="line-height: 115%;font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >……..<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="line-height: 115%;font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >……..<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="line-height: 115%;font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >……..<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="line-height: 115%;font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ငါေျပာခဲ့ဖူးလား…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="line-height: 115%;font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><span style=""> </span>နင္ကေတာ့ မ်က္လံုးေလးမွိတ္ျပီး နားေထာင္ေနဆဲပဲေလ…။<o:p></o:p></span></p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1499930131488112058-5518490871404688020?l=www.dopus.co.cc' alt='' /></div>Andyhttp://www.blogger.com/profile/06321523511184868497noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1499930131488112058.post-53103263226801118672008-08-10T01:26:00.000-07:002008-09-26T22:27:18.110-07:00နာမည္ေက်ာ္ Arabian Nights ပံုျပင္ၾကီးမ်ားကို ခိုးခ်ထား(ဟင္ဟုတ္ပါဘူး) မွီျငမ္းထားေသာ....<br /><br /><br /><br /><br /><h1>Computerian Days</h1><br /><br />ကြန္ျပဴတာေက်ာင္းသားမ်ား အထူးပါ၀င္လ်က္ လာပါေတာ့မည္။<br /><br />မွတ္ခ်က္။<br />Computerian ဆိုေသာ အဂၤလိပ္စကား မရွိပါ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1499930131488112058-5310326322680111867?l=www.dopus.co.cc' alt='' /></div>Andyhttp://www.blogger.com/profile/06321523511184868497noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1499930131488112058.post-36600742853749135562008-08-05T00:12:00.000-07:002008-09-26T22:27:49.187-07:00<div style="text-align: justify;">ဤသို႔ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူမကိုအားက်ကာ ေလးျဖဴ၏ မွန္ထဲမွေန၍ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေခ်ာင္းၾကည့္မိ ခဲ့ေလသည္။ ထုိအခါ သိန္းတစ္ေထာင္တန္သည္ဟု ေၾကာ္ျငာထားသည့္ ၁၅၀က်ပ္ ေပးရေသာ လက္မွတ္ တစ္စံုက ပါးလွပ္လွပ္ ကခုန္ေနခဲ့သည္။ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း လမ္းေပ်ာက္ေနသည့္ ကၽြန္ေတာ္တိို႔လို လူငယ္ေတြ မ်ားမ်ားမရွိပါေစနဲ႔ဟု ေလ်ာ့တိေလ်ာ့ရဲ ဆုမေတာင္းခ်င္ေတာ့ပါ။ သူမ်ားနိဳင္ငံမွ လူငယ္မ်ား ကိုယ္သန္ရာသန္ရာ ကြန္ျပဴတာ၊ ပတ္ဝန္းက်င္၊ ဥပေဒ၊ စီမံခန္႔ခြဲမႉ႔၊ အႏုပညာ စသည္ျဖင့္ေလ့လာေနခ်ိန္မွာ ဒီမွာမလိုခ်င္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ေပါေနသည့္ ဆရာဝန္ ဝါသနာပါသူေတြ မ်ားေနတာ မအ့ံဩေတာ့။ ကိုယ္ကိုတိုင္က ၎အလုပ္ကို အတင္းဝါသနာပါခိုင္းေနသည့္ မိဘပတ္ဝန္းက်င္ကို ဂ်စ္ကန္ကန္ေလး လုပ္လာခဲ့သည္ပဲ။<br /><br />ဤသို႔ သြားရင္းသြားရင္းျဖင့္ ဘီယာဘားနားေရာက္ေတာ့ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ေရငတ္လာေလသည္။<br />ဘားထဲတြင္မူ လူၾကီးဟု သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ ေၾကျငာထားသည့္ မနဳႆသတၲဝါမ်ား ရီေဝေသာ မ်က္စိမ်ားျဖင့္ စင္ျမင့္ထက္မွ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အရြယ္ ေကာင္မေလးမ်ားကို အရသာခံေနၾကတာ ေတြ႔ရသည္။ သူတို႔ကို အျပစ္မေျပာခ်င္ပါ။ ေျပာရင္လည္း ”ငါတို႔ကလူၾကီးကြ” ”ပိုက္ဆံရွာရတာ ပင္ပန္းတယ္ကြ” ဟု ခပ္ဆတ္ဆတ္ကေလး ျပန္ႏွိပ္ကြပ္ဦးမည္။ ထုိအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔အရြယ္ လူငယ္မ်ားက Internet Café မ်ားမွာ ေရာက္ေနေလာက္ျပီ။ ခ်က္တင္းကို အျပစ္ဆိုခ်င္ၾကေသာ လူၾကီးဆိုသူမ်ားကုိ ေမးခ်င္သည္မွာ ခ်က္တင္းသည္ ဘားေလာက္ အျပစ္ၾကီးပါသလား။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ဘဝရွာရတာ ပင္ပန္းပါသည္။ ေကာ္ဖီျဖစ္ျဖစ္ လက္ဘက္ရည္ျဖစ္ျဖစ္ ဘီယာျဖစ္ျဖစ္ ေသာက္လို႔ရတာ မွန္သမွ် ေသာက္သည့္ လူငယ္မ်ားအတြက္မူ ဘာလာလာ ROCK ဂီတေလာက္၊ Hip-Hop Culture ေလာက္ စြဲစြဲလမ္းလမ္းမရွိ။ (အမွန္အားျဖင့္ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း ခ်က္တင္းကို မုန္းပါသည္။ သို႔ေသာ္ ႏိွပ္ကြပ္ပိုင္ခြင့္မရွိ၊ ဒီက Information High-way ၾကီးက ခ်ိဳင့္ေတြ ခလုတ္ကန္သင္းေတြေပါလွသည္။) ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမွဳကို ေနရာတိုင္း ကၽြန္ေတာ္မႀကိဳက္နိဳင္ပါ။<br /><br />ခ်စ္သူႏွင့္ေလွ်ာက္ေသာ လမ္းမ်ားကလည္း မလွပပါ။ တကၠသိုလ္္ဆိုသည္မွာ အရင္ကလို ျမကၽြန္းညိဳညိဳႏွင့္ ကန္႔ေကာ္ေတာကို ေလွ်ာက္ဖို႔ ေနရာမေပး။ ပူျပင္းသည့္ ဖုန္းဆိုးေတာႏွင့္ လက္သန္းလံုးေလာက္ တီေကာင္ရွည္ႀကီးမ်ား မင္းမူေသာ အဓိပတိလမ္းမ်ားကို “ျမန္မာ့ ယဥ္ေက်းမွဳ“ ဟု သတ္မွတ္ထားသည့္ ပုဆိုး၊ထမီ ယူနီေဖာင္းမ်ားျဖင့္ “ေက်ာင္ေခၚခ်ိန္ ၇၅% မျပည့္က စာေမးပြဲ ေျဖဆိုခြင့္မျပဳ“ ဟူေသာ ဆိုင္းဘုတ္ၾကီးကို ၾကည့္၍ လႊားကာ လႊားကာ ျဖတ္သန္းရသည္။ ကိုအငဲ၏ ”၈၅ မႏၲေလးညမ်ား” သီခ်င္းက ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ေလွာင္ေျပာင္ေနသလို။ ကၽြန္ေတာ္ ရင္မခုန္ျဖစ္တာ ေလးႏွစ္ေလာက္ရွိျပီ။<br /><br />တကယ္တမ္းဆုိလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ျမတ္နိဳးသည့္အရာႏွင့္ လုပ္ေနရသည္က တျခားစီ၊ ျမတ္ႏိုးျပီး တကယ္လုပ္ခ်င္တာက ဂီတႏွင့္အႏုပညာ၊ တကယ္တမ္း လက္ေတြ႔က်က် ေျဖရွင္းေနရသည္က ဝါသနာပါရံုသာပါသည့္ ကြန္ျပဴတာ၊ Bill Gates တို႔ Michael Dell တို႔ Steve Jobs တို႔က ကၽြန္ေတာ့္ သူရဲေကာင္းမ်ားမဟုတ္ခဲ့။ Bon Jovi ၊ Aerosmith ၊ Metallica တို႔ ေလးျဖဴ တို႔ကို သာအားက် ကိုးကြယ္ခဲ့သည္မွာ ငါးႏွစ္သားကတည္းက။ သို႔ရာတြင္ လက္ေတြ႔ကိုသာ ဦးစားေပးေလ့ရွိသည့္ ပင္ကိုယ္ေသာက္က်င့္ေၾကာင့္ academic ေရစီးထဲယက္ကယ္ယက္ကယ္ေရာက္ရွိသြားရျခင္းမွ်။ ထိုအခ်ိန္မွာပင္ ခေရဇီ မျဖစ္လွ်င္ မေအာင္ျမင္ဟူသည့္ သီအိုရီ တစ္ခုနားေယာင္မိကာ မိမိဘဝကိုသာ ခေရဇီ ျဖစ္ေအာင္ၾကိဳးစားခဲ့ရသည္။<br /><br />ဤသို႔ျဖင့္ ညေနမ်ားစြာကို ဆဲေရးရင္း ကုန္လြန္သြားခဲ့ျပီ…<br /><br /> (ဒါကကၽြန္ေတာ္ေရးတာ...ရွပ္ေနတာပဲ)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1499930131488112058-3660074285374913556?l=www.dopus.co.cc' alt='' /></div>Andyhttp://www.blogger.com/profile/06321523511184868497noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1499930131488112058.post-62788664471156514252008-08-05T00:04:00.000-07:002008-08-05T00:11:38.181-07:00ေအာက္ကပိုစ့္က ကၽြန္ေတာ့္ပိုစ့္ မဟုတ္ပါဘူး။ ေဘာ္ဒါတစ္ေယာက္ေရးေပးတာကို တင္ထားတာ။ ေတာ္ၾကာ ဘယ္ကေန ကၽြန္ေတာ္ကေန ကၽြန္မျဖစ္သြားရလိ္မ့္လို႔ ဦးေႏွာက္စားေနၾကမွာ စိုးလို႔။။။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1499930131488112058-6278866447115651425?l=www.dopus.co.cc' alt='' /></div>Andyhttp://www.blogger.com/profile/06321523511184868497noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1499930131488112058.post-91739379276080799982008-08-04T23:54:00.000-07:002008-09-26T22:28:28.433-07:00<meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 11"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 11"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CL2W8%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Zawgyi-One; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627421319 -2147483648 8 0 66047 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0in; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:8.5in 11.0in; margin:1.0in 1.25in 1.0in 1.25in; mso-header-margin:.5in; mso-footer-margin:.5in; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:11;" >“အနိဳင္လိုခ်င္ခဲ့တဲ့ အရွံးနဲ႔ရူး” ဆိုသည့္ အယ္ေနာင္းသီခ်င္းက ကၽြန္မဆိုေလ့ရွိေသာ သီခ်င္းျဖစ္သည္။ လက္ဘက္ရည္ကို ေကာ္ဖီေလာက္ စြဲစြဲမက္မက္မၾကိဳက္ေပ။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:11;" >စိတ္မေကာင္းပါ။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:11;" >အသည္းယားတယ္ ဆိုေသာ စကားမ်ားကို ၾကားရဖန္မ်ားေတာ့ ရင္မခုန္ခ်င္ေတာ့။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:11;" >လက္တြဲလမ္းေလွ်ာက္ခ်င္းသည္ ခ်စ္သူမ်ားသာ လုပ္ရေသာ အလုပ္မဟုတ္ပါ။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:11;" >ကၽြန္မကို ခ်စ္လို႔ ကၽြန္မအတြက္ လုပ္ေပးေသာ ကိစၥမ်ားကေတာ့ ေပ်ာ္စရာေတြပဲ။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:11;" >အဆံုးမသိေသာ သို႔မဟုတ္ အဆံုးမရွိေသာ ခရီးတစ္ခုေလာက္ေတာ့ သြားခ်င္ေသးသည္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:11;" >သြားရမလား…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:11;" >“ပိုက္ဆံမရွိဘူး” ဆုိေသာ စကားက ေျပာရတာ စတိုင္က်သေလာက္ ဒုကၡေတာ့ မ်ားလွသည္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:11;" >ပိုက္ဆံရွာမွ ျဖစ္မည္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:11;" >ပိုက္ဆံလက္ထဲမွာ ရွိမွပဲ လူေတြအေပၚ စိတ္ေကာင္းထားျပီး ျမင္တတ္ေအာင္ၾကိဳးစားေတာ့မည္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:11;" >Nye Nyi<o:p></o:p></span></p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1499930131488112058-9173937927608079998?l=www.dopus.co.cc' alt='' /></div>Andyhttp://www.blogger.com/profile/06321523511184868497noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1499930131488112058.post-31488597484522079432008-07-23T23:25:00.000-07:002008-07-23T23:37:48.339-07:00<div style="text-align: justify;">ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဒီပဲျပန္ေရာက္ျဖစ္ပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ၾကာသြားျပီ။ ေတြ႔ရာ အကုန္စံုစီနဖာေရွာက္လုပ္...နာဂစ္ ကူညီေရးလဲ ေလးငါးေခါက္ေလာက္သြားျဖစ္တယ္။ ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ အလွဴေငြနည္းသြားတာရယ္ ဟိုတားဒီတား ရယ္၊ လူေတြကလည္းပမ္း နဲ႔ရပ္သြားတာ။ ကိုယ္ပိုင္ ေငြနဲ႕လုပ္တာေၾကာင့္လဲ ပါမွာေပါ့၊ ေနာက္ျပီး...မေျပာေတာ့ပါဘူး။ အလုပ္မ်ားေနလို႔ မေရးျဖစ္ေတာ့တာ။ ေနာက္ျပီး ေက်ာ္နည္းေကာင္းေကာင္းလဲ မသိေတာ့တာေၾကာင့္လဲပါတယ္. အခုေတာ့ သိသြားနဲ႔ ေနာက္ျပီးအားသြားတာ နဲ႔ျပန္ေရာက္လာတာပါ။<br />ဒီေန႔ေတာ့ ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး။ ျပန္ေရာက္တာေလး စမ္းၾကည့္တာ။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1499930131488112058-3148859748452207943?l=www.dopus.co.cc' alt='' /></div>Andyhttp://www.blogger.com/profile/06321523511184868497noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1499930131488112058.post-57125103869243549472008-05-27T00:14:00.000-07:002008-05-27T00:31:39.225-07:00<a href="http://bp0.blogger.com/_wcoYrRP1Sb8/SDu2Z9dg4jI/AAAAAAAAAA0/ViE8PIG8GEo/s1600-h/10961_image001_122_336lo.jpg"></a><br /><div><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကဲ ဘယ္လိုလုပ္ၾကမတုန္း အရပ္ကတို႔၊ ဘန္ကီမြန္းတို႔ေရ။ တိုက္တုိက္ဆိုင္ဆိုင္ဗ်ာ။ ဒီက ဘိုးေတာ္ႀကီးက (သူတို႔တပ္ အေခၚအရေတာ့ “အဘႀကီး” ေပါ့) နိဳင္ငံတကာ အကူအညီေတြ ဝင္ခြင့္ေပးလိုက္ပါၿပီလဲေျပာလိုက္ေရာ… ဘန္ေကာက္က ဗမာသံရံုးႀကီး အဘန္းခံလိုက္ရ ပါေရာလား… ရွဳပ္သြားၾကၿပီလား… ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ မီးေလာင္သြားလို႔ဗ်ိဳ႕… သူ႔ထက္တိုက္ဆိုင္တာေတာင္ သူ႔ေလာက္မတိုက္ဆိုင္ေတာ့ဘူး… အဲဒီေတာ့ ဘာျဖစ္တုန္း… ဘန္ေကာက္မွာ ေစာင့္ေနတဲ့ အန္ကယ္ဆမ္ တို႔ အမွဴးျပဳတဲ့ ကယ္ဆယ္ေရးအဖြဲ႔ေတြ အတြက္ ဗီဇာထုတ္ေပးရန္ အခက္အခဲျဖစ္သြားပါေသာေၾကာင့္…………………………………………….. ဟဲဟဲ ပိုင္လိုက္တာဗ်ာ…ေနာ္… ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ့ ကမာၻအေကာင္းဆံုး အေတာ္ဆံုး ႏြားအဖြဲ႔ႀကီး (ဟင္ ဟုတ္ပါဘူး “နိဳင္ငံေတာ္ အစိုးရ” ႀကီးဗ်) လုပ္လိုက္ပံု(သူတိုဟာသူတို႔ေတာ့ အဲလိုေျပာတာပဲ)…ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ ေလးငါးေျခာက္ႏွစ္ေလာက္တုန္းက ကုန္သြယ္ေရးရုံးႀကီးစာရင္း လိမ္လို႔မရေတာ့လို႔ အေပ်ာက္ရွင္းလိုက္တာ ေတာင္သြားသတိရလိုက္ေသး… အဲဒါေတြက ထားအံုး၊ လိမ္လို႔ရတုန္းလိမ္ထားၾကေပါ့… အဲ… ဒါေပမယ့္ လိမ္လို႔မရတဲ့ ဓာတ္ပံုေလးေတြကိုေတာ့ လူေတြသိထားဖို႔လိုလိမ့္မယ္… ဒီဆိုဒ္ကို မေတာ္တဆမွားျပီးေရာက္လာလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္လိုပဲေရာက္လာလာေပါ့ေလ… ဒီမွာ ေတြ႔ရတဲ့ ေကာင္းမယ္ ထိမယ္ထင္တဲ့ ပံုေတြကို ေလွ်ာက္ျဖန့္ေပးၾကပါဗ်ာ… ကၽြန္ေတာ္က ျပည္တြင္းမွာဆိုေတာ့ လုပ္ရကိုင္ရတာ အကန့္အသတ္ရွိတယ္……</span></div><div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />ဒီပံုက ျမန္မာျပည္ ကြမ္းျခံကုန္းက မုန္တိုင္းအျပီးေနာက္တစ္ပတ္ေလာက္ မွာေတြ႔ရတဲ့ျမင္ကြင္းပါပဲ…ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ၾကည့္ပါ…ဒါအကုန္အေလာင္းေတြခ်ည္းပဲ… ဒါေတြအကုန္ဘယ္လိုလုပ္မလဲ…ဒီေနရာေလးတင္ဒီေလာက္ေတြ႔ရတာေနာ္…ဧရာဝတီတိုင္းမွာ သြားဖို႔ခက္ခဲတဲ့ ေခ်ာင္းေတြေျမာင္းေတြ အမ်ားၾကီးပဲ ငါးပူတင္းစားရုံနဲ႔ျပီးသြားမလား ဒါတိုင္းျပည္ပါ၊ စစ္တလင္းမဟုတ္ပါဘူး… ကိုယ္ေျပာတဲ့ စကားကိုယ္ဆင္ျခင္ၾကပါ…<br /><br />လက္မေလွ်ာ့ၾကပါနဲ႔ မေၾကာက္ၾကပါနဲ႔ ဒါနိဳင္ငံေရးမဟုတ္ပါဘူး လူမွဴေရးပါ ကို္ယ့္လူမ်ိဳးကို ေစာင့္ေရွာက္တာပါ… ျမတ္စြာဗုဒၶအားေပးေတာ္မူတဲ့ လမ္းစဥ္ပါ… ဘုရားစကားနားေထာင္မလား လူမိုက္စကားနားေထာင္မလား စဥ္းစားၾကပါ။ ေနာက္ဆံုးတခ်က္ေျပာခ်င္တာကေတာ့ နိဳင္ငံေတာ္အစိုးရရဲ႕ ေစတနာမွန္ေတြကို သိျမင္လာရတဲ့ အတြက္ တတိုင္းတျပည္လံုး “နိဳင္ငံေတာ္အစိုးရ” ကိုေဒါသထြက္ေနၾကတယ္ ဆိုတာပါပဲ…</span></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1499930131488112058-5712510386924354947?l=www.dopus.co.cc' alt='' /></div>Andyhttp://www.blogger.com/profile/06321523511184868497noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1499930131488112058.post-8496229246185721312008-05-20T00:17:00.000-07:002008-05-20T00:21:22.409-07:00<p class="MsoNormal" style="text-indent: 0.5in; text-align: justify;"><span style=";font-family:zawgyi1;font-size:11;" >ျမန္မာျပည္ကို နာဂစ္ဆိုင္ကလံုးဝင္ျပီးတာ အခုဆို ႏွစ္ပတ္ေက်ာ္သြားပါျပီ။ ရန္ကုန္မွာေတာ့ ပံုမွန္နီးပါး ျပန္ျဖစ္ေနျပီလို႔ ေျပာလို႔ရျပီ ။ စိတ္ဓာတ္ဒဏ္ရာေတြလဲ က်က္သင့္သေလာက္ က်က္သြားျပီ။ ေန႔စဥ္စကားေတြမွာ ေမလ ၂ရက္နဲ႔ ၃ရက္တုန္းက အျဖစ္အပ်က္ေတြလည္း ေလ်ာ့သင့္သေလာက္ ေလ်ာ့သြားၾကပါျပီ။<span style=""> </span>ဒါေပမယ့္…<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 0.5in; text-align: justify;"><span style=";font-family:zawgyi1;font-size:11;" >“အခု မုန္တိုင္းျပီးတာ ၂ပတ္ေလာက္ရွိျပီ၊ အခုထိ မာမား ေခါက္ဆြဲေျခာက္တစ္ထုပ္၊ ခရမ္းခ်ဥ္သီး ေလးလုံး၊ အာလူး သံုးလံုး၊ ဆီ ၅က်ပ္သား၊ ဆန္တစ္ျပည္ပဲရေသးတယ္။” က်ိဳက္လတ္ျမိဳ႕ခံ တစ္ဦးရဲ့ေျပာစကား၊ <b style="">“လွဴခ်င္ရင္ ကိုယ္တိုင္လွဴကြ”</b> က်ိဴက္လတ္ျမိဳ႕အဝင္မွာ ဘုန္းၾကီးတစ္ပါးရဲ့ လမ္းေပၚကေန မခ်ိတင္ကဲ ေအာ္ဟစ္သံ။ “တို႕မွာ ဒီဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကပဲ တကယ္ ပစၥည္းရတာ၊ဒါေတာင္ ပစၥည္းကနည္း လူကမ်ားလို႔ တခ်ိဳ႕ပစၥည္းေတြဆို မဲနဳိက္ျပီးမွ ခြဲေပးနိဳင္ရွာတယ္။” ဖ်ာပံုျမိဳ႕က ပစၥည္းတန္းစီေနတဲ့ ဒုကၡသည္တစ္ဦးရဲ႕ ရင္ဖြင့္သံ… <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 0.5in; text-align: justify;"><span style=";font-family:zawgyi1;font-size:11;" >ဒါေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ျပည္ပမီဒီယာ ဘယ္သူရဲ့ တဆင့္ေျပာစကားကိုမွ ကိုးကားျပီးေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး… ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ မ်က္စိနဲ႔တပ္အပ္ျမင္ နားနဲ႔ဆတ္ဆတ္ၾကားခဲ့ရတာေတြပါ… <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 0.5in; text-align: justify;"><span style=";font-family:zawgyi1;font-size:11;" >၁၇ ရက္ေန႔က ပုဂၢလိက အလွဴရွင္ အဖြဲ႔တစ္ဖြဲ႔နဲ႔ ေလေဘးသင့္ျပည္သူေတြရွိတဲ့ ဖ်ာပံုဘက္ကို ေရာက္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္… ဒါေၾကာင့္ကၽြန္ေတာ္ဒီလိုေျပာနိဳင္တာပါ… ဘယ္အဖြဲ႔လဲဆိုတာေတာ့ မေျပာေတာ့ပါဘူး… <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 0.5in; text-align: justify;"><span style=";font-family:zawgyi1;font-size:11;" >ည ေလးနာရီေလာက္ကတည္းက ျမိဳ႕ထဲကထြက္ခဲ့ၾကတာပါ… ဒါေပမယ့္ထံုးစံအတိုင္း ဟိုပိတ္ဒီပိတ္စနစ္ေၾကာင့္ ဗိုလ္မွဳးဆိုသူ တစ္ေယာက္ကို ဝင္ေခၚၾကရပါတယ္… သူအရစ္ရွည္တာ ေၾကာင့္ပဲ မနက္ ေျခာက္ခြဲေျပာ့ေျပာ့မွာမွ ရန္ကုန္ကထြက္တဲ့ အခန္းေရာက္ပါတယ္… တကတည္းဗ်ာ သူလုပ္ေပးရတာက နည္းနည္းရယ္… “ကၽြန္ေတာ္ဗုိလ္မွဴး…ဒါကိုကၽြန္ေတာ္စီစဥ္ေပးတာ… ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာနားေထာင္”…(ဘယ္သူမွ သူေျပာတဲ့အတိုင္း အတိအက်မလုပ္တာေတာ့ အားနာပါရဲ့) သြားတဲ့အဖြဲ႔က ပညာတတ္လူခ်မ္းသာ သူေဌးေတြဦးစီးတာေလ… သူတို႔ေျပာတာကို နားမေထာင္ပဲ သူကခ်ည္းနင္းျပီး ေလွ်ာက္ေျပာေနတာကိုး သူေျပာသမွ် တစ္ခုမွလည္းအဆင္မေျပဘူး… ဒါေပမယ့္ သူ႔လက္မွတ္နဲ႔ လွဴခြင့္ရလာတာဆိုေတာ့ ဘာမွမေျပာၾကပဲ ေနာက္မွ ကိုယ္ၾကိဳက္သလိုလုပ္ၾကတာပဲ…ဒါကထားေတာ့…<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 0.5in; text-align: justify;"><span style=";font-family:zawgyi1;font-size:11;" >ေညာင္တုန္းအထိကေတာ့ သိပ္မထိဘူး… အဲ… ေညာင္တုန္းလဲေက်ာ္ေရာ စျပီးစိတ္မခ်မ္းသာစရာက ျမင္ေနၾကရျပီ…မအူပင္ကစျပီး အေျခေနကဆိုးလာတာပဲ… ျမိဳ႕ထဲမွာေတာ့ ဒုကၡသည္စခန္းေတြမွာ လူေတြေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္… ဒါေပမယ့္ အလွဴရွင္ေတြလွဴခ်င္တာက ဒုကၡသည္ေတြေလ…စစ္တပ္တို႔၊မယကတို႔၊ၾကံံ့ဖြတ္တို႔ မဟုတ္ဘူး… ဦးေဆာင္တဲ့ boss ကဆိုရင္ “ျမိဳ႕ေတြမွာလွဴရတာ Feel မလာဘူးကြ ဒုကၡသည္ေတြရမရသိရတာလဲ မဟုတ္ဘူး… ဒီေတာ့ျမိဳ႕ေတြမွာ စတိပဲလွဴခဲ့ဲျပီး ေတာေတြမွာ ရွယ္လွဴၾကမယ္” တကယ္လဲေျပာတဲ့အတိုင္း ေတာေတြမွာ ရွယ္လွဴၾကတာပဲ…လမ္းတေလွ်ာက္ အိမ္ေျခမ်ားတဲ့ ရြာေတြဆို လမ္းေဘးမွာစုျပီး တန္းစီေနၾကတာ… အဲဒါေလးေတြေတြ႔ရင္ ကားေတြရပ္ျပီး ပစၥည္းေတြခ်ၾက လွဴၾကတာပဲ… ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က်ေပးရေတာ့ စိတ္ထဲမွာ ပီတိျဖစ္ရတာေပါ့… တစ္ေယာက္ဆန္တစ္ျပည္ရရ ဆီတစ္က်ပ္သားရရေလ… လံုးဝမရတာထက္စာရင္ ေတာ္ေသးတာေပါ့… နွမ္းတစ္ေစ့နဲ႔ ဆီမျဖစ္ေပမယ့္ ႏွမ္းေတြအမ်ားၾကီးေတာ့ ေရာက္လာၾကမွာပဲ…အဲဒီအထဲမွာ ကိုယ္ကိုတိုင္က ႏွမ္းတစ္ေစ့ျဖစ္ေနဖို႔ပဲလိုတယ္…<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 0.5in; text-align: justify;"><span style=";font-family:zawgyi1;font-size:11;" >အဲဒီည ကၽြန္ေတာ္အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ အိမ္မွာ MRTV4 ဖြင့္ထားတာနဲ႔ၾကံဳတယ္… ၾကည့္လိုက္ေတာ့ နိဳင္ငံတကာ အကူအညီေတြေရာက္ေနေၾကာင္း နိဳင္ငံေတာ္အစိုးရကလည္း အကူအညီေတြကို အခ်ိန္မဆိုင္း တကယ့္ကို အင္တိုက္အားတိုက္ ဘုရားစူး မိုးၾကိဳးပစ္ ဒုကၡသည္ေတြကိုေပးပို႔ေနေၾကာင္း ေတြလိုက္ရတယ္… အဲဒါၾကည့္လိုက္ရေတာ့ အင္း…ဟိုဟာသေလးတစ္ပုဒ္ေတာင္ သတိရလိုက္ေသး… အပန္းေျဖစခန္းတစ္ခုမွာ နိဳင္ငံျခားသားသုံးေယာက္ စကားလက္ဆံုက်ေနၾကတယ္…ဟိုေျပာဒီေျပာနဲ႔ ေနာက္ဆံုးနိဳင္ငံေရးအေၾကာင္းေတြေရာက္သြားၾကတယ္… ပထမလူက ဂုဏ္ယူဝင့္ၾကြားစြာ “ငါတို႔နိဳင္ငံက ဒီမိုကေရစီ ဝါဒနဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္တာကြ လူတိုင္းတန္းတူပဲ” ဒုတိယလူကလည္းအားက်မခံ “တို႔ကေတာ့ ဆိုရွယ္လစ္ဝါဒကြ လူတိုင္း ေဆးအလကား ေနစရာအလကားရတယ္” တတိယလူကျပံဳးေနတယ္… အဲဒါနဲ႔ သူ႕ကိုေမးၾကေတာ့ သူကခပ္ေအးေအးပဲ ေဆးလိပ္ေလးခဲျပီးေျပာတယ္… “ငါတို႔တိုင္းျပည္က မင္းတို႔ထက္သာတယ္… မုသာဝါဒ နဲ႔အုပ္ခ်ဳပ္တာကြ… ဟင္း..ဟင္း..ဟင္း..” <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 0.5in; text-align: justify;"><span style=";font-family:zawgyi1;font-size:11;" >သူတို႔ေျပာသလို ပစၥည္းေတြ ဒုကၡသည္ေတြဆီ ေရာက္မေရာက္ကေတာ့ ကိ်ဳက္လတ္ျမိဳ႕ ဝင္ေတာ့ လက္ေတြ႔သိရေတာ့တာပါပဲ… ျမိဳ႕ထဲကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ကားတန္းၾကီးဝင္ေတာ့ ျမိဳ႕ခံလူထုရဲ့မ်က္နွာေတြက ဝမ္းသာတဲ့ပံုမျပၾကဘူးဗ်ာ… ေနာက္တခါလာျပန္ခ်ည္ေသး ဆိုတဲ့မ်က္နွာေတြနဲ႔… အဲဒီမွာတင္ အစကေျပာတဲ့ဘုန္းၾကီးရဲ့ အသံကိုၾကားရတာပါပဲ… အင္းအေျခအေနက ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတာပဲ… ကိ်ဳက္လတ္ျမိဳ႕က ေလေဘးဒဏ္ေတာ္ေတာ္ၾကီးကို ခံလိုက္ရတဲ့ျမိဳ႕ပါ… ကားတန္းၾကီးက ကိ်ဳက္လတ္ မယက ရုံးကိုဝင္ရပါတယ္… မဝင္လို႔မရပါဘူး…အဖြဲ႔မွာ “UNHRC-United Arab Emirates” လို႔ တံဆိပ္ကပ္ထားတဲ့ ရြက္ဖ်င္တဲေတြပါလာတယ္… အဲဒါၾကီးေတြကို ဖ်ာပံုမယက ကိုပို႔ေပးရမယ္လို႔ ေအာ္ဒါကပါလာတာကိုး… အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္သူတို႔နဲ႔မပတ္သက္ခ်င္တာနဲ႔ဝင္မထမ္းပဲ အဲဒီနားက ထမင္းဆိုင္ေလးတစ္ဆိုင္မွာ တမင္းဝင္စားတယ္… စားရင္းေသာက္ရင္းဆိုင္ရွင္ကို “အဲဒီအထုပ္ေတြ အဲဒီအထဲဝင္သြားျပီး ဘယ္ေတာ့ျပန္ထြက္လာေလ့ရွိသလဲ” လို႔ေမးၾကည့္တယ္… အဲဒီေတာ့ ဆိုင္ရွင္က “ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္ထြက္မလာဘူး ဘယ္အျပင္လူ ဒုကၡသည္မွ မရဘူး… ပုဂၢိဳလ္ေရးေတြပါေနတယ္…ပတ္သက္ရာပတ္သက္ေၾကာင္းေတြပဲရတာ… ဒါကိုယ္တို႔ကရွင္းရွင္းပဲ ေျပာတာ… သြပ္ေတြဆိုေနာက္ဖက္သြားၾကည့္ အမ်ားၾကီးပဲ တကယ္လိုတဲ့သူမရဘူး… သူတို႔က လံုးဝမမိုးရေသးတဲ့လူပဲေပးမယ္ေျပာတယ္… ကိုယ့္ဟာကို ယာယီတာလပတ္ေလး မိုးထားလဲမရဘူး သူတို႔ေပးတဲ့အထိ မိုးေရထဲထိုင္ေစာင့္ေနရမွာလား… ဟိုဘက္ရပ္ကြက္မွာ ကိုယ့္အေမသက္ ၾကီးရြယ္အိုၾကီးရွိတယ္ သူေတာင္မိုးဖို႔သြပ္မရဘူး… စားစရာ ဆန္ဆီဆား ဆိုေဝးေရာေပါ့ကြာ… အဲဒီေတာ့ ငါ့ညီ…ရွင္းရွင္းပဲေျပာမယ္… လွဴခ်င္ရင္ ရြာေတြမွာသြားလွဴပါကြာ…ဒီမွာလာ မလွဴပါနဲ႔”… သူ႕စကားကိုၾကားျပီး ကၽြန္ေတာ္ရင္ေမာသြားတယ္… ဟုတ္ပါတယ္…ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြျဖစ္ျပီး သံသရာကို မေၾကာက္ၾကဘူး… သူမ်ားအလွဴပစၥည္းကို ေခါင္းပံုျဖတ္ရုံတင္မဟုတ္ဘူး… သူတို႔ဆီဝင္မလွဴရင္ေတာင္ ကာဆီးကာဆီး လုပ္ေသးတာ…<span style=""> </span>အဲဒီေန႔အထိ ကိ်ဳက္လတ္ကို အလွဴရွင္ေတြအမ်ားၾကီးလာသြားတယ္… ကိုယ္တိုင္မလွဴရလို႔ထြက္သြားၾကတယ္… သီတဂူ ဆရာေတာ္လဲ ကိုယ္တိုင္ၾကီးၾကပ္ျပီးလာလွဴတာ ကိုယ္တိုင္မလွဴရလို႔ တျခားသြားလွဴတယ္…ဆိုတာေတြလဲၾကားရတယ္… <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 0.5in; text-align: justify;"><span style=";font-family:zawgyi1;font-size:11;" >ကိ်ဳက္လတ္ကေန ဖ်ာပံု…ဖ်ာပံုကေန ဘိုကေလးသြားဖို႔စီစဥ္ၾကတယ္… ဘိုကေလးကပိတ္ထားတယ္ၾကားရတယ္… လမ္းကလဲပိတ္ဆို႔ေနတာ ဆက္သြားလို႔မရေတာ့ဘူး… လမ္းတေလွ်ာက္ေက်းရြာေတြမွာ တခ်ိဳ႕ရြာေတြမွာဆို ဆင္းလွဴဖို႔ေတာင္ အေျခေနမေပးလို႔ကားေပၚကေန အဝတ္ေတြ မုန္႔ထုပ္ေတြၾကဲခ်ခဲ့ရတယ္… ေကာက္လိုက္ၾကတာဗ်ာ… ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ထဲမွာလံုးဝမေကာင္းဘူး… ေလာေလာဆယ္ဒုကၡေရာက္ေနၾကေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းၾကရင္ ဒါၾကီးက အက်င့္ပါသြားရင္ မေကာင္းဘူးေလ… ဒါေတြက အစိုးရပိုင္းကေန လုပ္ဖို႔တာဝန္ရွိေပမယ့္ ဒီလူစိတ္ကင္းမဲ့တဲ့ ႏြားအဖြဲ႔ကေတာ့ စတိသေဘာေတြလုပ္ျပ ရုပ္ရွင္ေတြရုိက္ျပရံုေလာက္လုပ္ျပီး သူတို႔စိတ္ဝင္စားတဲ့ မဲဆႏၵပြဲကိုပဲ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္စီစဥ္လိုက္ၾကတယ္… ထားပါေတာ့ဗ်ာ…ဒီေကာင္ေတြ အေၾကာင္းေျပာရတာ အကုသိုလ္မ်ားပါတယ္… <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 0.5in; text-align: justify;"><span style=";font-family:zawgyi1;font-size:11;" >ဒီခရီးစဥ္မွာ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကို အထိခိုက္ဆံုးကေတာ့ ဖ်ာပံုက ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းၾကီးတစ္ေက်ာင္းမွာ ပစၥည္းပါသမွ်ကို ေနာက္ဆံုးလွဴလိုက္ျပီး အမွ်ေဝလိုက္တဲ့ အခ်ိန္ပါပဲ… “အားလံုး ၾကားၾကားသမွ် အမွ်အမွ်” ဆိုတာကို လိုက္ဆိုေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ အသံကတုန္ေနတယ္… ကၽြန္ေတာ္တို႔ Air-con အခန္းထဲမွာ ေစာင္ေလးျခံဳျပီး ဇိမ္ရွိရွိေကြးေနတဲ့အခိ်န္ လမ္းေဘးမွာ မိုးရြာၾကီးထဲ တာလပတ္ကို မိသားစုလိုက္ ျခံဳေနရတဲ့ ျပည္သူေတြရဲ့ ငိုသံေတြၾကားလာရတယ္… ဒီေရတက္လာတာကို မိသားစုလိုက္ လက္ခ်င္းခိ်တ္ျပီး ၾကံ့ၾကံ့ခံရင္း ေသဆံုးသြားရသူေတြရဲ့ ေအာ္သံေတြ ေကာက္မယ့္သူမရွိလို႔ ဒီေရေတာထဲမွာ ပုပ္ပြေသေနၾကတဲ့ မကၽြတ္မလြတ္သူေတြရဲ့ ေအာ္သံငိုသံေတြ ၾကားလာရတယ္… လူသားတစ္ဦးျဖစ္တဲ့အျပင္ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ကဧရာဝတီသားဆိုေတာ့ ကိုယ့္နယ္သားေတြ ဒီလိုျဖစ္ေနတာ ဘယ္လိုၾကည့္ရက္မွာလဲ… မၾကည့္ရက္ေပမယ့္ ကိုယ္ကိုတိုင္က ဘာမွမတတ္နိဳင္သေလာက္ပဲျဖစ္ေတာ့ နိဳင္သေလာက္ပဲလုပ္ခဲ့ရတာေပါ့… ေနာက္တေခါက္ အလ်င္းသင့္ရင္ ကၽြန္ေတာ္သြားခ်င္ေသးတယ္…ကိုယ္နိဳင္သေလာက္ေလးေတြ လုပ္ေပးခ်င္ေသးတယ္… အခုတေခါက္ထဲေတာ့အားမရေသးဘူး…<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 0.5in; text-align: justify;"><span style=";font-family:zawgyi1;font-size:11;" >ဒါေပမယ့္…အျမတ္ရလိုက္တာတခုက ဒီခရီးကအျပန္မွာ့ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္ဟာကိုယ္ ဘာေကာင္မွန္းသိလိုက္ရတယ္ စိတ္ထဲက ေက်နပ္စြာေရရြတ္လိုက္မိတယ္</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:11;" >…</span><span style=";font-family:zawgyi1;font-size:11;" ><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-left: 1.5in; text-indent: 0.5in; text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:11;" >“</span><span style=";font-family:zawgyi1;font-size:11;" >ငါဟာ လူသားတစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:11;" >”</span><span style=";font-family:zawgyi1;font-size:11;" ><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1499930131488112058-849622924618572131?l=www.dopus.co.cc' alt='' /></div>Andyhttp://www.blogger.com/profile/06321523511184868497noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1499930131488112058.post-48894439802507491212008-04-17T02:48:00.000-07:002008-04-17T03:16:01.144-07:00မဂၤလာရွိေသာ နွစ္သစ္ပါ။ ဒီနွစ္သၾကၤန္မွာတစ္ရက္ပဲ ကဲျဖစ္တယ္ဗ်ာ။ ဟိုးအရင္ ေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းက အိမ္မျပန္တမ္းလည္ခဲ့လိုုုုုုံ႕ အံခြသြားလားေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး။ သိပ္မလည္ခ်င္တာ့သလိုပဲ။ အခုတရက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔မေကာင္းတတ္လို႕ တရက္လည္ျဖစ္တယ္။ လည္ေတာ့လဲ အင္း အီလည္လည္ၾကီးပါဗ်ာ။ သိပ္လြတါလပ္မွဳမရွိသလိုပဲ။ သူမ်ားေတြေပ်ာ္ေနၾကေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေခါင္းထဲ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ေရာက္လာတယ္...<br /><br />ထုိင္ေနျခင္း<br /><br />အရာအားလံုးေဘးမွာ…<br />မုန္တိုင္းထန္ေနတဲ့ နားမွာ…<br />လြဲမွားေနတဲ့ Tempo ေတြတဝိုက္မွာ…<br />ရပ္သြားတဲ့ သံစဥ္အနားဆီ္မွာ…<br />Fox-Tort ရစ္သမ္အနီးအနားမွာ…<br />သိပ္ခ်စ္ၾကတဲ့ ေမာင္နဲ႔သဲ ရဲ့တစ္ေပေလာက္မွာ <br />ပူေလာင္ေနတဲ့ အခန္းထဲမွာ…<br />ရြဲ႕ေစာင္းေနတဲ့ တိုင္းျပည္အတြင္းမွာ…<br />လန္းလန္းဆန္းဆန္းမရွိတဲ့ ပန္းေတြရဲ့ ေဘးအိမ္မွာ…<br />ေတာင္းဆိုသံေတြ ၾကားမွာ…<br />မၾကားရတဲ့ စာသားေတြ ေအာက္မွာ…<br />မေျပာရဲတဲ့ စကားေတြ ေနာက္မွာ…<br />နာမည္ၾကီးေတြနဲ႔ သိတဲ့သူေတြ နဲ႔တေခၚေလာက္မွာ…<br />ငါရဲ့ေဘး လက္တလံုးျခားေနရာေလာက္မွာ<br />……………………………………………………<br />………………………………………………………………………….<br />တျခားေသာ အရပ္က ငါ…<br />မုန္တိုင္းမ်က္စိက ငါ…<br />ဘာTempo မွ မရိွတဲ့ ငါ…<br />သံစဥ္ေတြေခါင္းစားေနတဲ့ ငါ…<br />Fox-Tort ရစ္သမ္ကုိ လိုက္သေရာ္ေနတဲ့ ငါ…<br />သိပ္ခ်စ္ၾကတဲ့ ေမာင္နဲ႔သဲ ကို ထိုင္ၾကည့္ေနတဲ့ ငါ…<br />ပူေလာင္ေနတဲ့ အခန္းထဲက ငါ…<br />ရြဲ႕ေစာင္းေနတဲ့ တိုင္းျပည္အတြင္းက ငါ…<br />လန္းလန္းဆန္းဆန္းမရွိတဲ့ ပန္းေတြရဲ့ ေဘးအိမ္က ငါ…<br />ေတာင္းဆိုသံေတြ ၾကားေနရတဲ့ ငါ…<br />စာသားေတြ ငတ္ျပတ္ေနတဲ့ ငါ…<br />မေျပာရဲတဲ့ စကားေတြေနာက္က ငါ…<br />နာမည္ၾကီးေတြနဲ႔မသိတဲ့ ငါ…<br />ငါ့ရဲ့ေဘး လက္တလံုးျခားေနရာေလာက္က ငါ…<br />……………………………………………………………<br />…………………………………………………………………………..။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1499930131488112058-4889443980250749121?l=www.dopus.co.cc' alt='' /></div>Andyhttp://www.blogger.com/profile/06321523511184868497noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1499930131488112058.post-33969495783504900652008-04-03T00:59:00.000-07:002008-04-03T01:16:35.771-07:00အခုတေလာမွ အကုသိုလ္က၀င္ခ်င္ေတာ့ အိမ္က ပါ၀ါဆပ္ပလိုင္းက ေလာင္သြားေရာ။ ေလာင္ပံုကလည္းၾကည့္၊ မီးက ဖ်တ္ကနဲပ်က္သြားတာ။ အစက မီးအားက လဲနည္းေတာ့ မီးအားျမင့္ထားရတာေပါ့ အဲ ငါးမိနစ္ေလာက္ေတာင္မၾကာပါဘူး(ထံုးစံအတိုင္း လာလိုက္ပ်က္လိုက္ တျဖိဳက္ျဇိဳက္ေပါ့) ဖ်တ္ကနဲျပန္လာတယ္။ ေကာင္းလိုက္တဲ့ မီးအားမွ ၃၀၀ ဗို. ေလာက္ရွိတယ္။ အဲဒီေတာ့...။ ထပ္ဆင့္ အကုသိုလ္၀င္ခ်င္ေတာ့ ကိုယ့္ဟာကAT ပါ၀ါဆပ္ပလိုင္းျဖစ္ေနတယ္။ ရွာရတာ ေဒါင္းေတာက္ေရာ...။ အခုထိ မေတြေသးဘူး။ အခု ဒီကျပန္ရင္ လစ္စ္လမ္းတို႔ ဘားလမ္းတို႔ေျပးရဦးမယ္။ မေတြလို႔မျဖစ္ဘူးဗ်။ အဲဒါေလးနဲ႔ လုပ္စား (ဟင္ ဟုတ္ပါဘူး) assignment တို႔ ဘေလာ့ခ္တို႔ တင္ေနရတာ ဟီးဟီး။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1499930131488112058-3396949578350490065?l=www.dopus.co.cc' alt='' /></div>Andyhttp://www.blogger.com/profile/06321523511184868497noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1499930131488112058.post-9365663524621180392008-03-28T21:27:00.000-07:002008-04-03T02:37:44.079-07:00ကၽြန္ေတာ္ရပ္ေနတာ …<br />ေျမျပင္ရဲ့ တစ္ေနရာလို႔ ေျပာနိုင္ပါ့မလား…။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ေနေနတာေကာ…<br />ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕လို႔ဆိုနိုင္ေသးရဲ့လား…။<br /><br />ဒါဆုိကၽြန္ေတာ္ဆိုတဲ့ဟာကေကာ…။<br />မသိမွဳေတြေဘာင္ဘင္ခတ္ေနတဲ့…ပံုစံခြက္ထဲမွာ<br />နစ္ျမဳပ္လို႔ေနရဲ့…။<br />မုိလင္းရင္ ထမယ္၊ စားမယ္၊ သြားမယ္၊ ေနာင္တခိ်န္စားဖုိ႔အတြက္ ပညာဆိုတာသင္မယ္္…၊<br />မိုးခ်ဳပ္ရင္ အိပ္မယ္၊ အိပ္မက္ မက္မယ္…။<br />ကိုယ္ကုိတိုင္ေကာ သိပါသလား…။<br />ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ၾကားေန ေတြ႔ေနရတာကေတာ့ ဆရာႀကီးေပါင္းမ်ားစြာ…ပြင့္ေနၾကရဲ့…။<br />“က်ဳပ္ေျပာတာကို သေဘာတူၾကပါ” … အဲဒီလိုမ်ိဳး…။<br />အင္း…ငါ့အခိ်န္ေစ့ျပီထင္ရဲ့… ကၽြန္ေတာ္အေတာ္မ်ားမ်ား ေပ်ာက္ကုန္ၾကျပီ…။<br /><br />“ဘာေတြျဖစ္ေနတာလဲ”…<br />ေအာ္ခြင့္မရွိတာ ဘာကိုအျပစ္ဖုိ႔ရမလဲ…။<br />ညႀကီးသန္းေခါင္ တံခါးလာေခါက္တဲ့ ေဆြမ်ိဳးရင္းခ်ာ အရူးတစ္ေယာက္ကို တံခါးဖြင့္ေပးသင့္လား…။ ငါကိုယ္တိုင္ကေကာ…။<br />စာေရးေနရင္း မီးပ်က္သြားတာကို ဘာကိုလွမ္းတိုင္းထြာရမလဲ…။<br />အိပ္ကပ္ထဲက နိုင္ရာစားသတၲဝါေတြ ခုန္ပ်ံထြက္သြားတာကို ဘယ္လိုတမံဖို႔ရမလဲ…။<br />ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ေရွ႕မွာ ေျမေဆြးထည့္ျပီး ႏြားေတာင္မစားခ်င္တဲ့ အပင္ေတြလာစိုက္သြားတာကို နဳတ္ပစ္သင့္လား…။<br />ရပ္ကြက္ထဲမွာ ဝက္မ်က္နွာနဲ႔လူေတြ မ်ားေနတာကို ဘာလုပ္နုိင္မလဲ…။<br />ေျမာင္းထဲက အလိပ္လိုက္တက္လာတဲ့ ျခင္ေတြကေတာ့ ျခင္ေဆးယဥ္ေနၿပီ…။<br /><br />အင္း…အဲဒီလို ေတြ႕ကရာရွစ္ေသာင္းေမးရင္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ဆုိတဲ့ အေကာင္ၾကီး ေပ်ာက္သြားရဲ့ကြယ္…။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1499930131488112058-936566352462118039?l=www.dopus.co.cc' alt='' /></div>Andyhttp://www.blogger.com/profile/06321523511184868497noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1499930131488112058.post-76426110099830355142008-03-25T03:47:00.007-07:002008-03-25T04:27:34.481-07:00<div style="text-align: justify;">ဒီေန႔လည္း အင္တာနက္ဆိုင္ေရာက္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဘာရယ္ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ Connection ေလးရွားရွားပါးပါးေကာင္းေနတာ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ဒါနဲ႕ ပိုစ္ေလးတင္ဦးမလားဆုိၿပီးတင္ျဖစ္တာပါ။ ဒီေန႔ Army Hall မွာလုပ္တဲ့ ICT ျပပြဲဆုိတာ သြားၾကည့္ျဖစ္ေသးတာ။ ၁နာရီေတာင္ မေနနိုင္ပါဘူး။ အို္က္လြန္းလို႕။ Army Hall ဆိုလို႔အဲယားကြန္းေကာင္းေကာင္းကန္းကန္းေလးမ်ား တပ္ထားမလားလို႕။ ခုေတာ့...။ အဲဒီက ဆုိင္ေတြပဲ သနားမိပါရဲ့။ ထူးထူးဆန္းဆန္းဆုိလို႔ MSI ကျပတဲ့ liquid cooling technology ဆုိတာေလးပဲေတြ႔ရတယ္။ ကြန္ျပဴတာမားသားဘုတ္ကို liquid ေတြနဲ႕ေအးေစတာေပါ့။ ဘာliquid လဲေတာ့မသိဘူး။ဒါေပမယ့္ မားသားဘုတ္ထဲ တခါတည္း built-in မလုပ္နိုင္ေသးဘူး။ ဘုတ္ႀကီးဖြင္႔ၿပီး ပိုက္ေတြနဲ႕ဆက္ထားတာပဲ။ ေနာက္မွ built-in လုပ္နိုင္မယ္ထင္တာပဲ။ အထဲမွာပူေနတာနဲ႕က အေတာ္ပဲ။ အင္း မေတာ္လို႔အဲဒီပို္က္ႀကီးေတြ ေပါက္သြားရင္ ဘယ့္နွယ္လုပ္ရပန္႕လို႕ရွာရွာေဖြေဖြေတြးမိေသးတယ္။ က်န္တာေတြကေတာ့ သိပ္မထူးဆန္းလွပါဘူး။ Laptop ေတြမ်ားပါတယ္။ ျပပြဲလုပ္ၿပီး promotion ေပးတဲ့သေဘာပါပဲ။ အင္း အဲဒီမွာ နာရီ၀က္ေလာက္ၾကည့္ၿပီး ျပန္လာတာပဲ။ ၿပီးေတာ့ဒီမွာထုိင္ၿပီး ပိုစ့္တင္ျဖစ္တာပါပဲ။ ပိုစ့္ကမတင္တာၾကာရင္ပ်င္းသြားးလို႕။ အင္း ခုထိ simigol.blogspot.com ဖို႕ ပိုစ့္မေရးရေသးဘူး။ အဆဲခံရေတာ့မွာပဲ။ သူ႕ ဘေလာ့ခ္ က music ဆိုေတာ့ကိုယ့္ဟာလို ေတြ႕ရာရွစ္ေသာင္းေလွ်ာက္ေရးလုိ႔မရဘူး။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blog